1606. Końca nie widać...

Od niecałych dwóch lat w moim mieście trwa remont głównej drogi. Wiecie, taki "generalny", z wymianą nawierzchni na odcinku ok. 8 km, trakcji linii tramwajowej, większości tuneli podziemnych. Wszystko by było ładnie i pięknie, gdyby nie długość drogi, którą na raz próbują wyremontować. Obejmuje ona odcinek aż czterech przystanków. W przybliżeniu będzie to około 4 km., czyli jakaś połowa nawierzchni. Dodając do tego ruch na jednej części jezdni plus momentami ruch wahadłowy, to robi się naprawdę ciekawie. Co ja piszę "ciekawie", w godzinach szczytu robi się prawdziwy armagedon. Trasa, którą normalnie pokonuje się w 10 minut, teraz wydłuża się w nieskończoność. Kierowcy samochodów są źli, pasażerowie autobusów są źli. W dodatku jesteśmy skazani tylko na autobusy, bo tramwaje nie jeżdżą (ich trasą jeździ autobusowa komunikacja zastępcza, co jeszcze bardziej potęguje korki i koło się zamyka). Do tego w przypadku naszych przystanków doszło do zamknięcia przejścia podziemnego, a zamiast niego utworzono tymczasowe przejście dla pieszych na ulicy, co jeszcze bardziej spowalnia ruch, bo przecież pojazdy w większości przypadków przepuszczają przechodniów. Ta zmiana sprawiła, że droga do przystanku znacznie się wydłużyła i z domu trzeba wychodzić trochę wcześniej niż wcześniej, aby zdążyć na wybrany autobus. 

Nie wiem, ile powinien trwać taki remont, ale jak dla mnie tempo pracy wykonawców dorównuje tempie ślimaka. Od trzech tygodni nie widzę żadnych postępów. A nie było mnie przez kilka dni w DG, więc pewnie zauważyłabym jakieś zmiany. A tu nic, przynajmniej na odcinku przy moim domu. Tylko po co zrobili taki rozgardiasz, po co ograniczyli ruch do jednego pasa, skoro nic nie robią?

Tydzień temu z tego powodu o mało nie spóźniłam się na zaliczenie z podstaw diagnozy pedagogicznej. Autobus u nas stał w korku... 20 minut (w normalnych warunkach pokonuje ten odcinek trasy w 3-5 minut), a potem kolejne pół godziny w korku u wjazdu do Katowic. W ten sposób autobus, który powinien być na interesującym mnie przystanku o 6:57, był na nim po 8. A o 8 mieliśmy zaczynać pisać kolokwium. Zanim dotarłam na uczelnię minęły kolejne minuty. Zdążyłam na styk, bo prowadząca zajęcia też się spóźniłam. W związku z tym nie miałam kiedy zapytać się o jedną rzecz z notatek ludzi, którzy byli na przedostatnich zajęciach. Niewiedza połączona ze stresem zrobiły swoje, z kolokwium dostałam 4, co średnio mnie w tym przypadku satysfakcjonuje. Co prawda była to w ostatnim razie jedyna taka sytuacja ze spóźnieniem, ale nie wiem, w sesji może będę musiała wyjeżdżać z DG o 5:57, 6:05 lub 6:18, skoro z autobusami o 6:27 jest taki problem. A co będzie później? Czy otworzą większą część jezdni, czy wręcz przeciwnie?

Dzisiaj też miałam nadzieję po pracy i wykładzie zdalnym (uczestniczę w drugiej jego połowie, zaszywając się np. w słynnym McDonaldzie, w którym zazwyczaj wi-fi działa bezproblemowo, w pierwszej jeszcze jestem w pracy) podskoczyć do szpitala. Z jednej strony chciałam zobaczyć co tam słychać u Księdza niosącego światła (co prawda pisze mi w SMSach, że dobrze się czuje, no ale), zawieść mu wodę do picia, z drugiej dać mu rozliczenie wyjazdu na Legnicę. No ale znowu autobus dzięki korkom jechał w takim tempie, że wiedziałam, że już nie zdążę wpaść do niego. Dobrze, że zaliczenie z ćwiczeń z polityki społecznej miałam podczas tzw. dużej, 45 minutowej przerwy. Dzięki temu ani się nie spóźniłam, ani nawet nie denerwowałam, że się spóźnię. 

Jedyny pozytywny aspekt tego wszystkiego (oprócz obiecywanej szumnie "nowej nawierzchni drogi") jest taki, że mam więcej czasu na czytanie książek albo notatek z zajęć. I w ten sposób jakoś szybciej i przyjemniej mija mi czas. Ja zaś mam wrażenie, że nie jest to czas stracony.