1694. Może jednak jakoś je wykorzystam?

Wyjazd na Światowe Dni Młodzieży w Lizbonie był nie tylko okazją do wykazania się w roli wolontariusza, ale i do rozmów i wymiany poglądów, spostrzeżeń czy też pomysłów na aktywność na różnych polach. Większość z wolontariuszy, których miałam okazję osobiście poznać, działa na co dzień w różnych wspólnotach i stowarzyszeniach. A wiadomo, że nawet dwie teoretycznie takie same organizacje funkcjonujące na podobnych zasadach, będą się od siebie różnić szczegółową działalnością. Już dawno to zauważyłam na podstawie naszych salezjańskich Oratoriów. A na pewno podczas wyjazdów na Oratoriady. Był wtedy czas na wymianę doświadczeń w byciu animatorem w swoich małych wspólnotach.

Również na Światowych Dniach Młodzieży znalazł się czas na tego typu rozmowy. Czy to podczas porannych śniadań, kiedy większość z nas była jeszcze na obiekcie, w którym nocowaliśmy, czy też wieczorem, kiedy zmęczeni leżeliśmy już na swoich karimatach i materacach, a nawet podczas wspólnych wypadów na miasto oraz poza jego obręb. Dużo na temat działań podejmowanych we wspólnotach było mówione w czasie katechez, o których pisałam >>tutaj<<. A człowiek nasłuchał się tego wszystkiego i już mu się w głowie zaczęło wszystko układać: to można spróbować zastosować u nas, tamto po pewnych modyfikacjach w zasadzie też, no to co prawda się nie uda, ale tamto już tak. I tak dalej, i tak dalej. Doszło do tego, że wieczorami podejmowałam wysiłek i zapisywałam wszystkie pomysły i spostrzeżenia - nie tylko dlatego, aby ich nie zapomnieć, ale też po to, aby mi się one po prostu nie pomieszały, zwłaszcza po powrocie do Polski. Z czasem wszystko zaczęło mi się klarować, a w mojej głowie pojawiła się wizja tego, jak można jeszcze bardziej urozmaicić pracę z dziećmi i młodzieżą.

Po powrocie do domu powstał plan działania. Przynajmniej teoretyczny. Ale co z tego, skoro nie można go wykorzystać w rodzimej parafii? A przynajmniej tak długo, jak długo będzie urzędował obecny proboszcz? Co ciekawe, neguje on nie tylko pomysły laikatu, ale też swoich współpracowników. Podobno aktualny Wikary już miał nawet z tego powodu wysłać list do przełożonego, żeby przeniósł go na inną placówkę, bo się nie dogadują. Żeby jeszcze proboszcz robił jakieś akcje dla dzieci i młodzieży... 

Już rok temu cieszyłam się, że po pandemii otwarł Oratorium, że dzieciaki będą mogły przychodzić na zajęcia w sobotnie przedpołudnia, a młodzież w piątkowe wieczory. Jednak co chwila odwoływał zajęcia, aż w końcu od kwietnia zamknął je na nowo. Fakt, że coraz mniej ich przychodziło, ale jeżeli pojawiło się chociażby jedno dziecko, to myślę, że warto. Zero wycieczek, zero jakiegoś zachęcenia. No i zero zrozumienia. Nie wiem, chyba sama będąc dzieckiem nie chciałabym uczęszczać do niego na zajęcia. Co prawda to nie on jest formalnym kierownikiem Oratorium, ale i tak do niego należy ostatnie zdanie. A ono częściej jest na nie, niż na tak. Mieliśmy mieć spotkanie organizacyjne, ale na razie na zajawce się skończyło. Nie jestem ciemnowidzem, ale na razie ciemno to wszystko widzę...

Nic, tylko pozostaje czekać na tak bardzo oczekiwaną przez wielu parafian zmianę. Podczas pieszej pielgrzymki do Częstochowy drugiego dnia usiedliśmy wszyscy w altance i zaczęliśmy wymieniać się poglądami na ten temat. I poczułam, że nie jestem osamotniona w moich przemyśleniach i spostrzeżeniach, że bardzo wielu innych parafian ma takie samo zdanie. 

A program? Może warto spróbować "sprzedać" moje pomysły sąsiednim parafiom? Może gdzieś indziej je wykorzystają i komuś innemu się one jednak spodobają. Konsultowałam je z Paulem oraz Księdzem Niosącym Światło i obydwaj byli pod wrażeniem. Więc może nie są one takie złe i bezużyteczne? A z kolejnym proboszczem warto od razu porozmawiać o działalności parafialnego Oratorium. Mam nadzieję, że będzie on bardziej przystępny i dostępny niż obecny. I kto wie, może zgodzi się na szalony pomysł zorganizowania przeze mnie wycieczki do Wadowic?