969. No to chyba czas na scholowe wakacje

Nadeszły wakacje nie tylko od nauki, ale jak się dzisiaj okazało, również od śpiewania w parafialnej scholi. Ogłosiła nam to dzisiaj prowadząca zespół tuż po Mszy świętej o godzinie 10:00, na której śpiewaliśmy. No i tak jakoś mam mieszane uczucia co do tego. Bo niby od kilku lat już tak jest, ja jednak pamiętam czasy, kiedy śpiewaliśmy także w wakacje. I nikomu to zbytnio nie przeszkadzało. Kto miał wyjechać na wypoczynek, ten wyjeżdżał, a kto mógł śpiewać, ten śpiewał. Wyjątkiem były dwa ostatnie tygodnie sierpnia, kiedy wyjeżdżaliśmy na wakacje. Nikomu to nie przeszkadzało, ale to też było za "innych rządów". Teraz... teraz jest inaczej, bardziej oficjalnie. Czasami nie wiadomo jak się odezwać, a nawet popatrzeć, aby nie podpaść "górze". Zwłaszcza kiedy ma się problem z wyrażaniem werbalnym swoich myśli, zresztą z nie swojej winy. Przeraża mnie fakt, że te utarczki będą trwały jeszcze przynajmniej rok. Moja psychika i poczucie własnej wartości cierpi na tym najbardziej. A przecież tak nie powinno być, skoro przed Bogiem wszyscy jesteśmy równi.

W scholi śpiewam 11 lat. To naprawdę szmat czasu. Praktycznie wszystkie piosenki znam na pamięć. Czasami mam wrażenie, że ta moja pamięć i problemy z kontaktami międzyludzkimi to symptomy zespołu Aspergera. A z drugiej strony badało mnie tylu psychologów, że chyba coś by zauważyli w tej kwestii? A ja po prostu muszę nauczyć się walczyć o swoje. Mimo wszystko. Mimo nieprzychylności ludzi, mimo tego, że obracają się w stereotypach. Po prostu muszę opanować tą umiejętność. Mam nadzieję, że nie jest na to jeszcze za późno.

Dzisiaj pożegnaliśmy też księdza T., teoretycznego opiekuna naszej scholi. Piszę teoretycznego, ponieważ mam wrażenie, że ta funkcja została mu z góry narzucona. Tym samym robił to z przymusu i męczył się tą rolą. Wiadomo, nic nie mówił, ale to po prostu było po nim widać. Aż w końcu przestał przychodzić na próby. Może to i lepiej? Po co miał robić to, co nie sprawiało mu przyjemności? A z drugiej strony był jedną z niewielu przychylnych mi osób w moim otoczeniu. Chyba jako jedyny z całej trójcy akceptował mnie taką, jaka jestem. Ale "Nic nie może przecież wiecznie trwać".

Scholowy urlop do września... Jakoś to przeżyję.