1595. Tęsknię za tym, tak po prostu

Zastanawia mnie, czy w innych parafiach podczas majówek też są czytane "czytanki". "Czytanki" są to krótkie opowiadania, myśli, aforyzmy nawiązujące do wspomnienia bądź święta z danego dnia. Niektóre są dosyć ciekawe i zmuszają do myślenia, a inne... domyślcie się sami.
Kiedyś księża sami je układali. Po czym to poznać? Chyba najlepiej po tym, że czasami zapominali, o czym chcieli na nich powiedzieć. Poza tym wyczuwało się w tym, co mówili, że są to ich autorskie myśli. Teraz kupują gotowe czytanki zawarte w gotowych wydaniach. A ja jakoś tęsknię za tym, co było wcześniej. Za tymi "słówkami na dobranoc" układanymi przez samych księży, za śpiewaniem scholi podczas nabożeństw majowych (och, chyba nigdy nie zapomnę tego, jak rano pisałam matury, a wieczorem przed nabożeństwem zdawałam relację z tego, co było i jak mi poszło), za wierszyki recytowane przez scholę po "słówkach". Gdzieś to zniknęło po drodze... Tęsknię za angażowaniem Oratorium w różne rzeczy...
Ostatnio szukałam czegoś na konwersacji starego składu. I coś odkryłam - kilka razy zgłaszałam się do czegoś i byłam kolokwialnie mówiąc, olewana. Jakby niezauważana. Tyle razy się do czegoś zgłaszałam i nic, jakby nikt tego nie widział, tudzież nie chciał zobaczyć. Jak zwykle. Zrobiło mi się przykro. Tak samo, jak robi mi się przykro wtedy, kiedy jestem pomijana w scholi. Bo zawsze byłam i jestem najmniej brana pod uwagę. W rodzinnej parafii, bo są księża, którzy nie widzą we mnie problemu*. Zauważyłam też, że na początku jeszcze trochę Boski Oski był mi życzliwy, dopiero z czasem zaczął mnie pomijać, zarówno w działalności Oratorium, jak i pozaoratoryjnej. Wszyscy inni byli zauważani. Podobnie ze scholą. Tyle razy jakby mnie nie zauważano. Tyle razy wszyscy byli w coś zaangażowani, ale nie ja. Tylko, że ja się z nich ostałam. A większość z nich porezygnowała. I z Oratorium, i ze scholi. Nie, nie myślę, że jestem wyjątkowa i wszystko mi się należy. Ale skoro jesteśmy wspólnotą, to bądźmy, na 100%, a nie na kilka.
Ogólnie miałam nadzieję, że zmienią nam już proboszcza. Nie, żebym była złośliwa, ale naprawdę w tym roku mija już sześcioletnia kadencja w naszej parafii, co jest maksymalnym czasem w naszej inspektorii. Owszem, zdarzają się przypadki, kiedy probostwo jest przedłużane (np. WAŻNE inwestycje w parafii, np. budowa kościoła), albo kiedy ksiądz zostaje umieszczony na parafii na stałe z powodu wieku, ale to są wyjątki. Jednak ostatnio podczas ogłoszeń duszpasterskich usłyszałam, że organizuje on we wrześniu wycieczkę do Mediugorie (ale na wycieczkę do Wadowic się nie zgodził). W związku z tym coś mi się wydaje, że jeszcze się z nim nie pożegnamy. A więc czeka nas, Oratorium, kolejny stracony rok. Staram się być optymistą i myśleć pozytywnie, ale po tym, co się działo przez ostatnie lata po prostu nie umiem.

* Miodem na serce była taka oto rozmowa z Księdzem, który będzie błogosławionym:

Ja: - Księże Doktorze, a mogłabym wziąć dzisiejsze Pierwsze Czytanie?

Ksiądz: - Pewnie, że tak 

Ja: - Ale mówi ksiądz serio? Na pewno mogę? Z moją wymową?

Ksiądz: - Ale to nie jest problem. (dodam tutaj, że oprócz mnie miał jeszcze 36 osób, które mogły to zrobić)