1605. Czasami dobrze jest dostrzec w człowieku dobre rzeczy

Staram się widzieć w ludziach chociaż cień czegoś dobrego. Nawet w proboszczu, który jest dosyć specyficzny. Ostatnio jednak sobie pomyślałam, że owszem, często działa mi na nerwy swoim postępowaniem, ale z drugiej strony - potrafi powiedzieć ciekawe kazanie (nawet inspirowane czymś innym), sprawnie prowadzi nabożeństwa, czasami potrafi być miły. Myślę, że od ludzi z tzw. "trudnym charakterem" nie można wymagać zbyt wiele. Warto jednak dostrzegać malutkie pozytywy. Nawet jeżeli jest się dla nich nikim.
Podobne sprzeczne uczucia posiadam odnośnie trenera, który też niejednokrotnie powodował łzy bezradności w moich oczach. Jednak ma też pozytywne cechy - jeżeli nie klika w telefon, to nawet da się z nim porozmawiać. A nawet pożartować. Szkoda tylko, że trwa to tylko czasami. Na zeszłorocznym obozie sportowym nawet robił ze mną, Młodszą, Nikosiem i Matkiem rozbieganie po lesie otaczającym obiekt noclegowy, w którym byliśmy zakwaterowani. Było to dla mnie duże zaskoczenie, ponieważ nigdy wcześniej tego nie robił.

Kolejną osobą, której postępowania nie do końca rozumiem, jest Starościna. Pomijam już jej kombinowanie na prawo i lewo z zaliczeniami. Najbardziej zdziwiło mnie jednak, a jednocześnie zniechęciło do niej, to, kiedy naskarżyła dyrektorowi kierunku na naszą koleżankę z roku, a jej samej powiedziała, że to m.in. ja zrobiłam. Tylko że nie wzięła pod uwagi tego, że dyrektor może powiedzieć Nice, kto tak naprawdę na nią doniósł. Wyszła mała awanturka, wszyscy się od Starościny odwrócili. Do dzisiaj nie odzyskała mojego zaufania. Jednak gdybym miała wskazać jakąś jej dobrą cechę, to angażowanie się w wiele spraw. Oraz robienie całkiem ciekawych i przemyślanych referatów i prezentacji multimedialnych.

Podobnie mam z niektórymi dzieciakami ze świetlicy. Z jednej strony - diabły wcielone. Jednak ich uwagi na temat złego zachowania nie ruszają. Chyba zbyt często słyszą je w domu i w szkole, i dlatego nie robią już na nich większego wrażenia. Dlatego od pewnego czasu nie mówię im, co było złe w ich zachowaniu z danego dnia, a podkreślam to, co było dobre. Wydawać by się mogło, że taka zmiana nic nie zmieni. Tymczasem sama zauważyłam, że od czasu, kiedy zaczęli być chwaleni (chociaż to za duże słowo), sami chcą pokazać się z jak najlepszej strony.
Dostrzeganie dobrych cech nie jest łatwe, zwłaszcza kiedy bardziej dostrzega się te złe. Wiem też, że niektórzy będą widzieli we mnie więcej złych, niż dobrych rzeczy. Taka ludzka natura. Staram się być dobrym człowiekiem, lecz nie zawsze wychodzi mi to w takim stopniu, jak bym chciała. Ale może zwykła ludzka życzliwość i uśmiech zdziałają cuda? Dlatego przestałam się już przejmować tym, co myślą sobie o mnie inni. Ważniejsze jest to, co ja o nich myślę i ile dobra w nich widzę. Bo na to mam wpływ, na ich myśli zaś nie.