Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

Jaki był ten dzień

"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"

środa, 12 czerwca 2019

952. 77 rocznica brutalnego mordu na terenie "Huty Bankowej"

Mieszkając w jakimś miejscu przez jakiś czas, warto jest chociaż trochę znać jej historię. Ja historii mojego miasta uczę się nieustannie i nieustannie mnie ona zadziwia. Dzisiaj na przykład dowiedziałam się, że 77 lat temu na terenie tutejszej "Huty Bankowej"(tej samej, która jest tłem nowelki Marii Konopnickiej "Dym", na szczęście opisany w niej wybuch jest fikcją literacką) odbyła się egzekucja 9 pracowników. Szczerze powiedziawszy pierwszy raz o niej słyszę, a raczej czytam. A że wydaje mi się ona godna uwagi, to postanowiłam ją tutaj przytoczyć:


ROCZNICA TRAGEDII W HUCIE BANKOWEJ

Dokładnie 77 lat temu doszło do brutalnego mordu na robotniczej społeczności Dąbrowy Górniczej. Z rąk niemieckiego okupanta zginęło w sumie 9 mężczyzn związanych z pracą w Hucie Bankowej. Tragedia ta miała miejsce 12 czerwca 1942 roku.
Czasy II wojny światowej do tej pory skrywają wiele nieodkrytych i mrocznych tajemnic. Poniekąd jest tak i ze zdarzeniem, mającym miejsce na terenach Dąbrowy Górniczej 77 lat temu. Z rąk niemieckich żołnierzy zamordowano poprzez powieszenie robotników Huty Bankowej, w tym syna jednego z pracowników.
Dąbrowa Górnicza była okupowana od 4 września 1939 roku przez wojsko niemieckie nie bez przyczyny - posiadała wiele przemysłowych zakładów pracy oraz kopalnie. Rekwirowano znajdujące się tam maszyny bądź przestawiono ich doczesny użytek na produkcję zbrojeniową. Dąbrowianie jak i reszta naszych rodaków, próbowała walczyć z wrogiem poprzez sabotowanie produkcji wojskowej bądź włącznie się do walk partyzanckiego oddziału Jana Henryka Miltona, ps. "Ordon". Należy dodać, że niemiecki terror miał nie tylko zastraszyć pracowników ośrodków przemysłowych, a zastraszyć całą ludność zamieszkującą Dąbrowę Górniczą. Jego celem było zlikwidowanie rozbudowującej się konspiracji oraz zapobieganie działaniom sabotażowym.
W pierwszych dniach czerwca Niemcy oskarżyli o sabotaż, a kilkanaście dni później dokonali egzekucji poprzez powieszenie 9 pracowników huty oraz syna jednego z jej pracowników. Tragedii tej musieli się przypatrywać przymusowo sprowadzeni robotnicy i część dąbrowskiej ludności. Nigdy nie odnaleziono miejsca pochówku ciał zabitych. Życie za wolność wtedy oddali:
  1. Bolesław Kucharski - pracownik wydziału walcowni,
  2. Wacław Bochenek - pracownik wydziału remontowo - mechanicznego,
  3. Bolesław Król - maszynista kranu elektrycznego,
  4. Marceli Baltyn - pracownik wydziału stalowni,
  5. Edward Gruchała - preser, pracownik wydziału akcesoria kolejowe.
  6. Walenty Siwek - pracownik wydziału walcowni,
  7. Roman Teper - ślusarz, pracownik wydziału remontowo - mechanicznego,
  8. Franciszek Wójcik - preser, pracownik wydziału akcesoria kolejowe,
  9. Józef Maro - pracownik wydziału akcesoria kolejowe,
  10. Eugeniusz Puz - syn robotnika huty Bankowej, a zarazem zasłużony harcerz.

Z tej okazji, 77 lat później, a więc w dniu dzisiejszym złożono wieniec pamiątkowy na placu miejskim w miejscu zbrodni.

17 komentarzy:

  1. Nie ogarniam codziennych postów, wczytam sie później, gdy nadgonię czas...

    OdpowiedzUsuń
  2. Trzeba pamiętać... to nasza historia, którą coraz łatwiej przeinaczać i manipulować :/
    Same serdeczności i Kochana moja uważaj na te upały :) Okrycie głowy na bank i wolniej się śpiesz (buziaki) :)))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Na szczęście dzisiaj są już te czasy, w których można pamiętać

      Usuń
  3. Wielka to była niesprawiedliwość i zbrodnia. Piękne jest to, że się o tych ludziach pamięta.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Takie to były czasy. A dzisiaj cóż więcej tym ludziom trzeba niż to, byśmy o nich pamiętali?

      Usuń
  4. Great photos.
    www.rsrue.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  5. Dobrze, że pamięć wciąż trwa.
    Uściski, Karolinko.

    OdpowiedzUsuń
  6. U nas w podobny sposób wymordowano inteligencję miasta na terenie miejscowego więzienia...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam wrażenie, że takie procedery miały miejsce w większości polskich miast

      Usuń
  7. Ciąle odkrywamy tragiczne wydarzenia w histori Polski...

    OdpowiedzUsuń
  8. Trzeba pamiętać i czcić takie smutne i okrutne dla nas rocznice... Pozdrawiam słonecznie!

    OdpowiedzUsuń
  9. W całej Polsce są tysiące takich miejsc. Dobrze, że pamięta się o konkretnych ludziach z imienia i nazwiska. Trudno ogarnąć, ilu Polaków zabili Niemcy i Rosjanie podczas II wojny światowej..
    Dobrze, że żyjemy w czasach, gdy pojedyncze morderstwo jest medialną sensacją.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Według mnie tego ilu tak naprawdę ludzi zginęło w czasie II wojny światowej nie dowiemy się nigdy, bo to jest po prostu niemożliwe.
      Ta sensacja medialna potrafi też być męcząca

      Usuń