983. Takim to niestraszny ani deszcz, ani zimny wiatr, ani nawet wysokie wzniesienia

Dzisiaj miałam okazję ponownie być wolontariuszem podczas drugiego z cyklów biegów "Beskidzkiej Trójki". Jak wiecie z wcześniejszych wpisów na blogu, w maju udało mi się załapać na pierwszą część, która odbywała się w ramach "Dni Wadowic". Wtedy trasa biegu wiodła od rynku ulicą Mickiewicza(tą, na której znajduje się słynne liceum, a kiedyś gimnazjum, im. Marcina Wadowity), potem w stronę Choczni, gdzie trasa zakręcała i następnie biegło się do przepięknej Zawadki, z Zawadki trasa biegła ku kościoła św. Piotra, będącego wotum wadowiczan za uratowanie z zamachu Jana Pawła II, a stamtąd już prosto biegło się na rynek, gdzie ulokowana była również meta. Gdyby nie to, że trasa mierzyła 10 kilometrów, to z chęcią bym sobie nią pobiegła. Znam jednak swoje możliwości i ograniczenia i wiedziałam, że dystans nie dla mnie. Chciałam jednak jakoś zaangażować się w bieg, dlatego zgłosiłam się do wolontariatu. Dzięki temu mogłam chociaż w ten sposób coś zrobić.

Dzięki niesamowitej atmosferze "V Biegu Wadowickiego" oraz temu, że organizatorzy sami zaprosili mnie do udziału jako wolontariusz w następnych etapach cyklu, z utęsknieniem wypatrywałam zawiadomienia o naborze na wolontariuszy na dzisiejszy bieg górski. Tak wypatrywałam, że go przegapiłam... Sama nie wiem jak tego dokonałam. Mimo wszystko wysłałam swoje zgłoszenie, nie spodziewając się za dużo. Jakież było moje zaskoczenie, kiedy po kilku dniach odezwała się do mnie koordynatorka wolontariuszy i potwierdziła moje uczestnictwo w wolontariacie. A więc kochani, nigdy, ale to nigdy, nie traćcie nadziei.

Do Wadowic pojechałam wczoraj wieczorem, a potem jeszcze 5 kilometrów szłam do położonego przy trasie wiodącej z Wadowic do Suchej Beskidzkiej "Młyna Jacka". Mój tata pamięta jeszcze czasy, kiedy tam był prawdziwy napędzany wodą młyn, do którego jeżdżono wozem po mąkę. Dzisiaj jest tam 4-gwiazdkowy hotel. To tam ulokowana była start i meta biegu, jak również biuro zawodów. Dzięki uprzejmości pań z recepcji mogłam przeczekać w środku do rana. Bowiem o 5:30 była odprawa wolontariuszy, a już od 6:00 siedziałam w depozycie, do którego zawodnicy składali swoje rzeczy. W sumie niezłe zajęcie - jedyne co trzeba zrobić, to nakleić karteczkę z numerkiem zawodnika na jego rzecz, a następnie siedzieć i pilnować. Miałam ze sobą książkę, to się nie nudziłam. Na początku trochę żałowałam, że nie zaproponowałam stania na punkcie na Leskowcu, skąd miałabym dosłownie trzy kroki od babci, ale jak zobaczyłam za oknem oberwanie chmury, to w duchu dziękowałam, że jestem dzisiaj wewnątrz budynku.

Zawodnicy mieli tym razem do wyboru trzy trasy biegowe - 42, 21 oraz 11 kilometrów. Wszystkie biegły przez malownicze lasy, które porastały zbocza wzniesień tamtejszych Beskidów. Sama od dziecka z nabożnością je przemierzałam, za każdym razem zachwycając się ich pięknem oraz przydrożnymi figurkami i kapliczkami. W ten sposób zrodziła się moja miłość do gór, do wędrówek po nich, która trwa po dzień dzisiejszy. I pewnie też pobiegłabym z nimi, gdybym nie była świadoma własnych ograniczeń. Bałabym się biec przy normalnej pogodzie, a co dopiero w środku ulewy, kiedy można jeszcze szybciej wywinąć orła na mokrych kamieniach i opadłych liściach. 

Ale zawodnicy biegli. Biegli nie zważając na uderzający w nich deszcz, ani chłodny wiatr. Biegli, bo to kochają. I dobiegli. Wszyscy! Najszybszy maratończyk potrzebował na to zaledwie 3 godziny i 21 minut, półmaratończyk - 1 godziny i 45 minut, a uczestnik biegu na 11 kilometrów - niecałych 50 minut. Każdy uczestnik biegu otrzymał pamiątkowy medal, owoce i kremówkę, zaś dla najlepszych biegaczy czekały statuetki.

Pomimo deszczu i przemoczenia wszyscy biegacze byli raczej zadowoleni. Na tych najbardziej zmęczonych i wykończonych czekali masażyści, którzy kilkoma wprawnymi ruchami przywracali do sprawności ich przemęczone mięśnie.

Jak już wcześniej pisałam, akurat ten dzień spędziłam w depozycie. Ma to swoje dobre strony, bo nie musiałam np. moknąć w deszczu, ale ma i złe, bo nie widziałam wszystkiego na żywo. Każde doświadczenie jednak może się przydać, dlatego nie marudzę.

Dzięki uprzejmości organizatorów odwieziono mnie na dworzec autobusowy w Wadowicach. Był to duży plus, ponieważ w niedzielę nie jeździ tamtędy właściwie żaden bus, którym można by było podjechać do miasta. Zawsze można iść na nogach te pięć kilometrów, ale skoro była okazja, to szkoda nie skorzystać. Po drodze minęliśmy m.in. szkołę zawodową, do której uczęszczał mój tata, a gdzie nauczycielem był dziadek koordynatorki wolontariatu. Kto wie, może nawet uczył mojego rodziciela? Z dostaniem się busem z Wadowic do Krakowa nie było problemu - busy jeżdżą co chwilę. Potem tylko odczekałam z godzinę na busa jadącego do Sosnowca. Do domu wróciłam po 19:00. W sumie jestem tak zmęczona, że chyba odpuszczę sobie dzisiejszy angielski, ale jutro za to zrobię dwie lekcje.

Trzeci z cyklów biegowych odbędzie się w listopadzie w Inwałdzie. Czy będę? Mam nadzieję, że tak. A przy okazji być może wreszcie spełnię moje marzenie i zwiedzę tamtejszy park miniatur. To może być idealna ku temu okazji...