1998. "Rydwany ognia" - film, który nie przestaje mnie wzruszać, motywować i inspirować

Jest taki film, który nierozerwalnie kojarzy mi się nie tylko z moimi ukochanymi biegami, ale i w ogóle z Letnimi Igrzyskami Olimpijskimi. Pierwszy raz obejrzałam go jeszcze w wieku, kiedy o człowieku można mówić "smarkacz", czyli w pierwszych latach szkoły podstawowej. I chociaż nie śmiałam wtedy nawet marzyć o tym, że sama kiedyś (prawdę mówiąc to zaledwie kilka lat później) stanę na lekkoatletycznej bieżni, to już wtedy film zrobił na mnie niesamowite wrażenie. Pokazywał czym jest siła charakteru, systematyczność, sumienność, zasada fair play, czy też solidarność. Inaczej mówiąc, wszystkie te cechy, które są pożądane nie tylko w sporcie, ale i w codziennym życiu.

Mówię tutaj o brytyjskim filmie z 1981 roku, "Rydwany ognia", w reżyserii Hugha Hudsona. Dobra fabuła, ciekawe ujęcia, jak na tamte czasy, kamery, przykuwające uwagę kostiumy, przedstawiające ówczesny (z pierwszych dziesięcioleci XX w.) ubiór studencki, wizytowy, a także sportowy oraz charakterystyczna, przyjemna dla ucha muzyka - wszystko to sprawia, że film ogląda się miło i przyjemnie. Założę się, że każdy przynajmniej raz słyszał główny motyw muzyczny, który pojawił się w filmie. Osobiście zawsze mam ciarki, kiedy go słyszę. A zważając na to, że zawsze "odtwarzam" go sobie w myślach niemal przed każdym biegiem, to można powiedzieć, że stanu tego doświadczam dosyć często.

"Rydwany ognia" to piękna opowieść oparta na faktach autentycznych o wydarzeniach sprzed dokładnie 100 lat. Jak wielu z Was wie, także z tego bloga, to wtedy odbyły się Igrzyska VIII Olimpiady, podczas których swój debiut zaliczyła polska reprezentacja sportowców. Na tej samej imprezie w konkurencjach biegu wystartowało również dwoje Brytyjczyków - chrześcijanin Eric Riddell oraz Żyd Harold Abrahams. Obydwoje wywalczyli złote medale: Riddell w biegu na 400 m, a Abrahams w biegu na 100 m. Młodzi mężczyźni na co dzień studiowali na prestiżowym uniwersytecie w Cambridge. Chociaż mieli dużo nauki udawało im się znaleźć czas na rozwijanie talentu do sportu, który przejawiał każdy z nich. Harord chciał w ten sposób awansować w drabinie społecznej, z kolei dla Erica był to czas na zdecydowanie, czy ważniejszy jest dla niego sport, czy też kontynuowanie rodzinnej tradycji, jaką był wyjazd na misje do Chin. Ciężkie, regularne treningi przynoszą efekty - chłopcy biegają coraz szybciej, aż w końcu pojawia się perspektywa wyjazdu na Igrzyska Olimpijskie w Paryżu. Tam, stając wraz z innymi na olimpijskiej bieżni, każdy z nich pokazał, że jest najlepszy. Stając na najwyższym stopniu na podium udowodnili, że wielomiesięczny trud nie poszedł na marne. A oni sami przysporzyli chwały nie tylko Wielkiej Brytanii, ale i samym sobie. Ciekawostką jest, że ani Liddell, ani Abrahams nie doczekali filmu przedstawiającego ich drogę do zwycięstwa. Pierwszy z nich zmarł w 1945 roku z powodu guza w mózgu. Abrahams zmarł natomiast w 1978 roku, na trzy lata przed premierą "Rydwanów ognia".

Film jest wart obejrzenia głównie za ponadczasowe wartości, jakie zostały w nim ukazane. Opowiada bowiem nie tylko o blaskach i cieniach sportowej rywalizacji. Pokazuje też rolę, jaką odgrywa religia i wiara w życiu każdego człowieka, bez względu na to, czy wierzy w Boga chrześcijan, Boga Jahwe, Allaha, czy też jakiegoś egzotycznego afrykańskiego bożka. Jedno drugiego nie musi wykluczać, a wręcz te dwie wartości - wiara i sport, mogą iść w parze ze sobą. Jak w jednej ze scen stwierdził Riddell - "Każde zwycięstwo to cześć oddana Bogu". O jego wyjątkowej wartości niech świadczy fakt, że został mianowany do Amerykańskiej Nagrody Filmowej w aż 7 kategoriach, a ostatecznie zgarnął cztery statuetki - za najlepszy film, za najlepsze kostiumy, za najlepszą muzykę oraz za najlepszy scenariusz oryginalny. "Rydwany ognia" znalazły się też na prestiżowej watykańskiej liście 45 ważnych i wartościowych filmów fabularnych, ułożonej z okazji 100-lecia kinematografii. Został zaliczony do kategorii "Filmy o szczególnych walorach moralnych".

I na koniec taka ciekawostka - kiedy podłączono nam w domu Internet, a jednocześnie byłam świadoma tego, że wiele filmów zostało nakręconych na podstawie książkowych pierwowzorów, zawzięcie szukałam informacji o tym, czy nie inaczej było z "Rydwanami ognia". Wyobraźcie sobie mój zawód, kiedy okazało się, że tym razem film powstał na podstawie oryginalnego scenariusza. Ale od razu pojawiła się myśl, aby odwrócić sytuację i samemu napisać tą historię opartą o obraz filmowy. Zajęło mi to miesiąc, może półtora, ale na wakacje mini-powieść była już gotowa. Pewnie jest w niej masa różnych błędów, ale to jedna z niewielu książek, jakie napisałam w całości. I z których jestem zadowolona, mimo wielu wad. A najbardziej chyba z tego, że kiedy jestem na wsi, to kolejne dzieciaki przychodzą pożyczyć niepozorną, wydrukowaną na domowej drukarce historię o dwóch sprinterach, którzy odnieśli zwycięstwo podczas Igrzysk Olimpijskich w Paryżu w 1924 roku.