Duchota, która zawitała do naszego kraju pozwala mi na spacery dopiero wieczorem. Najczęściej wydłużam sobie powrót z nabożeństwa czerwcowego połączonego z Mszą świętą idąc dłuższą drogą obok szkoły podstawowej. Niby nic, kilkaset metrów dłuższego marszu, a jednak pozwala mi nie tylko bardziej dotlenić się, ale i dłużej poobcować z przyrodą. Wydaje mi się, że odnalazłabym się na mojej wsi bez większych wygód, wśród przyrody, łanów zbóż i ptasich treli. Mi naprawdę nie trzeba dużo do szczęścia. Problem polega na tym, że w większych miastach łatwiej o znalezienie pracy, zwłaszcza umysłowej (z machania łopaty nie wyżyję ze względu na moje ograniczenia). Jak to mówi moja koleżanka - ewentualnie można znaleźć bogatego męża. Tylko kto zechce kogoś takiego jak ja... Miałam kiedyś dwóch chłopaków, takich na serio. Z jednym nie wyszło, a drugiemu bardziej zależało na wyprowadzeniu się od rodziców (miał 25 lat), niż na mnie. W dodatku kontrolował mnie na każdym kroku. Wiem, że nie byłabym szczęśliwa w takim związku.
Za każdym razem, kiedy przemierzam dobrze znane mi ścieżki mojej małej ojczyzny, na myśl przychodzi mi piosenka Lecha Makowskiego, którą całkiem niedawno odkryłam (piosenkę, bo twórczość Lecha Makowskiego cenię od dawna), a która doskonale wpisuje się w obchodzony właśnie Rok Mikołaja Kopernika:
Nie oceniam, czy najlepsze jest życie w mieście, czy też na wsi. Wszystko ma swoje plusy i minusy. Moi rodzice wyemigrowali z rodzinnych wsi za pracą. Wiedzieli, że ziemia nie da im utrzymania, a na niewiele innych rzeczy mogli liczyć w swoim położeniu. Ale dzięki temu poznali się i założyli rodzinę. W przeciwnym razie nie udałoby się im to, ponieważ pochodzą z różnych regionów Polski.
Zamiast oceniać wolę zachwycać się tym, co mnie otacza. Drzewami i kwiatami na ziemi, niebem i gwiazdami nad nią. Świat może być piękny w każdym miejscu. Przecież wszyscy żyjemy pod tym samym niebem. Czasami świeci na nim słońce dające nadzieję, innym razem pokrywają je ołowiane chmury, z których pada deszcz, dający ukojenie. I w jednym i w drugim razie warto zatrzymać się i rozejrzeć wokół siebie. I tak po prostu pomyśleć sobie, że:
"A cóż piękniejszego nad niebo,
które przecież ogarnia, wszystko co piękne (...).
Bóg planety w ruch wprawił! I tak się zaczęło...
Zaprawdę przeogromne jest boskie to dzieło!".
Jednak poza miastem niebo wydaje się piękniejsze i więcej gwiazd zobaczysz:-)
OdpowiedzUsuńjotka
To prawda wszystko ma swoje plusy i minusy. Choć ja ostatnio w mieście same minusy widzę :/
OdpowiedzUsuńPiękny ten fragment "A cóż piękniejszego nad niebo..."
Pozdrawiam serdecznie :)
Przychylam się do Jotki, niebo poza miastem piękniejsze.Co do porównania miast i wsi to chyba już to samo, tylko bez samochodu ani rusz no i praca.Syn który mieszka na wsi ostatnio powiedział że nie wyobraża sobie już mieszkania w bloku
OdpowiedzUsuńPozdrawiam.
Ja jestem zwolenniczką życia w mieście, lubię mieć wszystko pod ręką. Tylko ważne, żeby w tym mieście nie brakowało terenów zielonych. :)
OdpowiedzUsuńDużo jest też wsi, które są dobrze skomunikowane i taka już by mogła być. ;)
katasza
Najważniejsze jest, by dobrze się czuć tam, gdzie się mieszka.
OdpowiedzUsuńRozwiązaniem może być małe miasteczko, a najlepiej jego obrzeża.
Pozdrawiam Karolciu.
Mamy szczęście gdy możemy dostrzegać piękno.
OdpowiedzUsuń