1589. Dobrze jest dobrze zakończyć tydzień

Taka mnie naszła myśl, kiedy zmierzałam do oddziału NFZ po kartę EKUZ. Bo chociaż ten tydzień nie był łatwy, bo i pierwszy egzamin na Naukach o Rodzinie musiałam zdać, i przedstawić koncepcję wychowania według Klemensa Aleksandryjskiego, i przygotować dziewczynom wystąpienie na Teorię wychowania, i dokończyć napisać oraz wysłać promotorce kolejny rozdział pracy dyplomowej. A do tego trzeba na bieżąco opracować materiał. Nic się samo nie zrobi.
Na szczęście wszystko poszło jak po maśle. Egzamin z opieki paliatywnej - więcej było strachu niż było to warte. Dwa pytania, średnia arytmetyczna z trzech ocen, i po wszystkim. Pytania z serii łatwych. Trochę na wiedzę, trochę na myślenie. Co prawda z powodu drugiego kierunku studiów opuściłam sporo wykładów, ale bardzo dużo wiedzy wyniosłam z Uniwersytetu Papieskiego i na niej się opierałam. Zasada zakuć, zdać, zapomnieć jest nie dla mnie. W każdym razie ocena bardzo dobra wylądowała przy moim nazwisku, co nie ukrywam, że mnie cieszy.
Z Klemensem Aleksandryjskim też dałam radę. Ponieważ było sporo tekstu do czytania poprosiłam, za zgodą prowadzącego zajęcia, jednego z kleryków, aby przeczytał tekst na slajdach. On czytał - ja komentowałam. Jakoś to poszło. Jeszcze nie wiem jak zostało to ocenione, ale liczę na notę pomiędzy 4 a 5 (w zależności od tego, jak profesor oceni aktualizacje tamtych zaleceń na współczesne czasy). Tym bardziej, że wykładowca sprawiał wrażenie zadowolonego z treści. A jest to ten sam, z którym półtora roku temu miałam przeboje przy innym zaliczeniu.

Teoria wychowania w formie warsztatów opierających się na założeniach wolnościowych szkół założonych przez Steinera i Neilla też chyba podobała się ogółowi grupy. Najpierw dziewczyny przedstawiły ich teoretyczne założenia, a następnie każdy członek naszej grupy na pedagogice miał możliwość sprawdzić się w dramie, malowaniu fresków (była to kartka przylepiona do spodu ławki), eurytmii (to z szkoły waldorfskiej), szydełkowaniu, lepieniu z gliny oraz rysowaniu (to już ze szkoły Summerrhill). Studenci bawili się niczym dzieci. Owszem, były drobne niedociągnięcia, m.in. jedna dziewczyna za szybko mówiła swoją kwestię (na co pani profesor zwróciła uwagę), ale ogólna ocena 4,5 też cieszy. A jako walor naszej pracy została wyróżniona notatka, więc radość jest jeszcze większa.
Na deser zostało seminarium dyplomowe. Tutaj trochę się obawiałam, bo i rozdział wysłałam dzień po terminie, i sama jego tematyka (czyli metodologia pracy badawczej) nie była zbyt porywająca, co jednocześnie sprawiało, że pisanie zaledwie 10 stron dłużyło mi się w nieskończoność. Jednak promotorka nie miała do mnie żadnych uwag, a nawet stwierdziła, że wyjątkowo dobrze się to wszystko czyta, i nawet najnudniejszy w teorii rozdział metodologiczny u mnie ją zaciekawił. Miło to słyszeć. Teraz już tylko zostało mi opracowanie badań własnych, wstęp i zakończenie, dopieszczenie pod względem formalnym i będzie można ją złożyć do obrony. Ale i tak jestem już z tym bliżej niż dalej. Mam tylko nadzieję, że zaliczę sesję w pierwszym terminie i będę mogła podejść do obrony w lipcu. W ogóle to już dostałam propozycję studiowania na drugim stopniu. Ja jednak chcę na razie skupić się na zaliczeniu obydwóch sesji, obronie, a potem myśleć co dalej.

Kurcze, chciałam dodać dzisiejsze zdjęcia z nowego aparatu, ale komputer ich "nie widzi". "Widzi" aparat, "widzi" stare zdjęcia na karcie, ale tych nowych już nie. A wiem, że są, bo na aparacie się zapisały. Trzeba to rozgryźć przed wyjazdem...