1378. Święta pod znakiem nadziei

Listopadowa niedyspozycyjność wybiła mnie z rytmu na wielu polach mojej aktywności. Jednym z nich były studia. Co prawda większość wykładowców bez szemrania usprawiedliwiła mi ponadlimitową absencję na zajęciach na podstawie zwolnienia lekarskiego. Tylko z jednym księdzem profesorem miałam problem - stwierdził, że jego nic to nie obchodzi, że wtedy byłam chora, że mam zwolnienie lekarskie, że wyraziłam chęć nadrobienia zaległości. Przekroczyłam limit nieobecności o dwa, więc on mnie nie dopuszcza do zaliczenia i albo załatwię sobie warunek, albo mówimy sobie i uczelni "goodbye". A że nie jestem osobą, która wzbudza awantury, pogodziłam się z faktem, że będę musiała złożyć podanie o powtarzanie przedmiotu, a następnie zapłacić za ten fakt.
Nie uważałam tego za zbyt sprawiedliwe, zwłaszcza w czasie, kiedy trwa pandemia i rektor sam prosił, aby osoby z objawami infekcji pozostawały w domu. Tylko, że jednocześnie okazało się, że nie wszyscy wykładowcy uznają  zwolnienia lekarskie z tego powodu. Sytuacja iście patowa. Zastanawiałam się nawet, co by było w przypadku, kiedy ktoś w grupie zachorowałby na koronawirusa i ze strachu przed takimi sytuacjami przychodziłby chory na zajęcia. Albo gdyby okres jego rekonwalescencji przedłużałby się? To co wtedy? Też by nie otrzymał szansy na zaliczenie? Tym bardziej, że spora część z nas dojeżdża komunikacją zbiorową. A tam wiadomo, jeden ma maseczkę, drugi nie. Warunki do zarażenia wręcz idealne. Czemu nie jest to brane pod uwagę?
Nie wiem jak to się stało, ale wieść o moich problemach doszła do wydziałowego opiekuna osób niepełnosprawnych, którym jest jedna z moich wykładowczyń - Gessler*. To znaczy ja od początku mówiłam przewodniczącej Wydziałowej Rady Studentów, do której odesłał mnie po "radę" wykładowca, ale ona stwierdziła, że regulamin uczelniany mówi, że nie ma w moim przypadku już żadnego ratunku. No tak, ale chyba nie wiedziała o prawach, jakie przysługują osobom z orzeczeniem o niepełnosprawności. Nawet na początku semestru Gesslerowa napisała mi, że gdybym miała jakieś problemy, np. z obecnościami, to mogę do niej śmiało się zgłosić, to będziemy działać. W poprzednim semestrze zaplusowałam u niej tak, że jako jedyna dostałam u niej 5 na koniec przedmiotu. Wiedziała więc, że nie jestem taka głupia, na jaką mogę wyglądać. Postanowiła więc działać. Nie wiem jak tego dokonała, ale udało jej się i usprawiedliwić mi te dwie nieobecności, i ustaliła, że po świętach zaliczam zaległe kolokwium zaliczeniowe(wszyscy inni pisali je z 2 tygodnie temu).
Teraz muszę tylko przyswoić sobie materiał z zajęć, ale nie jest tego zbytnio dużo, więc dam radę. Zresztą, nie taką ilość informacji trzeba było w życiu ogarnąć. I wiecie to, tak jakoś nabrałam jeszcze większej motywacji do nauki. Ponownie pojawiła się we mnie nadzieja, że wszystko będzie dobrze i jakoś się to wszystko ułoży. No i przekonałam się, że nie taka Gessler straszna, jak ją malują.

Matka-nadzieja

Gdy wszystko idzie nie tak,
ona jedna zostaje.

Schowana niczym talizman,
w kieszeni na egzaminie.

Wyczekiwana, wyglądana,

puka w bezsens dni naszych.

Chce nas objąć,

niczym kochająca matka

swoje nieporadne dziecko.

I pyta cichutko:

"Człowieku, 

czy jeszcze mnie potrzebujesz?

Bo jestem tuż obok,

tylko mnie nie chowaj 

do kufra z kilkoma kluczami".

* Gessler to oczywiście pseudonim, zresztą nie przeze mnie wymyślony. Raczej bym tutaj nie wrzucała prawdziwych danych :).