963. Uroki pierwszego wakacyjnego poniedziałku

Siedziałam sobie dzisiaj u szczytu górki w parku miejskim, z której zimą dzieci zjeżdżają na sankach i innych rzeczy. Teraz, latem, szaleją w ogródku jordanowskim znajdującym się tuż u jej stóp. Miałam ze sobą "Dawcę" Tess'y Gerritsen, książkę, którą aktualnie czytam. Mogłabym poświęcić się jej w domu, ale jest taka pogoda, że aż żal jest siedzieć w czterech ścianach. A tak bierze się książkę, rower i jedzie przed siebie. Przed siebie, tzn. do parku miejskiego. Chociaż dzisiaj zdołałam podjechać pod szkołę sportową, zrobić trening i wrócić. Nie wróciłam jednak od razu do domu, tylko zatrzymałam się we wspomnianym parku.

Niezbyt udane selfie na tle stadionu

Otworzyłam książkę, ale niespecjalnie mogłam się skupić na jej treści. Dzieciaki krzyczały, biegały wokół urządzeń, dokazywały. W sumie w ich wieku niewiele się od nich różniłam. Może nie dorównywałam im sprawnością, ale energią na pewno. W wieku dziesięciu, trzynastu lat potrafiłam całe dnie spędzać na dworze. Bazy, podchody, podbój "obcych światów" - tym żyły dzieciaki z mojego pokolenia. Wszyscy czekaliśmy na wakacje, bo wtedy nic nam nie przeszkadzało w zabawie. Innym też nie przeszkadzała moja niepełnosprawność i wynikające z niej ograniczenia. A może to dlatego, że sama starałam się nie robić z tego problemu? To były jeszcze przedkomórkowe czasy, rodzice zazwyczaj nie za bardzo wiedzieli gdzie się podziewają ich dzieci, co np. w moim przypadku było nieco ryzykowne. Moi rodzice mieli jednak do mnie pełne zaufanie, a i ja starałam się go nie zawieść - miałam być w domu o 19:00, to byłam. Może dlatego wszyscy zazdrościli mi moich relacji z rodzicami. 

Siedziałam tak sobie na skarpie, patrzyłam na szalejące na dole dzieciaki i automatycznie uśmiechałam się sama do siebie. Tak, dzieciństwo i wynikające z tego przywileje to wspaniały i bezcenny czas. Dobrze jest je mądrze wykorzystać, bo ten okres nigdy już nie wróci. I dobrze jest się nim cieszyć, smakować życia, odkrywać... A potem dobrze je wspominać.