1999. Wiara potrzebna jest sportowcom

Uroczyste otwarcie Igrzysk Olimpijskich w Paryżu wywołało sporą burzę w wielu kręgach. Nie będę ukrywać, i mnie się ono nie podobało. Podczas przygotowywania serii o Igrzyskach Olimpijskich, w których brali udział Polacy miałam okazję obejrzeć ceremonie otwarcia niektórych z nich. Oczywiście tych, które znajdują się na platformie youtube. Powiem Wam jedno, nie tylko z perspektywy kibica, ale i sportowca - niektóre były wbrew pozorom skromne, podczas innych jakiś punkt nie wypalił. Wszystkie jednak miały w sobie to coś, co sprawiało, że czuć było ten sportowy pierwiastek. Tymczasem tego tutaj nie było. Mówcie, sobie co chcecie, ale żadna parada po rzece nie zastąpi tradycyjnego przemarszu drużyn po stadionowej płycie. Tak, wiem, Francja chciała być oryginalna i wprowadzić jakieś urozmaicenie. Ale chyba nie tędy droga. Stroje naszej narodowej reprezentacji też jakoś specjalnie mnie nie zachwyciły. Powiedzmy to sobie szczerze - bywały ładniejsze. Chociaż tutaj to już bardziej kwestia gustu. No i jeszcze ta prowokacja z parodią obrazu "Ostatnia Wieczerza", której bohaterami były osoby LGBT+. Pomysł niezły, takie "żywe" pokazanie malunku, a tym samym nawiązanie do chrześcijańskich korzeni i dziedzictwa Europy. Ale wykonanie... Jeszcze to tłumaczenie organizatorów, że to wcale nie było nawiązanie do jednego z największych dzieł autorstwa Leonarda da Vinci... Ta, jasne... Nie wiem, może to by jeszcze "przeszło" w jakimś azjatyckim lub amerykańskim państwie, gdzie mentalność jest inna. Ale nie w europejskim, mimo wszystko chrześcijańskim, mieście.

Jak dla mnie to była kpina nie tylko z dorobku kulturowego naszego kontynentu, ale z wartości wyznawanych przez wielu ludzi, w tym zgromadzonych wzdłuż Sekwany i z tych sportowców, dla których wiara ma znaczenie. Nawet jeżeli w życiu codziennym jej nie praktykują. A tych wbrew pozorom nie brakuje, chociażby w Polsce, a myślę, że i na całym świecie. Dostałam kiedyś książkę "Boży doping", w której sporo sportowców świecących triumfy na przełomie wieków wypowiadało się na temat swojej wiary, tego czym ona dla nich jest i w jaki sposób wpływa na ich postrzeganie świata, rywali, sukcesów i porażek. Czasami był to cały wywiad, a innym razem krótkie wypowiedzi. Jakieś dziesięć lat później*, tuż przed Euro 2012, została wydana jej kontynuacja, w której wypowiadało się kolejne już pokolenie sportowców. Tą też przeczytałam, jednak bliższe mojemu sercu pozostało pierwsze wydanie. Może dlatego, że tak wiele znanych mi osób Może dlatego, że przekonałam się, że sport i wiara nie muszą się rozmijać, a wręcz mogą iść ze sobą w parze. Jak to pisał św. Paweł: "w dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem", a więc każdy sportowiec może się niejako wzorować na nim. I to nie chodzi tylko o znak krzyża czyniony przed startem, przez niektórych wręcz wyśmiewany. Dla jednych będzie to "pusty zabobon", dla innych publiczne przyznanie się do wyznawanych wartości. Wydaje mi się jednak, także po lekturze "Bożego dopingu", że dla sportowców jest to po prostu coś normalnego, co wynieśli z domu. To tak, jakby jeszcze raz zaprosili Boga do swojego życia. I nie ma w tym nic dziwnego.

O tym, że wiara i sport nie muszą się rozmijać opowiada biskup kielecki, Marian Florczyk, od lat związany z polskim środowiskiem sportowym. Jak sam podkreśla, nie ma szlachetnego człowieka, nie ma człowieka wysokiej jakości duchowej, który żyje wartościami, jeżeli nie narzuca sobie dyscypliny wewnętrznej, jeżeli nie narzuca sobie dyscypliny wewnętrznej, zmagania się z samym sobą. Biskup, który jest delegatem Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Sportowców, wskazuje na związki wiary i sportu.

Biskup Florczyk towarzyszy polskim olimpijczykom podczas trwania Igrzysk Olimpijskich w Paryżu.

Duchowny przypomina, że św. Paweł w swoich listach, kiedy mówi o wierze, stosuje porównania związane ze światem sportu: "Jeżeli weźmiemy pod uwagę chrześcijaństwo, to jest to jaka dyscyplina wewnętrzna, to jest zmaganie się z sobą samym, ku lepszemu, ku wartościom, ku sprawnościom duchowym, ku sprawności dobra w sobie, ku miłości". I dodaje: "wiara to jest zachęta do zmagania się z sobą, to jest bój. Ten kto ma na uwadze życie duchowe, musi czasem stoczyć wielki bój, niesamowicie zacisnąć zęby, aby przezwyciężyć pokusy i słabości".

Uprawianie sportu uczy zmagania się z samym sobą oraz ze złem. Jak tłumaczy biskup Florczyk, jeżeli chce się być dobrym sportowcem, trzeba najpierw wygrać walkę z samym sobą. Chodzi tutaj o zmuszenie się do ćwiczeń, o przezwyciężeniu zmęczenia i znużenia. To nic innego jak walka duchowa. Ale zarazem jest to kwintesencja duchowości sportowca i człowieka wiary.

Nie wiem czy wiecie, ale w wioskach olimpijskich znajduje się miejsce na modlitwę. Na organizatorach Igrzysk ciąży obowiązek zorganizowania miejsca, w którym sportowcy większych religii będą mogli się spotykać i oddać praktykom religijnym. Dlatego też można znaleźć takie miejsce dla katolików, ewangelików, muzułmanów oraz buddystów. Według biskupa Florczyka najlepiej pod tym kątem zorganizowano Olimpiady w Pekinie (2008 r.) oraz w Soczi (2014 r.).

Jak zdradza kapłan, niektóre reprezentacje przyjeżdżają na Olimpiady ze swoimi własnymi kapelanami. Niestety, w tej dziedzinie widać tendencję spadkową - kiedy w pierwszych olimpiadach XXI w. brało udział ok. 20 duszpasterzy sportowców, w Rio de Janeiro w 2016 r. było ich już tylko 14.

Ale co tak właściwie duszpasterstwo daje sportowcom? Jak tłumaczy biskup Florczyk: "Musimy pamiętać, że sportowiec to jest człowiek jak każdy z nas, ma swoje pragnienia, przeżycia, zwycięstwa, ale też doświadczenia porażki. Temu człowiekowi potrzeba wsparcia duchowego (...) Nie chodzi tylko o modlitwę, ale też o to, żeby po prostu dał dobre słowo, pocieszył, pokrzepił w chwilach kryzysowych, a w chwilach radości, żeby cieszył się razem ze zwycięzcą". Nie ma więc wątpliwości, że dla wierzących sportowców wsparcie duszpasterzy jest bezcenne. Ale to działa obopólnie - dla sportowca to ulga, że doświadczył pomocy, dla kapłana satysfakcja, że pomógł.

Duszpasterz świata sportu powinien odznaczać się pewnymi określonymi cechami charakteru: musi być bardzo otwarty na drugiego człowieka, bo takim jest też każdy sportowiec, musi go rozumieć. Musi zrozumieć, że ma przed sobą człowieka sportu, czyli walki, człowieka zmagającego się sam ze sobą, człowieka, któremu powinno się otworzyć swoje serce.

Biskup przyznał, że chciałby, aby polskim sportowcom sprzyjało szczęście, albo inaczej mówiąc - błogosławieństwo Boże. Liczy też na to, że każdy z nich będzie wracał do kraju szczęśliwy, że osiągnął życiowy sukces. Życzy też wyrozumiałości w razie ewentualnych porażek. Sam towarzyszył olimpijczykom w aż 8 Olimpiadach, zarówno tych letnich, jak i zimowych. "To jest ciekawe przeżycie - tylu sportowców, ludzi z całego świata, nastawionych pokojowo. Chociaż zmagają się ze sobą, jest piękna atmosfera i myślę, że takiej atmosfery doświadczę też w Paryżu" - mówił z nadzieją.

Sport zajmuje ważne miejsce w życiu bp. Mariana Florczyka. Jak zaznacza, każda dyscyplina ma swoją charakterystykę i piękno, dlatego podchodzi do nich z wielkim szacunkiem. To znowu nie jest wyzwaniem dla kogoś, kto po prostu kocha sport.

Początki duszpasterstwa sportowców w naszym kraju sięgają 2002 roku. To wtedy Prymas Polski kard. Józef Glemp powołał do życia stanowisko delegata KEP ds. Duszpasterstwa Sportowców. Został nim właśnie bp Marian Florczyk. Do jego zadań należało m.in. nawiązanie współpracy z Polskim Komitetem Olimpijskim. Od tamtego czasu Episkopat Polski powołuje krajowego duszpasterza sportowców oraz duszpasterza sportowców niepełnosprawnych. Pierwszy raz taki duszpasterz towarzyszył naszym olimpijczykom w Atenach w 2004 r. Według biskupa aktualnie polskie duszpasterstwo sportowców jest jednych z najlepiej funkcjonujących w Europie. Tym bardziej, że opieka kapłańska jest niezbędna szczególnie podczas Igrzysk oraz ważniejszych zawodach. Duszpasterstwo organizuje m.in. doroczne rekolekcje i konferencje tematyczne. Co ciekawe, zaangażowanych jest w nie nie tylko wielu kapłanów, ale też siostry zakonne.

Duszpasterstwo sportowców funkcjonuje na poziomie diecezjalnym. Diecezjalni duszpasterze powoływani są przez biskupów miejsca. Do ich zadań należy zadbanie o to, aby w klubach sportowych obecni byli kapelani, a w ten sposób obecna była współpraca i kontakt z ludźmi sportu. Tym bardziej, że jest wielu księży, którzy mają bardzo dobre relacje z klubami i sportowcami.

Na podstawie: https://www.gosc.pl/doc/8872525.Bp-Marian-Florczyk-Sport-i-wiara-sa-sobie-bliskie

Wiecie co, jako sportowiec (no, prawie) czuję się upoważniona do tego, żeby dowiedzieć się kto jest odpowiedzialny za duszpasterstwo sportowców w mojej diecezji. Bo szczerze powiedziawszy, wcześniej nic mi się na ten temat nie obiło o uszy. A myślę, że warto to wiedzieć, chociażby dla samej siebie.

* W przybliżeniu, ponieważ nie wiem kiedy została wydana pierwsza z nich