948. A palec boli i już

Czasami nie wiem czy się śmiać czy płakać z powodu własnej nieudolności.

Dzisiaj mieliśmy ostatnią w tym roku próbę parafialnej scholi. Ogólnie rzecz mówiąc to ten rok zaliczam raczej na plus. Dawali mi się stosunkowo często wykazać jako lektor, co jeszcze kilka lat temu było nie do pomyślenia. I stosunek do mnie był nieco bardziej przychylny. I nawet dostałam na wyłączność jedną zwrotkę piosenki do zaśpiewania(o czym pisałam >>tutaj<<). Jedyne do czego mogę się przyczepić to do zachowania niektórych mamusiek śpiewających w scholi, które za wszelką cenę chciały rządzić wszystkimi. Potrafiły się nawet wtrybić w to kto co śpiewa, a raczej czego nie śpiewa, w "Zaufaj Panu już dziś"(na szczęście inni wstawili się za mną). A że mamy jedną głównodowodzącą, która wszystkim dowodzi, to robił się mały chaos. Nie wiem, czy to ma związek z moimi problemami neurologicznymi, czy może taka jest moja osobowość, ale nie znoszę takiego chaosu i zawsze, naprawdę zawsze gubię się w tym co słyszę... Dlatego tak bardzo irytuje mnie takie coś. Ale poza tym wszystko było na plus.

Poszłam do kościoła na ustaloną godzinę, trochę pobyłam na zewnątrz z innymi i weszliśmy do środka. Zaraz po tym zostałam poproszona przez panią B. o to, abym poczekała na dole na resztę, która miała się spóźnić i w razie czego otworzyła im zamknięte na klucz drzwi. W sumie nic nowego, z reguły zostaję na zakrystii i czekam na spóźnialskich. Akurat na stoliku leżał "Lekcjonarz" otwarty na jutrzejszym czytaniu, które jest moim ulubionym - o zesłaniu Ducha Świętego. Nie wiem jak to się stało, ale nauczyłam się go prawie na pamięć, a za księdza F. to nawet miałam okazje przeczytać je na jednej ze Mszy świętych(więcej o tym pisałam >>tutaj<<), również moja praca zaliczeniowa z przedmiotu zowiącego się Nowy Testament dotyczyła krain geograficznych i narodowości, z których przybyli ludzie znajdujący się tamtego dnia w Jerozolimie. 

Teraz też zatopiłam się we fragmencie tego niewielkiego urywku z Dziejów Apostolskich na nowo delektując się jego przesłaniem. W pewnym momencie usłyszałam kroki pani B., która po chwili weszła na zakrystię z informacją, że już nikt więcej nie dotrze i poprosiła mnie, abym wyjęła klucz z drzwi. Odłożyłam wolumin na miejsce i poszłam wyciągnąć klucz z zamka. I zupełnie nie mam pojęcia jak to się stało, ale wyjmując go rozcięłam sobie o jego brzeg mały palec u prawej dłoni. 

Niby nic, ale jak się ma słabą krzepliwość krwi to jest jej momentalnie bardzo dużo. W dodatku, nie wiem jak to się stało, ale nie miałam przy sobie nawet chusteczki higienicznej. A krew leciała ciurkiem. Z zaciśniętą dłonią oraz kluczem w drugiej ręce poszłam na chór. Nieśmiało zapytałam się pani B. czy nie ma czasem chusteczki. Wiecie, raczej bym się nie wykrwawiła, ale jeszcze chwila, a krew zaczęłaby kapać na posadzkę. A jak kiedyś nie daj Boże w naszym kościele zostanie popełniona zbrodnia, to jeszcze dzięki DNA znajdę się na liście o nią podejrzanych... Ech, za dużo się naczytałam książek i wyobraźnia mi szaleje.

Wreszcie krew przestała mi cieknąć, teraz w okolicy paznokcia mam takie dwie szramy. Piecze jak nie wiem, ale zagryzam wargi i działam dalej. Spokojnie, po powrocie do domu sobie to zdezyfekowałam, więc nic mi nie będzie. Zresztą to nie pierwsza moja rana i na pewno nie ostatnia...