1603. Pędź dniu, pędź...

Z przerażeniem patrzę na szybkość upływającego czasu. Dopiero co był początek roku, a tutaj dotarliśmy już do jego połowy. Sesja zbliża się dużymi krokami. Ostatnia na pierwszym stopniu Nauk o Rodzinie. Kiedy minęły te trzy lata? Sama nie wiem. Przecież dopiero co składałam papiery na wydziale, a już przyjdzie mi bronić napisanej pracy licencjackiej. Zdecydowanie za szybko to wszystko minęło, zwłaszcza w porównaniu do licencjatu z zarządzania, czy też turystyki religijnej. Pierwsze trzy zaliczenia już za mną (w środę zaliczałam podstawy diagnozy pedagogicznej, niby powinnam się cieszyć z otrzymanej czwórki, no ale jakoś nie czuję w tym przypadku satysfakcji), przede mną kolejne cztery. Na szczęście na ostatnim semestrze nie ma egzaminów, jeżeli nie licząc dyplomowego, więc teoretycznie do 23 czerwca powinnam wyjść na czysto. Piszę teoretycznie, bo zawsze może mi się powinąć noga, np. na takich podstawach psychoterapii. Potem to już tylko pozostanie mi zaliczenie sesji na pedagogice, ale to już na luzie - w razie czego jest jeszcze sesja poprawkowa. W związku z powyższym, czyli zbyt szybkim upływem czasu, nucę sobie poniższą piosenkę:

O północy wyruszamy na Lednicę. Czterech księży, czterdziestka młodzieży i ja na dodatek. Do dzisiaj nie było wiadomo, czy Ksiądz niosący światło z nami pojedzie, na szczęście wyniki ma na tyle dobre, że lekarz wyraził na to zgodę. A propos zgód, to mam nadzieję, że niepełnoletni przyniosą je od rodziców. Bo z tym to naprawdę różnie bywa. I że nikt nie zaśpi. Jak wyjeżdżaliśmy z uczelni do Włoch, to jedna z moich koleżanek z roku zaspała (mieliśmy zbiórkę o 3 nad ranem pod Wydziałem Teologicznym). Na szczęście dojechała do nas na Balice skąd mieliśmy samolot. Ale to tylko godzina drogi. Teraz podróż trwa ok. 7 godzin. Na upartego można dojechać samemu (z rodzicami), ale czy warto?