1614. Uczelniany kołowrotek

Po dzisiejszym maratonie czuję się wypompowana z sił, zarówno tych fizycznych, jak i umysłowych. Wszystko zaczęło się o godzinie 9:45, kiedy wraz z moimi kolegami i koleżankami z pedagogiki zasiadłam do kolokwium zaliczeniowego ze statystyki. Dwanaście zadań. Co prawda odpowiedzi były ABCD, ale trzeba było jakoś do nich dojść. Statystykę zawsze lubiłam, chyba pierwszy raz spotkałam się z nią w liceum, jeżeli nie wcześniej. Ta na studiach z pedagogiki nie wymagała specjalnie nie wiadomo jakich umiejętności. Wskazać modalną, medianę, czy też obliczyć średnią chyba każdy potrafi. Schody zaczynają się przy wariancji i odchyleniu standardowym, kiedy wyliczeń jest nieco więcej, ale i to można wyćwiczyć. Trzeba tylko odpowiednio dużo zadań rozwiązać. To moja metoda, która zawsze się sprawdzała przed wszystkimi konkursami i olimpiadami przedmiotowymi. Co prawda na końcu zabrakło mi czasu na obliczenia i musiałam strzelać (tzn. nie musiałam, no ale była szansa, że trafię), jednak udało mi się mimo to zdobyć 4,5, z czego raczej jestem zadowolona. Chociaż myślę, że gdybym miała te 15-20 minut dłużej, to może doszłabym do wszystkich rozwiązań i byłaby 5. A więc znowu moje ograniczenia wzięły górę. Za tydzień mamy kolokwium z części wykładowej, tym razem w wersji on-line. Też ABCD. Będzie więc szansa na podciągnięcie oceny. Trzeba tylko przyłożyć się do "Statystyki dla bystrzaków", która jest naszą główną, obowiązkową lekturą z tego przedmiotu. Na szczęście napisana jest tak, że czyta się ją naprawdę z przyjemnością. 

Potem mieliśmy Podstawy terapii pedagogicznej, na której oddawaliśmy scenariusze zajęć terapeutycznych z wybraną jednostką chorobową. Ja opracowałam zajęcia z dzieckiem mającym dyskalkulię. Może mało ambitnie, ale 12 stron, na których rozpisałam cały harmonogram jakoś zostały przyjęte przez prowadzącą ćwiczenia. Mam nadzieję, że mi to zaliczy. Tutaj też czeka mnie jeszcze zaliczenie wykładów, w dodatku z wykładowczynią, z którą miałam też zajęcia na Naukach o Rodzinie. Niestety, nie przypadłyśmy tam sobie do gustu, głównie przez to, że Starościna nagadała jej coś na mnie podczas mojej marcowej nieobecności i jej stosunek do mnie był dziwny. Prawda jest taka, że dwa tygodnie temu odetchnęłam z prawdziwą ulgą, że przynajmniej Podstawy diagnozy pedagogicznej mam już za sobą. Teraz tylko zdać to jedno kolokwium z tą wykładowczynią i będę miała ją z głowy. Przynajmniej na następne trzy miesiące, bo nie wiem, czy na trzecim roku pedagogiki czegoś z nią nie będziemy mieli.

Maraton zaliczeniowy zakończyłam zdaniem Naturalnego Planowania Rodziny. Ogólnie cała moja grupa zdawała go o 8:00 rano, istniało jednak ryzyko, że nie zdążę na kolokwium ze statystyki na drugim wydziale. Na szczęście po wyjaśnieniu wykładowczyni z NPR całej sytuacji uzyskałam zgodę na przystąpienia do zaliczenia podczas jej konsultacji. Wraz ze mną przystępowała też Starościna, co niezbyt jej się podobało. Przynajmniej to komunikowało jej zachowanie. Ale nią się zupełnie nie przejmowałam, tylko skupiłam się na arkuszach. Trochę mnie zaskoczyła jedna karta pomiarowa, która nie do końca była oczywista, toteż nie byłam pewna, czy prawidłowo ją zinterpretowałam. Finalnie okazało się, że właśnie w tej nieoczywistości popełniłam błąd. Na szczęście nie zaważył on zbytnio na tej części zaliczenia. Druga jego część polegała na odpowiedzeniu na dwa losowe pytania. Moje dotyczyły właściwości śluzu w pochwie oraz gruczołów wydzielających hormony. Na biologii miałam dwie pięty achillesowe: genetykę i właśnie hormony. Ku mojemu zaskoczeniu odpowiedź na ich temat poszła mi w miarę sprawnie. Co prawda podczas nauki dość dużo poświeciłam im czasu i uwagi, ale i tak nie spodziewałam się stanu mojej wiedzy na ten temat.

Ale żeby się zbytnio nie nudzić, to z dzieciakami na świetlicy przerabiamy ostatnie partie materiału ze szkoły. Kilkoro z nich dostało szansę na wyższą ocenę na koniec roku, żal jej nie wykorzystać. Z języków niewiele im pomogę, ale już z takiej matematyki, fizyki czy geografii - i owszem.