985. To może zostańmy przy czterokończynowym porażeniu mózgowym...

Byłam dzisiaj u lekarza sportowego w celu podbicia książeczki sportowej. Bez tej jednej pieczątki mogłabym tylko pomarzyć o starcie we wszelkich zawodach. To jeszcze jeden dowód na to, że sport osób niepełnosprawnych to nie zabawa, a prawdziwa rywalizacja z prawdziwym potem i prawdziwymi sukcesami i porażkami. I żeby dopuścić nas do startu w zawodach na poważniejszym stopniu, potrzebujemy zaświadczenia lekarskie, że wszystko z naszym zdrowiem jest jak najbardziej w porządku. Wiecie, może to i lepiej, bo w sumie jesteśmy bardziej narażeni na wszelkie kontuzje. 

Dotąd to szkoła albo klub sportowy załatwiali nam te badania w szpitalu w Katowicach, albo jakiejś prywatnej przychodni w Chorzowie. Pamiętam jak kilka razy zrywałam się z lekcji w liceum lub zajęć na uczelni(bo za czasów podstawówki i gimnazjum byliśmy oficjalnie zwalniani z lekcji), aby na nie dotrzeć. Ale jak już pisałam, nie ma badań, nie ma startu w zawodach. Na szczęście wystarczy jedna wizyta do roku, więc moja frekwencja bardziej cierpiała np. z powodu zawodów niż tych badań. 

Teraz jednak musieliśmy sobie sami załatwić te badania. Na szczęście ostatnio otwarto w moim mieście prywatne centrum medyczne, w którym przyjmuje także lekarz medycyny sportowej. Dla mnie to wspaniała wiadomość, bo nie muszę jeździć i szukać po całej aglomeracji. Dwa tygodnie temu poszłam dowiedzieć się o możliwość wizyty i od razu został mi wyznaczony termin na dzień dzisiejszy. Z jednej strony się cieszyłam, że udało się wszystko załatwić, a z drugiej trochę obawiałam. Wiecie, zawody lada dzień, a co ja zrobię, gdy lekarz zobaczy takiego krzywego człowieka jak ja i powie, że mnie nie widzi w zawodach. I na nic się zdadzą tłumaczenia, że trenuję od prawie 15 lat. Gdzie ja znajdę lekarza na już? Uwierzcie mi, przez prawie 29 lat dowiedziałam się jak wiele zależy od interpretacji mojego stanu przez lekarza. I różnie z tym bywało, chociaż przyznam, że w większości przypadków były to przychylne interpretacje.

Wiedziałam jednak, że nic nie wskóram siedząc w domu i zamartwiając się. Jak już się umówiło na wizytę to trzeba na nią iść. Ale wcześniej trzeba potwierdzić ją telefonicznie. Jak już pisałam wielokrotnie, wada wymowy niejednokrotnie blokuje mnie w tej kwestii. Ale przecież mieszkam samodzielnie i muszę sobie radzić w każdej sytuacji. Zadzwoniłam, spokojnie wyjaśniłam w czym rzecz, potwierdziłam wizytę. A potem na nią poszłam tą samą drogą, którą chodziłam do liceum. Analizowałam różne ścieżki, a ta wydaje mi się najkrótsza. 

W centrum medycznym poszło mi w miarę sprawnie. Odhaczyłam swoją obecność, dostałam jakąś kartkę i poszłam pod odpowiednie drzwi. Po chwili zostałam wywołana. Nieśmiało weszłam do gabinetu, w którym siedziała lekarka w średnim wieku. Pokrótce wyjaśniłam jej o co chodzi. Na szczęście i na takie przypadki jak ja została przeszkolona. Kazała mi wykonać kilka ćwiczeń, a każde "odstępstwo od normy" nazywała innym terminem medycznym. Wiecie, zawsze mówię, że mam dziecięce porażenie mózgowe bez dodatkowej terminologii, ani szczegółów(z wyjątkiem alergii pokarmowej, ale to też według mnie inna kategoria, która może dotyczyć każdego). No, może czasami dodaję, że czterokończynowe. Jakoś nie lubię chwalić się na lewo i prawo szczegółami. A tutaj słyszę: spastyka, atetoza, zespół piramidowo-pozapiramidowy, dys-cośtam i jeszcze kilka innych schorzeń. 

O matko... Jakbym miała tak zawsze się przedstawiać, to wyszłabym na jakiegoś biednego, pokrzywdzonego przez los człowieczka. A gdybym jeszcze miała do tego dodać te wszystkie poboczne schorzenia... Nic, tylko do grobu się kłaść. A jednak mam tylko umiarkowany stopień niepełnosprawności. Więc nie jest jeszcze tak ze mną źle, nie "spisano mnie jeszcze na straty"😄. I ja też nie zamierzam przejmować się moją niepełnosprawnością oraz schorzeniami. Bo dzięki nim jestem oryginalna. A zresztą już się przyzwyczaiłam do wszelkich ograniczeń. I cieszę się, naprawdę się cieszę, że te ograniczenia nie ograniczają mojego życia.

A w codzienności zostaną jednak przy czterokończynowym dziecięcym porażeniu mózgowym. Bo jakoś w dalszym ciągu nie chcę wtajemniczać wszystkich w inne sprawy.

Pomimo tego wszystkiego dostałam zezwolenie na start w zawodach. Mimo wszystko.