1599. Nadliczbowa ilość "studentów"

Zgodnie z przewidywaniami dzisiejsze zajęcia z historii wychowania zaliczyłam w wersji on-line w miejscu mojej pracy. Trochę to mało odpowiedzialne i w ogóle nie jestem zwolennikiem tego typu procederu, jednak to ma być jedyna tego typu sytuacja z tym przedmiotem. To zaś ma szansę się spełnić, ponieważ zostały nam jeszcze jedne zajęcia, a potem już tylko kolokwium zaliczeniowe. Same zajęcia mam z kolei tuż przed rozpoczęciem pracy, jednak dzisiaj prowadzący był na jakiejś konferencji (?), nie chciał przy tym abyśmy tracili kolejne godziny, zresztą i tak nie przerobiliśmy całego materiału (zdążyliśmy prześledzić ową historię do XVII wieku). Po trochu go rozumiem. Chyba też bym tak postąpiła na jego miejscu. 
Kiedy powiedziałam dzieciakom na świetlicy, że dzisiaj będę musiała trochę posiedzieć przy laptopie i proszę ich o chwilę spokoju, ponieważ mam wyjątkowo zajęcia uczelniane podczas pracy, najpierw zareagowały zdziwieniem i zaskoczeniem, a następnie wielu z nich również wyraziło chęć "wzięcia udziału" w owych zajęciach. Trochę mnie to zaskoczyło, ponieważ większość z nich nie radzi sobie z materiałem przewidzianym dla ich etapu rozwojowego, a tymczasem garną się do treści o dużo trudniejszym poziomie. No, ale skoro sami chcieli, to dlaczego miałabym im tego zabronić?

Przed samymi zajęciami miałam jeszcze około godziny czasu, który spędziłam już w pracy. Ponieważ przez ostatni tydzień byłam nieobecna w pracy, a właściwie wszyscy wiedzieli, że na pięć dni wyjeżdżam w ramach wizyty studyjnej za granicę, to poświęciłam ten okres głównie na podzielenie się z moimi dziećmi wrażeniami z tej podróży. Pomocne ku temu okazały się zdjęcia, którymi posiłkowałam się podczas opowieści. Trochę byli zaskoczeni tym, że na takim wyjeździe to głównie się uczy i to nie zawsze w języku polskim, ale znalazł się też czas na zwiedzanie. Nawet się mogę "pochwalić", że miałam w tym zwiedzaniu swoje "pięć minut", ale o tym kiedy indziej. Mam nadzieję, że moja opowieść okazała się dla nich motywacją do nauki, bo aby się załapać na ten wyjazd, to jednym z warunków była dobra średnia, a więc i systematyczna (w miarę możliwości) nauka.

O wyznaczonej przez wykładowcę godzinie zainteresowani zasiedli ze mną przed ekranem laptopa. Nie wiem co sobie pomyślał prowadzący widząc taką zgraję słuchaczy. W każdym razie, nie komentował (przynajmniej na głos). Zajęcia u niego wyglądają tak, że za każdym razem zadaje do przeczytania kilka-kilkanaście rozdziałów z nieśmiertelnej "Historii wychowania" autorstwa Stanisława Kota (nieśmiertelna jest książka, bo sam autor dawno już opuścił nasz ziemski padół) i na temat teoretycznie przeczytanej treści toczy się dyskusja, tudzież zadawane są pytania. Książkę (również w wersji pdf.) można mieć otwartą i z niej korzystać, ale kto ją zna ten wie, że warto orientować się co gdzie szukać. Co prawda nie rozumiem dlaczego za każdym razem z ponad 30-osobowej grupy odzywają się jedne i te same osoby, które można policzyć na palcach, ale dobra, to problem tych, którzy milczą.

Zajęcia on-line przebiegały w podobny sposób, a ich tematyka dotyczyła zwróceniu się teorii pedagogicznej ku realizmowi. Krytyka humanistycznej edukacji, poglądy Jana Komańskiego oraz Johna Locke i takie tam. Czyli coś na pierwszy rzut oka nudnego i niepotrzebnego dla dziecka w starszym wieku szkolnym. A jednak wiele dzieciaków słuchała tego wszystkiego z zaciekawieniem, a nawet zadawała pytania na poruszane tematy. Myślałam też, że szybko się znudzą, a tymczasem wielu z nich wytrwało do samego końca (zajęcia trwały 90 minut). Niektórzy nawet pomagali mi szukać informacji w książce. Zaskoczyli mnie swoją postawą w jak najbardziej pozytywny sposób.

Warunki były dosyć ekstremalne. Daleko im było do domowego zacisza znanego ze zdalnego nauczania podczas trwania narodowej kwarantanny. Teraz musiałam się wykazać podzielnością uwagi, bo jednak niektóre dzieci wybrały inne zajęcia i trzeba było mieć na uwadze ich bezpieczeństwo. Ale chyba się udało. I nawet zarobiłam kolejnego plusa za aktywność. I naprawdę miło było usłyszeć z ust wychowanka:
 - O rany, ale pani dużo wie!

W zasadzie to znowu tak dużo nie wiem. Jeszcze sporo się muszę nauczyć. Ale mam nadzieję, że to już nastąpi w uczelnianych ławkach i salach, a nie w miejscu pracy. To, tak jak pisałam, była wyjątkowa sytuacja i mam nadzieję, że szybko się ona nie powtórzy. 

Swoją drogą trzeba jakoś sprawdzić, czy dzieciaki zapamiętały coś z tych zajęć. Może jakieś kolokwium, skoro mówimy o wiedzy akademickiej?