1598. Wieczernik - miejsce ustanowienia aż trzech sakramentów świętych

Kilka razy wspominałam o tym, że jednym z moich ulubionych fragmentów z Pisma Świętego jest ten, który opowiada o momencie Zesłania Ducha Świętego. Tak się złożyło, że uroczystość mojej Pierwszej Komunii Świętej przypadła właśnie w Zielone Świątki. A że rodzice pilnowali, abym bez potrzeby nie opuszczała prób przygotowujących do tego ważnego dla katolików dnia, to wystarczająco osłuchałam się, jak niesforny na szkolnych lekcjach Kuba z przejęciem czyta o tym, jak w dniu Pięćdziesiątnicy Duch Święty zstąpił na wszystkich, którzy "znajdowali się na tym samym miejscu" (Dz 2, 1). Dopiero rok temu dowiedziałam się, że nie było ich kilkanaście, ale około 120. Nie mniej jednak bardzo szybko wbił mi się ten tekst w pamięć na tyle, że do dzisiaj potrafię w miarę sprawnie wyrecytować cały fragment z głowy, wraz z tymi "wszystkimi narodami pod słońcem".

W wieku tych niespełna 9 lat nie zdawałam sobie jeszcze sprawy z tego, czym tak naprawdę jest bierzmowanie, i że tak naprawdę było to pierwsze bierzmowanie w historii kształtującego się Kościoła Katolickiego. Tzn. wiedziałam, że jest taki sakrament, ale nic ponadto. Tą wiedzę nabyłam dopiero z czasem. Myślę, że była ona na tyle duża i ugruntowana, że z pełną świadomością pod koniec gimnazjum przystąpiłam do tego sakramentu. I o ile o przystąpieniu do Pierwszej Komunii Świętej (nie mówiąc już o chrzcie świętym) bardziej zdecydowali moi rodzice, o tyle do bierzmowaniu mogłam już sama zdecydować. I chociaż do końca nie czułam się godna przyjęcia tego sakramentu, to jednak z drugiej strony wiedziałam, a raczej pragnęłam dostąpić tego zaszczytu.

Wieczernik na kartach Ewangelii zajmuje szczególne miejsce. To w nim zostały ustanowione aż trzy sakramenty święte - oprócz wspomnianego już bierzmowania, które wydarzyło się pięćdziesiąt dni po zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa (właściwie to 49 dni, jednak według żydowskiej rachuby czasu, gdzie dzień zaczyna się po zmroku poprzedniego dnia, wychodzi 50 dni), Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy ustanowił sakramenty eucharystii i kapłaństwa. To w wieczerniku Zbawiciel miał obmyć wtedy swoim uczniom nogi oraz ukazać się im po zmartwychwstaniu. Do wieczernika mieli powrócić apostołowie po wniebowstąpieniu Pana. Być może to w nim św. Piotr wygłosił swoje kazanie w dzień Pięćdziesiątnicy.

W tradycji chrześcijańskiej wieczernik jest utożsamiany z przestrzenią sanktuarium, które jest zlokalizowane na najwyższym wzgórzu starożytnej Jerozolimy, położonym poza murami Starego Miasta, Syjonem. Przez lata różnie wyobrażałam sobie to miejsce, jednak dopiero w zeszłym roku miałam okazję zobaczyć to wyjątkowe miejsce.

Bystre oko wypatrzy mnie na tym zdjęciu

Budynek, w którym zlokalizowany jest Wieczernik ma charakter budowli średniowiecznej, ale prawdopodobnie jego górna kondygnacja została zbudowana na starszym, pochodzącym z IV wieku, zrębie. Na parterze znajduje się natomiast domniemany grób króla Dawida. Jednak prowadzący badania archeolog Bargil Pixner zwrócił uwagę na to, że struktura, w której zlokalizowany jest ów grób, pochodzi z okresu rzymskiego, a więc nie mógł w niej być pochowany król Dawid. W przeszłości naukowcy identyfikowali pomieszczenia na parterze z istniejącą w tym miejscu w IV  wieku "synagogą", czyli żydowskim domem modlitwy.

Sanktuarium było w swoich początkach najprawdopodobniej siedzibą gminy chrześcijańskiej. Nazywano je "Górnym Kościołem Apostołów", "Hagia Sion" (Świętym Syjonem) oraz "Mater Ecclesiarum" (Matką Wszystkich Narodów). Otaczano je czcią, jako miejsce, gdzie znajdował się dom Matki Bożej oraz miejsce, gdzie sprawowana była pierwsza Eucharystia. Dotychczas brak rzeczowej i naukowej dyskusji na temat autentyczności tego miejsca.

Będąc rok temu w Jerozolimie, nie mogliśmy nie wstąpić do Wieczernika. To tam, jako w miejscu ustanowienia sakramentu kapłaństwa, będący z nami diakoni, odnowili swoje śluby diakonatu (o czym pisałam w >>tym<< poście). Zaś my, świeccy, mieliśmy okazję pobyć sam na sam z duchem tego miejsca, który wciąż jest obecny w tych murach. I sobie tak wtedy pomyślałam, że niby małe, niby niepozorne miejsce ukryte gdzieś wśród jerozolimskich budynków, a jak bardzo znaczące w historii i rozwoju całego chrześcijaństwa.