997. Wygrana w pięknym stylu :)

Nie wiem jak to się stało, że od zawsze czułam jakiś sentyment do wiedzy. Bardzo szybko nauczyłam się czytać, idąc rok wcześniej do zerówki czytałam już w miarę dobrze jak na moje możliwości, chociaż werbalnej odbiegałam od rówieśników. Jednak dzięki tej umiejętności mogłam sama sobie czytać książki. A nawet czytałam młodszej siostrze bajki przed snem. Po swojemu, ale czytałam.

To właśnie dzięki książkom, których rodzice mi nie żałował oraz programom telewizyjnym dostosowanym do mojego wieku czerpałam pierwszą wiedzę o otaczającym mnie świecie. A wiedza ta była z biegiem czasu poszerzona, uzupełniana i wykorzystywana w nieprzewidywalny sposób na lekcjach i nie tylko. Skoro nie mogłam dorównać rówieśników w sprawności to chociaż na polu wiedzy miałam pewne szanse.

Doszło do tego, że spytana w poradni psychologiczno - pedagogicznej co to jest węgiel bez namysłu odpowiedziałam, że fulerenowa odmiana węgla. Mina pani psycholog bezcenna, bo takiej odpowiedzi nie przewidywał jej klucz. A ja po prostu zapamiętałam z lekcji chemii. Do historii przejdzie już zecer, a także daty życia Fryderyka Chopina.

I tak mi zostało. Swoją wiedzę poszerzam, a zarazem sprawdzam dzięki teleturnieju, które należą do niewielu oglądanych przeze mnie programów telewizyjnych. Ale uwaga - wybieram te "mądre" teleturnieje, gdzie liczy się wiedza. Do takich zaliczam "1 z 10", który oglądam w miarę możliwości. Czasami uda mi się odpowiedzieć przed zawodnikiem, czasami spalę pytanie. Ale z każdego odcinka staram się coś wynieść.

Kiedy dowiedziałam się o obozowej wersji programu na początku nie za bardzo chciałam brać w nim udział. Ale jedna z trenerek, nota bene dawna wychowawczyni klasy, do której uczęszczałam, znając moją wiedzę, sama mnie do niego zgłosiła. A że z Panią Profesor się nie dyskutuje to nie mogłam już się wycofać.
Zabawa podzielona była na dwa dni. Wczoraj usłyszeliśmy pierwszą kolejkę pytań, a dzisiaj resztę. Były one raczej łatwe, stres jednak robił swoje. Kolejni przeciwnicy odpadali, a ja dalej byłam w grze. Nie obyło się bez wpadek, ale nie da się być nieomylnym.
Wreszcie doszliśmy do finału, a wśród finalistów znalazłam się też ja. Czasami biorę pytania na siebie, a innym razem, żeby nie wyjść na samoluba i egoistę, oddaję je innym. Kolejne pytania, kolejne pomyłki przeciwników przerplatające się z ich dobrymi odpowiedziami. W końcu jeden z przeciwników został wyeliminowany, a na placu boju zostałam ja i M. Szliśmy łeb w łeb, chociaż to on miał więcej szans. Wreszcie M. się pomylił i teraz oboje mieliśmy po ostatniej szansie. M. był dobry. A jednak nie podołał pytaniu dotyczącemu nauki zajmującej się badaniem ptaków (to oczywiście ornitologia). Wygrana była moja. Jeszcze tylko podliczenie punktów, gratulacje i niedowierzanie pani kierownik ze stanu mojej wiedzy i dobra zabawa dobiegła końca.
I na koniec pytanie - ile punktów zdobyłam w naszej obozowej wersji teleturnieju "1 z 10"? Dla ułatwienia podam, że przedział liczbowy waha się od 275 do 325.