978. Koń ma cztery nogi i też się potknie...

W przyszłym tygodniu, jak już pisałam wcześniej, wyjeżdżam do Bydgoszczy na Mistrzostwa Polski w Lekkiej Atletyce(oficjalnie nazywa się to "Bydgoszcz 2019 World Pana Athletics Grand Prix", ale proszę Was, zostańmy przy polskiej nazwie). Pierwszy raz od czterech lat(o moich ostatnich zmaganiach podczas mitingu lekkoatletycznego dla osób niepełnosprawnych możecie sobie poczytać >>tutaj<<). Mam wystartować w biegu na 100 metrów(trener jednak nie dał się namówić na skok w dal). Liczyłam na dobry wynik, nawet poniżej 20 sekund(nie śmiejcie się, proszę). Aż do godziny 19.

Późnym popołudniem wybrałam się na rower. Ostatnie dwa dni sobie odpuściłam, bo pogoda była nie za ciekawa. Dzisiaj jednak się rozpogodziło. Upału co prawda nie było, ale i nie padało. Czyli można podziałać, a raczej popedałować. Pojechałam do tej dzielnicy miasta, gdzie znajdował się ośrodek oraz w dalszym ciągu znajduje się liceum, do których uczęszczałam. Chciałam zobaczyć co tam jest ciekawego(np. pomnik upamiętniający żydowski cmentarz). No i znalazłoby się trochę rzeczy. Zadowolona zaplanowałam, że pojadę tam też jutro, porobię zdjęcia(o ile oczywiście znajdę ładowarkę do aparatu cyfrowego, bo chyba ją diabeł ogonem nakrył) i pokażę Wam w jakimś poście, jako przeciwwagę dla Piekła. Postanowiłam wrócić okrężną drogą dojeżdżając tym samym prawie pod Będzin i odbijając na krzyżówce w dół.

Dla bezpieczeństwa jechałam chodnikiem, bo jednak nie rozpędzam się tym rowerem na nie wiadomo jaką szybkość, to jeszcze nie ten czas. Ogólnie znam jednak przepisy ruchu drogowego, mam ukończone 18 lat, więc teoretycznie nie powinno obowiązywać mnie posiadanie karty rowerowej(z tego co zrozumiałam czytając internet), ale i tak się boję jeździć po głównej drodze. Licho nie śpi. Jadę więc sobie chodnikiem, ulice przejeżdżam na pasach patrząc, czy nic nie jedzie, wszystko idzie ładnie i pięknie. Aż nagle chodnik okazuje się za mało obniżony i podczas wjazdu na niego tracę równowagę(na trójkołowym rowerze) i padam jak długa. Na szczęście to była jakaś boczna uliczka, gdzie samochody jeżdżą od czasu do czasu. Oczywiście zamiast zająć się sobą to ja patrzę co z rowerem. Jakiś miły mężczyzna pomógł mi go postawić na ziemi, bo unieść 23 kilo to nie lada sztuka. Wiecie, wiele osób nie szanuje nieswoich rzeczy(o czym przekonałam się na własnej skórze), ale ja po prostu nie potrafiłabym oddać zniszczonego sprzętu. Na szczęście rower nawet nie ma obitych błotników(czego najbardziej się bałam), ani innych poważniejszych uszkodzeń, tylko kilka rysek, co w ostateczności można przeżyć. 

Dopiero wtedy poczułam jak bardzo bolą mnie kolana. Podwinęłam nogawki spodni i zobaczyłam stłuczone rzepki. Szczególnie prawa wygląda nieciekawie. Mam jeszcze obdarty lewy łokieć, bo poleciałam na lewą stronę, ale to da się przeżyć. Dużo bardziej martwię się tymi kolanami w kontekście przyszłotygodniowych zawodów. Wiecie, ze stłuczonymi, a co za tym idzie, obolałymi kolanami, "złamanie" 20 sekund będzie tylko marzeniem. Wiem, sama sobie jestem winna, mogłam bardziej uważać. Ale z drugiej strony rower trzykołowy jest bardzo stabilny i to musiał być prawdziwy pech, że się z nim przewróciłam. W końcu koń ma cztery nogi i też się potknie. Denerwuje mnie też to, że przez te kolana będę musiała na najbliższe dni zaprzestać treningi. A tak dobrze mi szło to poranne bieganie. Może zamienię je tymczasowo na siłownię "pod chmurką?". W końcu podczas biegania pracuje całe ciało, a nie tylko nogi. 

Ale jest i druga strona medalu - z powodu wyrobienia nowej karty zawodnika sportowego oraz długiej przerwy w sporcie muszę ponownie stanąć przed komisją lekarską, która ponownie sklasyfikuje mnie do klasy niepełnosprawności, według której będę miała przeliczane wyniki na punkty. Dotychczas miałam prawie najniższą grupę przypisaną osobom z mpd, czyli T36(najniższa to T35 i obejmuje osoby z przykurczami kończyn). Jak dla mnie jest to idealna kategoria. Teoretycznie powinnam dalej nią posiadać, jako osoba z czterokończynowym porażeniem mózgowym(kolega ma połowiczne i startuje w T37), ale wiadomo, lekarze widzą co chcą. I dotyczy to nie tylko komisji o przyznanie renty, czy też stopnia niepełnosprawności. A teraz może dzięki bolącym kolanom nie będę mogła czegoś zrobić tak jak oni by sobie tego życzyli i zostawią mnie przy tym T36? Mam nadzieję, że tak się stanie.