1704. Dziś wspomnieniami wracam do pobytu na wzgórzu Kahlenberg

Wrzesień niezaprzeczalnie kojarzy mi się z wybuchem II wojny światowej. Ale nie tylko. W historii powszechnej ten miesiąc zapisał się także w jasnych barwach. W końcu 340 lat temu, 12 września, rozegrała się słynna bitwa pod Wiedniem, dająca kres najazdowi armii Imperium Osmańskiemu, a przez to być może i zapobiegła islamizacji kontynentu europejskiemu. Zwycięskimi wojskami polsko - cesarskimi dowodził król Jan III Sobieski, który wykazał się nie tylko odwagą, ale i zmysłem organizacyjnym.

"Jan Sobieski pod Wiedniem", obraz Jana Matejki

Przełomem w toczonej tego dnia od rana bitwie był zmasowany atak polskiej husarii przeprowadzony ok. godziny 18. W ciągu kilkunastu minut na stojących w dolinie Turków ruszyło ze wzgórza Kahlnberg ok. 20 tysięcy jeźdźców, w tym blisko 2,5 tysiąca husarzy. Ciężka jazda nabierała rozpędu, aż poszła w cwał i jak huragan popędziła do boju. Za nią podążały chorągwie pancerne, lekka jazda i sprzymierzone wojska (głównie Austriacy i Niemcy). Takiej szarży nikt wcześniej nie widział, a jej impet był tak gwałtowny, że wojsko tureckie zdołało oddać jedynie jedną salwę. Miażdżące uderzenie husarii spowodowało, że szeregi wroga prysnęły niczym bańka mydlana.

Jan III Sobieski

Bitwa pod Wiedniem rozsławiła nie tylko na wieki, ale i daleko poza granice Europy imię króla Jana III Sobieskiego. Np. w odległym Iranie przyznano mu zaszczytny tytuł "El Ghazi" co oznaczało Zwycięzca. Nie powinno też dziwić to, że polski władca budził jeszcze większą grozę wśród Turków, nazywających go "Lwem Lechistanu". Jego talenty dowódcze budziły jeszcze większy podziw, respekt i szacunek także u przyszłych pokoleń. Za przykład może tutaj posłużyć pruski generał Carl von Clausewitz (1780 - 1831), znany teoretyk wojskowości, który zaliczył Sobieskiego do najwybitniejszych wodzów wszech czasu.

Miałam tą okazję być na wzgórzu Kahlenberg, z którego wojska polsko - cesarskie wyruszyły stawić czoła dowodzonej przez Karę Mustafę armii tureckiej we wrześniu 2014 roku, a więc 9 lat temu. Dziś stoi tam kościół p.w. św. Józefa, będący Polskim Sanktuarium Narodowym. Ot taka ciekawostka, że nie wszystkie tego typu obiekty znajdują się w granicach naszego państwa. Na jednej ze ścian, tuż obok wejścia do świątyni znajduje się tabliczka z polskim napisem informująca o tym, że to tutaj rozegrała się słynna XVII wieczna bitwa. Zresztą nawet w niedziele odbywają się w nim Msze w języku polskim.

Przeglądając zdjęcia z wyjazdu, którymi podzielili się ze mną znajomi, z żalem zauważyłam, że nie ma wśród nich żadnego przedstawiającego to wyjątkowe miejsce. Szkoda, ale przecież z drugiej strony cieszę się, że i tak mam jakieś zdjęcia z tego wyjazdu. Jedyne co znalazłam to zdjęcia z panoramą Wiednia widoczną ze wzgórza.

Teoretycznie to samo widziałby król Jan III Sobieski, gdyby stoczył bitwę w czasach współczesnych. A co tak naprawdę widziały jego oczy? Odpowiedź na to pytanie może chyba podsunąć tylko wyobraźnia.