1591. A czy nie da się tak skromniej?

Maj zazwyczaj kojarzony jest z sezonem komunijnym. Dużo emocji w internecie w ostatnich latach wzbudzało to, co i za ile dzieci dostaną z tej okazji jako prezent oraz gdzie, i też za ile, odbędzie się uroczyste przyjęcie dla rodziny. Co złośliwsi zastanawiali się, ile przy okazji wydano na wszelkie alkohole, tak jakby na siłę stawiano znak równości między słowami Polak, impreza i alkoholik. Trochę to dla mnie niesprawiedliwe, bo znam rodziny, które całkowicie zrezygnowały z tego typu umilacza spotkania. No, ale kto komu broni tworzenia własnej mitologii. Jak to mówią: jeżeli ktoś chce kogoś zmieszać z błotem to zawsze znajdzie do tego powód. 
W ostatnim czasie zauważyłam zmianę kierunku dyskusji, która z ceny za wystawienie przyjęcia komunijnego oraz za prezenty zeszła na to, co obecnie daje się jako tzw. "dar dzieci komunijnych", czyli podziękowanie księżom i katechetom za przygotowanie całej uroczystości od strony duchowej. Nie wiem, jaki dar w dniu naszej Pierwszej Komunii Świętej zaniosła druga szkoła należąca pod parafię (która miała swoją Mszę godzinę wcześniej), ale jak sięgam pamięcią, to takim darem podczas mojej Pierwszej Komunii Świętej był ornat, który potem jeszcze przez wiele wiele lat był używany. Koszt był naprawdę niewielki, zważając na tym, że na Mszy były trzy klasy, z których średnio 30 osób z każdej przyjęło tego dnia po raz pierwszy Ciało Chrystusa do swoich serc. Ogólnie nasza komunia była podzielona na dwie tury też z tego powodu, że wszystko odbywało się jeszcze w niewielkiej kaplicy. Jak dzisiaj patrzę na jej fundamenty, to naprawdę zastanawiam się, jak i gdzie myśmy się wtedy pomieścili w tej klaustrofobicznej przestrzeni. Nawet w przypadku podzielenia nas na dwie części. Poza tym wszyscy trzej księża, katechetka oraz ówczesna schola dostali na koniec uroczystości kwiaty i coś słodkiego. Przeżyli? Przeżyli.
Pięć lat później do Pierwszej Komunii Świętej przystępowała moja siostra. To był jeden z pierwszych roczników, które przeżywały uroczystość już w murach nowej świątyni. A ponieważ trwały jeszcze prace wykończeniowe, to rodzice zdecydowali, że jako dar dla kościoła ufundują jeden z witraży. Chociaż to był sporo droższy prezent, to też w rezultacie nie wyszło tak drogo w przeliczeniu na jedną osobę, zwłaszcza, że grupka dzieci z dwóch szkół liczyła ponad 100 osób (to była jedna większa Msza). Proboszcz protestował, że to zdecydowanie za drogi prezent, że wystarczy coś znacznie skromniejszego, ale rodzice też chcieli mieć jakiś wkład w powstanie świątyni. Dzieci niosły więc podczas procesji z darami projekt witraża, który został wstawiony po pewnym czasie. Poza tym znowu na koniec były kwiaty i łakocie dla księży i katechetów (bo schola już nie działała).
Potem przez parę lat obserwowałam wszystko z boku, śpiewając wraz z nowopowstałą scholą na parafialnych Mszach pierwszokomunijnych. Najbardziej zapadła mi w pamięć ta z maja 2009 roku. Nie tylko dlatego, że był to dla mnie ważny miesiąc ze względu na maturę, ale też dlatego, że chyba to był jedyny raz, kiedy nawet scholi dostały się słodkości za oprawę uroczystości. Ostatni raz śpiewaliśmy za księdza Jana, od którego dostaliśmy podziękowania. Nie śpiewałam za każdym razem, bo czasami nakładały mi się na ten dzień zawody sportowe, jednak zawsze jak byłam, to zwracałam uwagę na upominki. A były one skromne - kwiaty, słodycze, wazony, szaty i naczynia liturgiczne, i to wcale nie z najwyższej półki, materiały do zbudowania ołtarza na Boże Ciało, sprzęt sportowy do Oratorium, raz się dorzucono do konfesjonału (DORZUCONO, a nie całkowicie go sfinansowano!!!). Czyli jak sami widzicie, raczej bez szału i bez jakiegoś nadwyrężania budżetu domowego. Zwłaszcza, że liczba dzieci pierwszokomunijnych była jeszcze dosyć spora.
Dlatego ze zdziwieniem przyjęłam to, że aktualny proboszcz, a to zażyczył sobie od dzieci pierwszokomunijnych pulpit na ołtarz, a to pieniądze na nowe nagłośnienie. Nie, żeby się dorzuciły, ale całkowicie to sfinansowały. Hm... Nie wiem co w tym roku wymyślił, ale zważając na to, że dzieciaków do Komunii poszło około 30-35, to może nieźle nadwyrężyć ich rodzinny budżet. Wiecie, ja myślę, że taki dar powinien być symboliczny, a nie żeby całkowicie finansowali wyposażenie kościoła. Tym bardziej, że skończyły się już czasy, kiedy do sakramentu przystępowała dość spora gromadka dzieci i wszystko się tak jakoś rozkłada na nie w miarę sensownie.
A może proboszcz (wreszcie) pozytywnie mnie zaskoczy i zażyczy sobie czegoś na każdą kieszeń. Rozumiem, inflacja, wszystko drożeje. Ale wszystko drożeje też dla normalnych rodzin. No i tak apelowana przez niego skromność w uroczystości powinna dotyczyć każdego jej aspektu, także daru dzieci pierwszokomunijnych.