1608. W Boże Ciało – z boską chwałą, słowo nam się chlebem stało

Nie miałam szczęścia do sypania kwiatków podczas parafialnej procesji Bożego Ciała. Kiedyś przywilej ten przypadał tylko dziewczynkom, które w danym roku przystępowały do Pierwszej Komunii Świętej (teraz nie jest to już tak pilnowane i kwiaty sypią i te młodsze, i te starsze dziewczynki). A że miałam rodziców, katechetkę i księdza katechetę*, którzy mnie nie ograniczali zbytnio w uczestniczeniu w uroczystościach, to było niemal pewne, że wraz z moimi koleżankami będę rzucać kwiaty w procesji. Próby i zbieranie przez tatę płatków kwiatów na nic się jednak zdało, bo w finalnym dniu lało jak z cebra. W ostateczności nie poszłam na procesję, którą podobno i tak odwołano. Było mi przykro, bo tak się cieszyłam na ten dzień, ale jako dziecko niewiele mogłam na to poradzić. Musiałam jednak z pokorą przyjąć to, co ofiarował mi los.

Ogólnie zauważyłam pewną zależność w miastach: w Boże Ciało angażowane są dzieci do sypania kwiatków i niesienia poduszek oraz starsi, do przygotowania ołtarzy. Czasami osoby w wieku 40+ do udekorowania obrazów, które są niesione w procesji. Ale ludzi w wieku 20 - 30 lat za bardzo nie widać  podczas przygotowań. Czasami się udzielają podczas niesienia czegoś, tak jak w tym roku schola, ale to sporadyczne przypadki. Może inaczej jest w innych parafiach, pewnie na wsiach też jest większe zaangażowanie. Ale u nas młodzi jakoś się nie angażują w tego typu rzeczy. Ja jednak chciałam coś w tym zmienić.

Może dlatego już od dawna chciałam dołączyć się do przygotowania jednego z ołtarzy na doroczną procesję Bożego Ciała. Moja pierwsza próba była w 2019 roku, kiedy trasa przemarszu pierwszy raz od wielu wielu lat prowadziła przez moją ulicę (pisałam o tym >>TUTAJ<<). No, ale zabrakło mi odwagi. Potem przyszedł COVID, a rok temu wyjeżdżaliśmy wtedy na zawody sportowe. W tym roku zmobilizowałam się na tyle, że postanowiłam, że choćby nie wiem co się działo, to wniosę swój skromny wkład w powstanie ołtarza, za które odpowiedzialne będą osoby z mojego osiedla. Podczas niedzielnych ogłoszeń duszpasterskich dowiedziałam się, że będzie to ostatni ołtarz, już przy samym kościele. W sumie to było do przewidzenia, najczęściej nasza społeczność jest odpowiedzialna właśnie za niego. 

Ubieranie było zaplanowane na środę po wieczornej Mszy Świętej. I tak zazwyczaj chodzę na nabożeństwo czerwcowe, a potem zostaję na Mszy, więc po prostu zostałam jeszcze po tym ostatnim. Oprócz mnie do ubierania ołtarza przyszło jeszcze pięć osób. Nie będę podawać średniej wieku, w każdym razie moje 32 lata trochę ją obniżyła. Trochę się obawiałam jak zareagują na moją obecność, czy mnie przyjmą do swojej społeczności, czy też każą mi iść do domu. Chyba się ucieszyli, że ktoś z młodszej generacji przyszedł im pomóc. W końcu, jak powiedziała jedna z nich: Ktoś będzie musiał nas kiedyś zastąpić. Tylko czy będę akurat odpowiednią ku tego osobą?

Nie za bardzo wiedziałam na czym polega takie przygotowanie ołtarza, jednak panie z którymi współpracowałam szybko mi objaśniły co i jak. W zasadzie jedyne co było zrobić w środę to przygotować kwiaty w wazonie, które potem miały stać na ołtarzu. Sam ołtarz miał stanąć dopiero w czwartkowy poranek, tuż przed 10:00. Przygotowywanie wazonów bardzo mi się podobało. To dobieranie do siebie kwiatów, wbijanie w nasączoną wodą gąbkę, a do tego rozmowy z innymi przeplatane śmiechem. Aż ksiądz Wikary wracający na plebanię skwitował to: "O, widzę że A(tu nazwa naszej ulicy) zrobił sobie niezłą imprezę". Coś w tym jest. Wracając do domu na prośbę jednej z pań, z którą przygotowaliśmy te wazony, weszłam do jednego z ogródków i nazrywałam konwalii. Co prawda już przekwitły, ale ich zielone listki nawet ciekawie wkomponowały się w całość. 

Nazajutrz byłam przed kościołem po 8:00. Nawet kościelny się pytał, co tak wcześnie. Tak jakoś wyszło. W zasadzie to za wiele nie było już do roboty, bo sam ołtarz postawili mężczyźni, oni też przyozdobili go młodymi brzózkami, a obrus i plakaty postawiły panie, ale miło było popatrzeć na nasze (bo chyba mogę tak mówić) wspólne dzieło.

To jednak nie był jedyny mój akcent podczas uroczystości Bożego Ciała. Tak jak wspominałam, w niesienie obrazu Matki Bożej Częstochowskiej zaangażowane były osoby ze scholi. Powiem szczerze że na początku dosyć sceptycznie do tego podeszłam. Myślałam, że tradycyjnie już nic z tego nie wyjdzie. A tu po komunii wołają mnie, żebym z nimi szła. I nawet przez jakiś czas niosłam obraz za jedną z rączek. W ogóle mam wrażenie, że trasa procesji jest coraz krótsza. A przecież pamiętam czasy, kiedy przechodziła prawie przez cały obszar parafii.

Za rok też planuję zaangażować się w przygotowanie ołtarza na procesję Bożego Ciała. Już zresztą dostałam zaproszenie. A zarazem poproszono mnie, abym zachęciła do tego jakieś moje koleżanki. Tylko gdzie ja takie znajdę.

* Nie uczył mnie co prawda religii, ale był odpowiedzialny za liturgiczny przebieg różnych uroczystości, w tym mojej Pierwszej Komunii Świętej