959. I dotarł nawet na obrzeża parafii

Mieszkam na osiedlu znajdującym się na obrzeżu parafii. Nie mam pojęcia na jakiej zasadzie poszczególne ulice są przydzielane do nowo utworzonych parafii, w każdym razie nasza ulica należała kiedyś administracyjnie do miejskiej bazyliki, o której kilkakrotnie Wam tutaj wspominałam. Potem(w 1983 roku) utworzono moją parafię, która wchłonęła niewielkie osiedle znajdujące się tuż przy głównej drodze. Ja z moją siostrą zostałyśmy ochrzczone już w naszej parafii i tam uczęszczamy na nabożeństwa, jednak większość ludzi z naszej ulicy chodzi do bazyliki. Bo bliżej, bo tam byli nauczeni, bo z racji tego, że jesteśmy na obrzeżach parafii, to zawsze nas pomijają i gdyby nie doroczna wizyta duszpasterska i comiesięczne odwiedziny u najbardziej chorych parafian, to prawdopodobnie księża nawet by nie wiedzieli, że osiedle istnieje.

Coś w tym jest, bo nawet patrząc na skład scholi czy też wolontariuszy w Oratorium to wychodzi na to, że z mojego osiedla jestem jedna jedyna. I sama jak palec wracam po swojej służbie do domu. Ma to swoje plusy, bo czasami człowiek może przemyśleć kilka spraw, a nawet pogrążyć się w rozmowie z Najwyższym. Na dłuższą metę to jest jednak średnio fajnie. Bo tak wracać bez przerwy samemu... W dodatku kiedy osiedle ma spory potencjał młodości i energii. To u nas jest podstawówka podlegająca pod parafię, to u nas jest rejonowe przedszkole.

Dlatego byłam szczerze zaskoczona, kiedy usłyszałam, że w tym roku procesja Bożego Ciała ma się zatrzymać "na Merkurym"(tak w miejskim żargonie nazywa się moje osiedle) i to aż dwa razy. Pamiętam jak z cztery razy trasa procesji przebiegała przez kawałek mojego osiedla, a ołtarz znajdował się na tzw. łączce między przedszkolem, a szkołą. Dobrze, że był stawiany z samego rana, bo okoliczne pijaczki mogłyby go nieźle pokiereszować. Teraz jednak obydwa ołtarze miały stanąć w przestrzeni między blokami. 

Jeszcze wczoraj próbowałam sobie wyobrazić trasę całej procesji, dokładając do dwóch naszych ołtarzy pozostałe dwa. I w sumie nijak nie mogłam tego sobie zwizualizować. Czyżby proboszcz zamierzał iść główną ulicą pod prąd? W sumie z jego dziwnymi pomysłami wszystko jest możliwe. Wracając z treningu próbowałam wypatrzeć jeden z ołtarzy. Nic z tego - całą czwórkę postawili dopiero dzisiaj rano. Dzwoniłam też do prowadzącej parafialną scholę z pytaniem, czy śpiewamy podczas Mszy świętej. Dowiedziałam się, że nie, ponieważ proboszcz zamówił na nią orkiestrę dętą z samych Katowic. Ok. jeden obowiązek mniej.
Msza święta z procesją odbyła się o godzinie 10:00. Sam pomysł na orkiestrę w kościele był dla mnie średnio udany, bo nasza świątynia jak dla mnie nie jest przystosowana do takich rewelacji. Na procesji też średnio to wszystko wyszło. Ale dobra, nie czepiam się tego. Tak samo jak nie czepiam się jej trasy, która była skróconą wersją skróconej wersji. Ja rozumiem stygnący obiad, ale przecież można było na każdej ulicy ustawić jeden ołtarz i procesja obeszłaby całą parafię po Bożemu. Przynajmniej ja tak rozumiem procesję Bożego Ciała, bo przecież, jak głosi bardzo piękna pieśń - "Zagrody nasze widzieć przychodzi, i jak się jego dzieciom powodzi". Ale przynajmniej zobaczył, jak się jego dzieciom z obrzeży parafii powodzi.
A ja już zaczynam się zastanawiać jaka będzie trasa w przyszłym roku...

I na koniec kolejny mój wiersz, zrodzony w cichości serca.

Przeszedłeś Panie w monstrancji schowany,
przez ulice parafii pięknie przystrojone.
Widziałeś w oknach ludzi starych, schorowanych,
co nie mogli z innymi iść razem w procesji.
Błogosławiłeś dobrodusznie swojemu ludowi,
z którym zazwyczaj spotykasz się w cichym kościele.
A dzisiaj to Ty poszedłeś ich odwiedzić,
zapraszając niezbyt gorliwych do siebie w niedziele.
Szedłeś niesiony przez księdza, wśród bijących dzwonów,
a dzieci rzucały Ci pod nogi kwiaty.
Wiejskimi ścieżynami, pokrytymi kurzem,
miejskimi drogami, pośród autobusów.
Czas jakby stanął w miejscu, a przynajmniej zwolnił,
przy czterech ołtarzach schowanych wśród domów.
Cztery Ewangelie popłynęły w niebo,
niczym cztery gołębie puszczone na wolność.