1574. Ani deszcz, ani śnieg

Tegoroczny "Bieg bohaterów" został zaplanowany na dzień Flagi Narodowej. Można powiedzieć, że co roku, to przesuwany jest on na wcześniejszy termin. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że w Parku na Muchowcu (Kato) organizowany był inny bieg ("Bieg z flagą"), który odbywał się półtorej godziny wcześniej. Nawet gdyby człowiek chciał wystartować w obydwóch, to było to dość trudne, zwłaszcza dla niezmotoryzowanych. A tak trzeba było wybrać pomiędzy jedną imprezą, a drugą.

Dlaczego wybór padł na "Bieg bohaterów"? Sama nie wiem. Pewnie dlatego, że pierwszy pojawił się na tablicy na facebooku. Poza tym brałam udział już w dwóch jego poprzednich edycjach i chociażby znałam już trasę biegu, która zawsze jest taka sama. Dzięki temu można chociażby porównać uzyskane czasy w poszczególnych latach. Jak pisałam w jednym z poprzednich postów, jeszcze do niedawna byłam przekonana, że zapisałam się również na wolontariat podczas tego biegu, ale prawdopodobnie jakoś to przegapiłam.

Mimo wszystko nie straciłam rezonu. Przed południem wstawiłam się w biurze zawodów, aby odebrać swój pakiet startowy, czyli koszulkę i numer startowy, który jednocześnie jest biletem wstępu do Muzeum Śląskiego. Koszulka od trzech lat jest praktycznie taka sama i nawet sama się śmieję, że jeszcze trochę i założę z nimi sklep.  Następnie postanowiłam wrócić do domu.

Start biegu zaplanowany był na godzinę 17:30, czyli o 45 minut wcześniej niż w poprzednim roku. Zwiększono też limit do 2023 startujących, jednak lista startowa nie została całkowicie zapełniona. Tak jak pisałam, wpływ na to mógł mieć ten drugi bieg na Muchowcu. Do 17:15 można było zdać swoje rzeczy do depozytu (autobusu), który potem pojechał na linię mety. Skorzystałam z tej okazji, bo jakoś tak dziwnie się biegnie z plecakiem na plecach. Co prawda była w nim tylko woda, bluza i książka, ale to zawsze jakieś jest obciążenie.

Następnie udałam się na start, na którym z każdą chwilą stawało się coraz bardziej tłocznie. Nad Kato zawisły ciężkie, ołowiane chmury, które zwiastowały deszcz. Pierwszy bieg odbywał się w upale i słońcu, ale też o 16 godzinie, drugi był już w dużo bardziej sprzyjających warunkach - start był o 18:15, czyli w momencie, kiedy największe słońce było już za nami. Teraz dla odmiany był deszcz. Do pełni brakuje biegu podczas śniegu. Ale zważając na to, że w 2011 roku sypnęło nim właśnie 2 maja, to wszystko jest możliwe.

Jak możecie się domyślić, deszcz zaczął padać jeszcze przed wystartowaniem. Niewielki, aczkolwiek dokuczliwy. Towarzyszył nam przez całą drogę, a przybrał na sile tuż przed moim wbiegnięciem do Parku Śląskiego.

Tutaj słabo, a słabo, ale mnie widać.

Czas 41:12 jest ciut gorszy, niż ten sprzed roku. W dodatku to aż 1 minuta i 12 sekund ponad ustanowiony limit czasowy. Po trochu wpłynął na to niespodziewany i uciążliwy deszcz, a po trochu pilnujący ruchu wolontariusze, którzy przepuścili auto, kiedy akurat przebiegałam przez skrzyżowanie. Bo kierowcy się spieszyło... Ale przez to ja musiałam się zatrzymać. Ręce opadają.

Gdzieś na trasie

Będąc na ostatniej prostej (która wcale taką prostą nie była) mijałam tych, którzy bieg mieli już za sobą i wracali z medalem na szyi. Wiele z nich mi dopingowało, dzięki czemu udawało mi się, mimo zmęczenia, wydobyć jeszcze trochę sił na dobiegnięcie na metę. A na niej już czekał nasz Ziutek z medalem i osobistymi gratulacjami. Zresztą nie tylko on, bo sporo osób z naszej wolontariackiej ekipy kręciło się w jej pobliżu. I oczywiście od każdego z nich usłyszałam słowa uznania. Na mecie nie byłam też ostatnia - za mną dotarło jeszcze wiele osób.

Z medalem na piersi, a także butelką wody i batonem poszłam odebrać swój plecak z depozytu. A ponieważ pogoda zbytnio nie zachęcała do spacerów po pięknym Parku Śląskim, czym prędzej udałam się na przystanek tramwajowy, aby dojechać do centrum Kato, a stamtąd - już do mojej DG.

2 maja obchodzimy także rocznicę wybuchu III Powstania Śląskiego (1921 r.). Całkiem niedawno znalazłam na youtube ciekawy filmik nakręcony z okazji setnej jego rocznicy (o której pisałam >>TUTAJ<<). Wypowiadał się w nim jeden z najbardziej znanych synów Ziemi Śląskiej współcześnie, niestety już nieżyjący, Franciszek Pieczka. Teraz trochę wygląda to tak, jak głos z zza światów.