966. A mówili - nie trzaskać drzwiami

Dzisiaj, z racji zakończenia oktawy Bożego Ciała, udałam się na Mszę świętą z poświęceniem młodych ziół. Ziół tym razem nie udało mi się zdobyć, niestety, ale z tego co widziałam, to nie byłam jedyna. W ogóle mało było wiernych na tej Mszy i szczerze powiedziawszy, trochę dziwnie się czułam w towarzystwie 50+. Rozumiem, wiara powoli staje się niemodna, ale czy naprawdę nie ma w miastach ludzi w moim wieku(o młodszych już nie wspominając), którzy kultywowaliby tą tradycję? Piszę o miastach ponieważ na wsi, nie ukrywajmy, tradycja jest jakoś głębiej zakorzeniona i z reguły przechodzi z pokolenia na pokolenie. W miastach jest inaczej, niestety.

Z powodu poobijanych od roweru nóg(wyglądam jak jakieś "dziecko wojny", albo przynajmniej maltretowane) postanowiłam siedzieć sobie na samym końcu świątyni, tak aby widziało mnie jak najmniej osób. To nie są pojedyncze siniaki na nogach, tylko ogromne siniary na łydkach - połączenie obniżonej krzepliwości krwi ze zlatywaniem stóp z pedał w pierwszych dniach jazdy na rowerze. A uwierzcie mi - starszym paniom z naszej parafii nic nie umknie uwadze. Czasami mam głupie wrażenie, że skupiają się na wszystkim, tylko nie na Mszy. 

Zawsze też zastanawiałam się co ci ludzie mają z trzaskaniem drzwiami. Wchodzą do ubikacji w centrach handlowych i trzaskają. Na uczelni - trzaskają. W kościele - trzaskają. O trzaskaniu drzwiami od mieszkania już nie wspomnę. Jakby nie można było delikatnie ich przytrzymać. Pół biedy, jeżeli akurat nie ma Mszy świętej, ale potrafią trzaskać w jej trakcie. Ogólnie zastanawiam się, czy moje denerwowanie się na takie zachowanie wynika z tego co wyniosłam z domu, czy może po prostu mam coś uszkodzonego w mózgu i dlatego nie toleruję pewnych rzeczy.

Tak było też dzisiaj. Ksiądz czyta Ewangelię, do kościoła wchodzi kobieta tak gdzieś w wieku 60+. Wchodzi i oczywiście słyszę "łup!". Noszszsz, skupić się nie można. Ale po chwili słyszę inny dziwny odgłos. Automatycznie odwracam głowę, jak zresztą większość wiernych, i co widzę? 

Otóż o drzwi wejściowe oparty był baldachim pod którym niesiona jest monstrancja podczas procesji. Spowodowane trzaśnięciem drzwi drgania spowodowały, że z hukiem osunął się na posadzkę. Kobieta zdębiała, nie wiedziała co robić, na szczęście kilku mężczyzn wyszło z ławek i podniosło oraz ustawiło go. Dobrze, że nie zwaliły się sztandary - byłby jeszcze większy huk. Były co prawda oparte o stolik z prasą, ale baldachim mógł je przecież za sobą pociągnąć...