958. Kiedy nie warto być geniuszem w danej dziedzinie

Cały wczorajszy wieczór oraz dzisiejsze popołudnie spędziłam na wypisywanie dyplomów dla dzieciaków, które regularnie chodziły na Oratorium. Rzecz jasna - nie podpisywałam ich tylko ja, więc trochę to zeszło. Podczas wieczornej Mszy świętej na zakończenie roku szkolnego i oratoryjnego zostały one rozdane obecnym na niej dzieciakom. Jeszcze kilka lat temu napisałabym, że teraz jeszcze czekają nas półkolonie. Ale nie czekają. I jeszcze przez przynajmniej rok na to się nie zanosi. Trochę przykro, że to co było naszą wizytówką w społeczeństwie przepadło w najgłupszy z możliwych sposobów. Gdyby jeszcze nie było osoby, która miałaby papierki na kierownika kolonii - zrozumiałabym, gdyby nie było wychowawców - zrozumiałabym. Jedno i drugie jednak jest. Z odpowiednim miejscem na przeprowadzenie zajęć też nie byłoby problemów. Zabrakło jednak chęci tego pierwszego... Bez komentarza.

M. po wakacjach idzie do siódmej klasy. Wszyscy w Oratorium są przekonani, że będę mu znowu tłumaczyć matematykę. Ja jednak mam pewne wątpliwości co do tego. Wiem, że tłumaczenie iż nie przerobiłam klasy siódmej w dziedzinie matematyki jest w moim przypadku żałosne, ale klasy pierwszej gimnazjum też nie mam przerobionej. Tak, tak, dobrze czytacie, moja matematyczna edukacja w gimnazjum zaczęła się od materiału z drugiej klasy. Nie wiem jak to formalnie przeszło, w wieku trzynastu lat średnio mnie to interesowało. Z tego co pamiętam, że wmówiono moim rodzicom, że kiedyś przerobią ze mną tą pierwszą klasę, a teraz po prostu będą mi wszystko na bieżąco tłumaczyć. Trochę się tylko wkurzałam, kiedy widziałam jak moi koledzy z pierwszej klasy idą normalnym tokiem, a ze mnie po trochu zrobiono sobie królika doświadczalnego. Oczywiście nie pytając mnie o zdanie, w myśl zasady, że dzieci i ryby głosu nie mają. Poza tym naprawdę łudziłam się tym, że przerobię jeszcze tą  pierwszą klasę. Prawda jest taka, że mimo przeskoku i tak miałam ocenę celującą na świadectwie, a do materiału z pierwszej klasy i tak nie wrócono, bo uznano to za zbyteczne. 

Czy mam dzisiaj żal? Może troszeczkę, zwłaszcza z perspektywy tej siódmej klasy M. Ale staram się z tego nie robić tragedii narodowej. Było, minęło, i już się czasu nie zawróci. Trzeba iść naprzód. Najwyżej wypożyczę sobie na wakacje jakieś podręczniki do matematyki do siódmej klasy. Chociaż wolałabym, aby ktoś go przejął, bo jestem już po trochu zmęczona tłumaczeniem mu tego wszystkiego. Chyba mam do tego prawo, prawda?