979. Spróbować zatrzymać pędzący świat

Ostatnio pisałam o tym, że świat tak bardzo pędzi przed siebie, że czasem nie nadążam, że życie czasami przelatuje mi przez palce, że chciałabym chociaż na chwilę zatrzymać wciąż idące do przodu wskazówki zegara. Ale tego się nie da zrobić i jak śpiewa Beata Kozidrak w jednym ze swoich przebojów - "Nie odnajdzie więcej nas, ta sama chwila"*. W innej piosence, tym razem legendarnego zespołu "Dżem" słyszymy natomiast, że "w życiu ważne są tylko chwile...". To prawda, bo mimo wszystko żyjemy chwilami. Jak ich nie przegapić, jak się nimi cieszyć, w jaki sposób zamknąć je w swoich wspomnieniach i pielęgnować? Jak cieszyć się codziennością, kiedy wokół nas świat ciągle gna i gna?

Często korzystam z przejścia podziemnego w centrum mojego miasta. Właściwie jest to najszybszy i najprostszy sposób na przedostanie się z jednej strony na drugą w tej części miasta, bo najbliższe przejście dla pieszych jest dopiero kilkaset metrów dalej. W przejściu podziemnym często ktoś gra lub śpiewa, licząc na to, że ktoś wrzuci mu kilka groszy do kapelusza. Przyznam szczerze, że bardzo często to granie przyprawia o ból uszu, ale tym razem... Tym razem kobieta grała na akordeonie "Jej czarne oczy" z repertuaru "Ivana i delfina". Grała, a nie udaje, że gra. Automatycznie czas dla mnie zwolnił. A nawet zatrzymał się na chwilę. Wróciły wspomnienia lat nastoletnich, kiedy przy tej piosence zdobywało się "szczyty". Chciałoby się powiedzieć - Chwilo trwaj. Automatycznie poczułam zachwyt. Z reguły nie wrzucam pieniędzy ulicznym grajkom, ale tym razem zrobiłam wyjątek. Za to, że udało się tej akordeonistce zatrzymać mój pędzący świat.

Będąc już dorosłymi bardzo rzadko robimy szalone rzeczy, uważając, że w naszym wieku to już nie wypada. Tymczasem odrobina szaleństwa jeszcze nikomu nie zaszkodziła. Ostatnio(czyli przed wczorajszym wypadkiem) umówiliśmy się ze znajomym na bieganie wokół zbiornika wodnego. 6 kilometrów, spokojnie dawaliśmy radę. Po treningu usiedliśmy na skarpie i rozmawialiśmy dosłownie o wszystkim i o niczym. Aż jakoś tak zsunęliśmy się z tej skarpy i zaczęliśmy się staczać, w kontrolowany oczywiście sposób, w dół. Zatrzymaliśmy się tuż przy brzegu, śmiejąc się przy tym w głos, co wywołało oczywiście zdziwienie oraz zainteresowanie przechodniów. Nawet nie chcę myśleć co sobie myśleli, widząc nas tam na dole śmiejących się do rozpuku. A my po prostu cieszyliśmy się chwilą, która właśnie trwała.

Czy mam jeszcze jakieś patenty na zatrzymanie pędu świata oraz cieszenia się chwilą? Oczywiście. I to nie jeden. Spacer po parku, w którym ćwierkają ptaki, fotografowanie ciekawych zjawisk, odcięcie się na kilka godzin od internetu, obserwacja przyrody, podrygiwanie przy ulubionych kawałkach muzycznych, rozrzucanie jesiennych liści w parku, rzucanie się śnieżkami, chlapanie wodą, śmianie się w głos, fałszowanie podczas śpiewania, piszczenie podczas jazdy na rowerze, szalony taniec po kolejnym treningu i pewnie znalazło by się jeszcze miliard różnych sposobów.

Tak bardzo chcę zachować w pamięci różne chwile. Pamięć jest jednak ulotna i niedoskonała. Dlatego postanowiłam założyć bloga, w którym chcę się z Wami dzielić moją codziennością. Nie jest to jednak mój pamiętnik, ale raczej dziennik. Pamiętnik jednak też prowadzę, właściwie już od gimnazjum. Jednak piszę w nim też to, czym nie chciałabym się dzielić z całym światem. Bo dla mnie pamiętnik jest czymś tylko dla mnie, a nie dla innych. Mam nadzieję, że za kilka lat dzięki blogowi i pamiętnikowi wrócę do tych dzisiejszych dni i zobaczę, co robiłam, czym się interesowałam, jak inni na mnie reagowali. To w pisanych tu i w pamiętniku zdaniach zamykam wszystkie dobre i złe chwile. Ostatnio przejrzałam moje zapiski z ostatniej klasy gimnazjum i liceum i sama się do nich uśmiechałam. Czy tak będzie też za dekadę? Mam taką nadzieję...

* Zdradzę Wam pewną anegdotkę związaną z tą piosenką. Pierwszy raz usłyszałam ją po słynnym 11 września, kiedy głośno zrobiło się o Osamie bin Ladenie. I byłam święcie przekonana, że piosenka brzmi "Nie odnajdzie więcej nas, Osama bin La(taki skrót od jego pełnego nazwiska)". I nawet z rozbawieniem podzieliłam się z mamą odkryciem, że o terroryście powstają już nawet piosenki. Dopiero potem odkryłam jak te słowa brzmią naprawdę i sama się z siebie śmiałam