950. Tak jeszcze odnośnie postu o lunatykach

Szłam sobie dzisiaj zupełnie nieznaną ulicą w jednym z ościennych miast. Nigdy jeszcze tam nie byłam, przynajmniej nie przypominam sobie, abym była, a byłam umówiona po odbiór roweru. Normalnie człowiek powinien włączyć sobie google.maps w smartfonie, bądź jakąś inną podobnie działającą aplikację. Ja jednak z powodu niesprawności dłoni nie radzę sobie z obsługą wszelkich dotykowych dobrodziejstw techniki(tak, tak, jeszcze używam klawiszowej komórki przez co czasami czuję się jak przybysz z innej planety) i muszę sobie radzić w tradycyjny sposób. Zazwyczaj drukuję sobie z internetu odpowiedni fragment mapy i idę według niej. Dzisiaj jednak po prostu zaspałam(a mówili, że popołudniowa drzemka jest taka dobra) i nie zdążyłam tego zrobić. Na miejscu postanowiłam więc przełamać swój lęk związany z niezrozumieniem mojej wymowy(chociaż coraz częściej mam wrażenie, że to przeświadczenie powstało w mojej głowie przez nadgorliwych logopedów, którzy ciągle wtłukiwali mi je do głowy). Tylko jak to zrobić, kiedy mijają cię młode osoby na rowerach ze słuchawkami w uszach, całkowicie ignorujące twoje machanie koślawymi rękami. A kiedy w końcu znajdujesz kogoś, kto nie ma słuchawek w uszach, to i tak się nic nie dowiesz, bo jest tak zaaferowany tym co pojawia się na ekranie telefonu, że zupełnie nie słucha, co do niego mówię. Bo mnie naprawdę wystarczy posłuchać, żeby zrozumieć o co mi chodzi. Automatycznie przypomniała mi się sytuacja z wiosny ubiegłego roku, kiedy poszłam do fryzjera i fryzjerka, przez to, że bardziej była zainteresowana tym co się dzieje na ekranie telefonu niż moją sprawą, zupełnie mnie zignorowała. Teraz było podobnie, a ja nie zdążyłam do wypożyczalni na czas... I pomyśleć, że jeszcze tak niedawno nie było tego typu kłopotów.

W dodatku ostatnio młody chłopak, zapatrzony w telefon wszedł na jezdnię tuż pod nadjeżdżający samochód. Nie przeżył... Na koloniach niekiedy trzeba zabierać dzieciakom telefony na noc, bo potrafią grać w ogłupiające gry do późnych godzin, a potem chodzą niewyspani. Na korepetycjach też wymagam wyłączenie telefonów komórkowych - zauważyłam, że uczniowie są wtedy bardziej skupieni. A w komentarzach czytam, że na siłę poprawiam innych. Ja jednak tego tak nie odczuwam. A może nie rozumiem, bo internet mam tylko wtedy, kiedy włączę komputer. Jest jeszcze inna opcja - nie pasuję do tego świata. Ale ma to też swoje plusy. Na przykład czas, który spędziłabym na smartfonie(oprócz tego na komputerze) mogę poświęcić na dużo przyjemniejsze rzeczy. Sport, czytanie, kontakt z drugą osobą - coraz częściej widzę jak dużo tracimy żyjąc z nosem w telefonie komórkowym. Ale ja nie chcę tak żyć. I chociaż elektronika ułatwia mi codzienne funkcjonowanie, nie chcę być od niej uzależniona.