1720. Przypadkowy prezent urodzinowy

W tym roku dostałam wyjątkowy i niepowtarzalny prezent urodzinowy. Właściwie to dwa - pierwszy to wiadomość, że jednak udało się podczas operacji ocalić rękę Księdza Niosącego Światło, co jest bardzo dobrą informacją. Teraz tylko rekonwalescencja pod okiem rodzonej siostry i będzie mógł wrócić do swoich obowiązków. Przynajmniej mam taką nadzieję.

Drugi, nieświadomy, dostałam dzień wcześniej. Przed południem poszłam odwiedzić księdza w szpitalu. Teoretycznie mogłam to zrobić i po treningu, bo szpital jest może z 300 metrów od szkoły, w której mamy zajęcia. Jednak odwiedziny są tylko do 20:00, a więc byłabym tam góra kilkanaście minut. Z drugiej strony, zważając na to jak dla mnie skończył się owy trening, to była bardzo dobra decyzja - nie wiem, czy wieczorem dałabym radę dojść do szpitala. A poza tym domyśliłam się, że może przed operacją ksiądz będzie się chciał wyspowiadać, spotkać z bliskimi itp.

Po dotarciu na oddział musiałam trochę na niego poczekać, bo poszedł do innej sali kogoś tam wyspowiadać w myśl zasady, że księdzem jest się cały czas, a nie tylko w kościele czy też na lekcji religii. Nie musiałam jednak na niego zbyt długo czekać i wnet wrócił do swojej sali - w piżamie i ze stułą przewieszoną przez szyję. Trochę dziwne zestawienie, no ale nie czepiam się.

Podczas rozmowy Ksiądz Niosący Światło dosyć niespodziewanie dla mnie zmienił jej temat. Nagle jakby sobie przypomniał, jak ksiądz Paul (chociaż dla mnie to po prostu Paul) mówił mu, że jestem po turystyce religijnej, i że znam się na niektórych miastach*. I oni z księdzem proboszczem z jego parafii tak sobie pomyśleli, czy bym nie mogła zorganizować im wycieczki do Wadowic i Kalwarii Zebrzydowskiej. Zaczęłam się zastanawiać, czy biedny czasem znowu nie ma gorączki, albo czy już mu nie zaczęli podawać lekarstw przed operacją, wskutek czego nie zaczął bredzić. Jednak jego wzrok był jak najbardziej "trzeźwy". Trochę zaczęłam kombinować, że owszem, ale to nie jest dobry pomysł, że nie mam praktyki i w ogóle...

Tak naprawdę jednak nie chcę, aby powtórzyła się sytuacja sprzed lat, jaka miała miejsce w parafialnej scholi:

Był 2014 rok i wigilia wspólnotowa scholi, w której śpiewałam i w sumie w dalszym ciągu śpiewam. Jakoś tak od słowa do słowa z jedną z mam stwierdziłyśmy, że można by zrobić dla nas wycieczkę do Wadowic, a skoro jestem na studiach z turystyki religijnej, to mogłabym wszystko ogarnąć, zarówno pod względem organizacyjnym, jak i samego oprowadzania po mieście. W sumie schola w Wadowicach była tylko raz, na początku swojego istnienia, w poprzednim Muzeum w domu, gdzie mieszkali Wojtyłowie, bez opowiedzenia o samym mieście i jego historii. Bo wbrew pozorom Wadowice, a właściwie to "Królewskie Wolne Miasto Wadowice", mają bardzo bogatą i ciekawą przeszłość sięgającą swoimi korzeniami czasów późnego średniowiecza. Przez lata nasłuchałam się tylu opowieści na ten temat, że teraz jestem w stanie powtórzyć je mniej więcej z pamięci. Wstępnie ustaliliśmy, że można by pojechać tam na wiosnę, ale szczegóły mieliśmy omówić po którejś próbie bliżej terminu wyjazdu. Ucieszyłam się z tej propozycji, bo i mogłabym się w jakiś sposób wykazać, i odrobiłabym godziny praktyk, i może niektórzy zaczęliby mnie traktować na poważnie, a nie jak duże dziecko.

Przyszła wiosna, zaczęłam delikatnie podpytywać rodziców ze scholi o wyjazd. Usłyszałam, że może nie teraz, bo przecież planowany jest tradycyjny wyjazd parafii na Misterium Męki Pańskiej, a to niektórzy mają Pierwszą Komunię Świętą, inni jej rocznicę, jeszcze inni umówili się na wspólny czerwcowy wyjazd na Jurę Krakowsko-Częstochowską, a w ogóle to zbliżają się wakacje i ludzie wolą na nie wydać pieniądze, niż na jakąś wycieczkę. I że możemy pomyśleć o tym na jesień. Ok., jesień też może być.

Na jednym z ostatnich spotkań przedwakacyjnych podchwyciłam temat, bo jeżeli byśmy myśleli o wyjeździe we wrześniu, to grupowe bilety do muzeum trzeba zamówić już w sierpniu. Znowu usłyszałam, że super, iż chcę zrobić wycieczkę, ale jesień to nie jest też dobry moment, bo trzeba kupić rzeczy do szkoły, niektórzy mają imieniny i urodziny swoje oraz krewnych i znajomych**, a moja ulubiona odpowiedź, dlaczego nie możemy jechać to taka, że niektórzy z pozostałych wracają do Krakowa na studia. Też zaczynałam wtedy drugi rok na Papieskim i wiem, że pogodziłabym jedno z drugim. A jak nie, to nie jadę i tyle. Nie uzależniałabym całej grupy od siebie. Na koniec oznajmiono mi, że możemy na wiosnę jechać.

Wiosną usłyszałam, że nie, bo... i tutaj znowu argumenty takie jak rok wcześniej. I znowu zapewnienie, że na jesień 2016 roku to już na pewno nam się uda wszystko dograć.

Nie udało się z tych samych powódek co poprzednim razem. Ani wiosną 2017 roku, ani jesienią. Jesienią 2017 roku było to dla mnie o tyle przykre, że osoby które tak usilnie odmawiały mi zorganizowania wycieczki do Wadowic, znalazły czas na organizowaną przez Oratorium wycieczkę do Brennej. 

Aż w końcu przestałam wracać do tematu. Szkoda mi było moich nerwów i wylanych łez po kolejnych odmowach. Może gdybym stanowczo "tupnęła nogą", ale ja tak nie umiem. Albo gdyby chociaż proboszcz był inny, można by było spróbować zrobić tą wycieczkę chociażby przez Akcję Katolicką (z zastrzeżeniem, że nie chcę na nią brać niektórych ludzi ze scholi - jak oni nie mogli znaleźć przez tyle lat jednej głupiej soboty, to niech w ogóle nie jadą). Ale z obecnym w niczym nie można się dogadać, więc pewnie i na wycieczkę do Wadowic (i może przy okazji Kalwarii Zebrzydowskiej) w moim wykonaniu za nic w świecie się nie zgodzi. I tylko żal mi tych wszystkich szans, kiedy mogłam na czas zrobić praktyki studenckie. Czy wtedy obroniłabym się w 2017 roku, a nie w 2022? Kto to wie...

Dlatego z pewną dozą niepewności i nieufności traktuję propozycję otrzymaną od Księdza Niosącego Światło oraz proboszcza parafii, w której posługuje. No bo dlaczego teraz miałoby się to udać, skoro we własnej parafii bez przerwy mnie z tym zbywano? Dlaczego poprosili o to kogoś takiego jak ja - słabego, niepełnosprawnego? Przecież każdy z nich może przygotować program wycieczki, a także podstawowe informacje o miastach. Albo zupełnie z tego zrezygnować. A jednak gdzieś tam w głębi serca odczuwam krztę radości, że zaufali mi mimo wszystko. To chyba najpiękniejszy prezent urodzinowy, chociaż zupełnie nieświadomy, jakiego mogłam się spodziewać. 

Ksiądz Niosący Światło poprosił mnie, abym nie odmawiała mu, bo podobno umierającym nie powinno się tego robić***. Bo w sumie kiedy mam pokazać, że coś potrafię, skoro nie mam ku temu okazji? Może właśnie teraz się ona nadarza? Jedna na tysiąc, jeżeli nie na całe życie. Niczym hamletowskie "Być, albo nie być". Postaram się wszystko przygotować. Może nie będzie rewelacyjnie, ale najlepiej, jak tylko może być. Tak, aby nikt nie musiał się za mnie wstydzić, a zwłaszcza ja sama. I aby po prostu tym razem "być"...

* tutaj oczywiście wskazał konkretne nazwy

** też miałam wtedy urodziny, okrągłe, 25, i miałam zamiar w razie potrzeby je poświęcić na wycieczkę

*** to już podchodziło pod szantaż i branie mnie na litość