Mieszkając w jakimś miejscu przez jakiś czas, warto jest chociaż trochę znać jej historię. Ja historii mojego miasta uczę się nieustannie i nieustannie mnie ona zadziwia. Dzisiaj na przykład dowiedziałam się, że 77 lat temu na terenie tutejszej "Huty Bankowej"(tej samej, która jest tłem nowelki Marii Konopnickiej "Dym", na szczęście opisany w niej wybuch jest fikcją literacką) odbyła się egzekucja 9 pracowników. Szczerze powiedziawszy pierwszy raz o niej słyszę, a raczej czytam. A że wydaje mi się ona godna uwagi, to postanowiłam ją tutaj przytoczyć:
ROCZNICA TRAGEDII W HUCIE BANKOWEJ
Dokładnie 77 lat temu doszło do brutalnego mordu na robotniczej społeczności Dąbrowy Górniczej. Z rąk niemieckiego okupanta zginęło w sumie 9 mężczyzn związanych z pracą w Hucie Bankowej. Tragedia ta miała miejsce 12 czerwca 1942 roku.
Czasy II wojny światowej do tej pory skrywają wiele nieodkrytych i mrocznych tajemnic. Poniekąd jest tak i ze zdarzeniem, mającym miejsce na terenach Dąbrowy Górniczej 77 lat temu. Z rąk niemieckich żołnierzy zamordowano poprzez powieszenie robotników Huty Bankowej, w tym syna jednego z pracowników.

Dąbrowa Górnicza była okupowana od 4 września 1939 roku przez wojsko niemieckie nie bez przyczyny - posiadała wiele przemysłowych zakładów pracy oraz kopalnie. Rekwirowano znajdujące się tam maszyny bądź przestawiono ich doczesny użytek na produkcję zbrojeniową. Dąbrowianie jak i reszta naszych rodaków, próbowała walczyć z wrogiem poprzez sabotowanie produkcji wojskowej bądź włącznie się do walk partyzanckiego oddziału Jana Henryka Miltona, ps. "Ordon". Należy dodać, że niemiecki terror miał nie tylko zastraszyć pracowników ośrodków przemysłowych, a zastraszyć całą ludność zamieszkującą Dąbrowę Górniczą. Jego celem było zlikwidowanie rozbudowującej się konspiracji oraz zapobieganie działaniom sabotażowym.

W pierwszych dniach czerwca Niemcy oskarżyli o sabotaż, a kilkanaście dni później dokonali egzekucji poprzez powieszenie 9 pracowników huty oraz syna jednego z jej pracowników. Tragedii tej musieli się przypatrywać przymusowo sprowadzeni robotnicy i część dąbrowskiej ludności. Nigdy nie odnaleziono miejsca pochówku ciał zabitych. Życie za wolność wtedy oddali:
- Bolesław Kucharski - pracownik wydziału walcowni,
- Wacław Bochenek - pracownik wydziału remontowo - mechanicznego,
- Bolesław Król - maszynista kranu elektrycznego,
- Marceli Baltyn - pracownik wydziału stalowni,
- Edward Gruchała - preser, pracownik wydziału akcesoria kolejowe.
- Walenty Siwek - pracownik wydziału walcowni,
- Roman Teper - ślusarz, pracownik wydziału remontowo - mechanicznego,
- Franciszek Wójcik - preser, pracownik wydziału akcesoria kolejowe,
- Józef Maro - pracownik wydziału akcesoria kolejowe,
- Eugeniusz Puz - syn robotnika huty Bankowej, a zarazem zasłużony harcerz.
Z tej okazji, 77 lat później, a więc w dniu dzisiejszym złożono wieniec pamiątkowy na placu miejskim w miejscu zbrodni.

Nie ogarniam codziennych postów, wczytam sie później, gdy nadgonię czas...
OdpowiedzUsuńSpokojnie, nic się nie dzieje
UsuńTrzeba pamiętać... to nasza historia, którą coraz łatwiej przeinaczać i manipulować :/
OdpowiedzUsuńSame serdeczności i Kochana moja uważaj na te upały :) Okrycie głowy na bank i wolniej się śpiesz (buziaki) :)))
Na szczęście dzisiaj są już te czasy, w których można pamiętać
UsuńWielka to była niesprawiedliwość i zbrodnia. Piękne jest to, że się o tych ludziach pamięta.
OdpowiedzUsuńTakie to były czasy. A dzisiaj cóż więcej tym ludziom trzeba niż to, byśmy o nich pamiętali?
UsuńGreat photos.
OdpowiedzUsuńwww.rsrue.blogspot.com
Dobrze, że pamięć wciąż trwa.
OdpowiedzUsuńUściski, Karolinko.
I oby tak było jak najdłużej
UsuńU nas w podobny sposób wymordowano inteligencję miasta na terenie miejscowego więzienia...
OdpowiedzUsuńMam wrażenie, że takie procedery miały miejsce w większości polskich miast
UsuńCiąle odkrywamy tragiczne wydarzenia w histori Polski...
OdpowiedzUsuńA końca zdaje się nie widać
UsuńTrzeba pamiętać i czcić takie smutne i okrutne dla nas rocznice... Pozdrawiam słonecznie!
OdpowiedzUsuńW sumie teraz nic innego nam już nie zostaje
UsuńW całej Polsce są tysiące takich miejsc. Dobrze, że pamięta się o konkretnych ludziach z imienia i nazwiska. Trudno ogarnąć, ilu Polaków zabili Niemcy i Rosjanie podczas II wojny światowej..
OdpowiedzUsuńDobrze, że żyjemy w czasach, gdy pojedyncze morderstwo jest medialną sensacją.
Według mnie tego ilu tak naprawdę ludzi zginęło w czasie II wojny światowej nie dowiemy się nigdy, bo to jest po prostu niemożliwe.
UsuńTa sensacja medialna potrafi też być męcząca