1613. Swoista schizofrenia

Zawsze mnie zastanawiała pewna nieścisłość w twierdzeniach i osądach niektórych ludzi na temat otaczającego nas świata. Nie kwestionuję zmiany ogólnego zdania na jakiś temat, bo to każdemu się zdarza, również i mi. Bardziej mnie zastanawia postawa "X postąpiło tak i tak, więc jest złe, Y postąpiło odwrotnie i też jest złe". Bo pierwszy przypadek dotyczy czegoś, z czym się jest emocjonalnie związanym, drugi - niekoniecznie. A uwierzcie mi, że są osoby, które w tym drugim przypadku będą na siłę szukać czynników, żeby pokazać jakie to coś jest złe i odrażające.
Weźmy na przykład problem lokacji uchodźców z krajów Bliskiego Wschodu oraz południowej Afryki, który przybrał na sile w ciągu ostatnich kilku lat. Jak wiecie, staram się czytać nowopoznane blogi w całości, aby nieco poznać ich autorów. Pewnego razu na jednym z nich, pisanych przez mieszkankę jednego z sąsiadów Polski, wyczytałam pełne pretensje do tamtejszego rządu, że wpuścił do kraju emigrantów z krajów arabskich. To było jakoś w okolicach roku 2015 lub 2016, kiedy na sile przybrały zamieszki związane z przesiedleńcami we Francji i w Niemczech (zwłaszcza to, co się działo podczas Sylwestra w Kolonii). Dziwnie mi się to czytało, ponieważ autor nie przebierał w słowach i epitetach, psiocząc zarówno na rząd, jak i na samych uchodźców. Na to że zajmują miejsce, socjale, na ich kulturę i obyczaje, na to że są. Jednak po trochu przyznawałam jej rację, bo każdy widział, że takie nieprzemyślane wpuszczanie tych ludzi do niektórych państw robi więcej szkód niż pożytku.
Na przełomie 2021 i 2022 roku podobna sytuacja miała miejsce w naszym kraju, kiedy polsko - białoruska granica była szturmowana przez masy uchodźców z krajów arabskich. Podjuszani przez reżim i obietnice płynące ze strony Aleksandra Łukaszenki, próbowali przedostać się na terytorium naszego kraju. Nasza Straż Graniczna szybko na to zareagowała i z oddaniem nie pozwalała im na to. Czyli poniekąd chciała uniknąć zdarzeń, które miały miejsce tym razem za naszą zachodnią granicą. Dotąd myślałam, że właśnie takie postępowanie jest pożądane w oczach osób, o których myślę. 
Jakież było moje zdziwienie, kiedy wyczytałam u nich, jaka to Polska jest zła i okropna, bo nie chce przyjąć biednych uchodźców pochodzenia arabskiego. Gdzie się podziały jej chrześcijańskie ideały - kpiła. W swoich utykaniach posłużyli się nawet dziećmi, które przebywały wraz z rodzicami na granicy, a które media tak chętnie eksploatowały w swoich reportażach. Bo przecież dzieci są najbardziej chwytliwym i wzruszającym widokiem w tym wszystkim. Nagle przestali w nich widzieć potomków terrorystów, którzy o niczym innym niż o wysadzaniu różnych obiektów w krajach, w których przyjdzie im żyć i mieszkać. Nagle przestali oceniać po wyglądzie. Przecież to tylko dzieci. A jeśli nawet uchodźcy coś wysadzą, albo zrobią coś równie niegodnego, to w znienawidzonej przez te osoby Polsce.
Hmmm... przychodzi mi tutaj na myśl powiedzenie punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Moje państwo wpuści uchodźców do kraju - jest złe, inne państwo postąpi tak samo - jest jeszcze gorsze. Tylko szkoda, że tacy ludzie nie wezmą pod uwagę tego, że Polska broni nie tylko granic swojego kraju, ale i całej Unii Europejskiej. Nikt nie gwarantuje, że ci uchodźcy nie rozprzestrzeniliby się na inne kraje związkowe, w tym na te, w których żyją na co dzień osoby o których myślę. Ciekawe czy wtedy też tak by potępiały decyzję Polski. Ale nie, pewnie wtedy Polska byłaby zła, bo wpuściła emigrantów. Swoista schizofrenia, jak mamę kocham!