987. Klasyfikacyjna niespodzianka

Całą podróż pociągiem do Bydgoszczy zastanawiam się, jaką dostanę klasyfikację sportową ze względu na moją sprawność - czy zostanę przy dotychczasowej 36, czy też "awansuję" na sprawniejszą 37.

Dla mnie osobiście 36 jest lepsza. Wiadomo, za dłuższy czas biegu otrzymam więcej punktów przy 36 niż przy 37. Więc każdy chce otrzymać jak najniższą klasę. Z drugiej strony orzecznictwo sportowe niczym się nie różni od innych orzecznictw i tak naprawdę wszystko zależy od interpretacji odgórnych przypisów przez orzekającego. Jest więc rosyjska ruletka. Jednego mogłam być jednak pewna - nie "zeskoczę" z 30 zarezerwowanej dla mpd, skoro mam stwierdzoną taką przyczynę niepełnosprawności przez lekarza.

Podróż z Katowic do Bydgoszczy trwała 7 godzin i przed 18 wysiadłam na Dworcu Głównym. Jeszcze tylko musiałam dostać się na Stadion Zawiszy, gdzie odbywała się owa klasyfikacja. 

Co prawda byłam tam już kilka razy, ale ostatnio 8 lat temu i zawsze samochodem trenerki. Teraz byłam zdana sama na siebie. Uzbrojona w adres stadionu, pytając się ludzi, jakoś dotarłam na miejsce.

Tam chwilę odczekałam i weszłam do odpowiedniej sali. Siedzący wewnątrz mężczyzna trochę się zdziwił, bo mnie kojarzył i od razu się pyta czy nie byłam już klasyfikowana. Odpowiedziałam mu, że tak, ale dawno temu i trener kazał jeszcze raz iść na komisję. Mężczyzna spojrzał na moje ręce (spastyka spowodowana nerwami wzięła górę), kazał przejść się normalnie, na palcach i na piętach, zapytał co trenuję i jaki mam czas i ku mojemu zaskoczeniu dał mi aż 35. 

Tydzień temu pisałam, że dobrze będzie jak dostanę 36. O 35 nawet nie marzyłam. W sumie nawet nie znam dokładnych kryteriów przyznawania poszczególnych klasyfikacji, tylko ogólne. Może przy 35 spastyka też jest brana pod uwagę? A może ta grupa jest tylko na chwilę?

Jakkolwiek by nie było, proszę, trzymajcie się za mnie kciuki jutro ok. 17.55. Żebym pobiegła zgodnie z zamiarem. Może nie po medal, ale po życiówkę...