Obowiązki związane ze studiami i z pracą nie pozwoliły mi tym razem na wyjazd do Krakowa na uroczystości żałobne związane ze śmiercią księdza profesora Michała Drożdża organizowane przez społeczność Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II. No, niestety, jestem już na finiszu semestru, zaliczenia sypią się jedne za drugim i wszelkie nieobecności są raczej niewskazane. Wiadomo, że gdyby to był ktoś z rodziny, to sytuacja byłaby trochę inna (chociaż nie do końca, bo kilka lat temu anglistka na AWFie nie mogła zrozumieć jak mogłam wybrać pogrzeb w najbliższej rodzinie zamiast kolokwium z jej przedmiotu, i to był jeden z powodów, z jakich robiła mi problemy przy zaliczeniu, aż w końcu nie zdałam). Ale w przypadku byłego dziekana uczelni w innym mieście mogłoby to nie przejść. A po co robić sobie kłopoty tuż przy końcu semestru?
Na szczęście (choć to słowo w tym przypadku brzmi nieco paradoksalnie) cała uroczystość była transmitowana przez kanał na youtubie z możliwością retransmisji w późniejszym czasie. Kiedy więc uporałam się z kolokwium zaliczeniowym ze statystyki pisanym w warunkach domowych (czyli zdalnie) oraz poznałam jego wynik, przełączyłam się na kanał telewizji internetowej UPJPII.
Msza żałobna odbywała się w Kolegiacie św. Anny, czyli tzw. kolegiacie uniwersyteckiej. Teraz Msze święte inaugurujące kolejny rok akademicki na "Papieskim" odprawiane są w Sanktuarium Jana Pawła II niedaleko Łagiewnik, pamiętam jednak jeszcze czasy, kiedy miały one miejsce właśnie w tym pięknym barokowym kościele. Miały one swój klimat, wszak świątynia przez lata służyła wykładowcom krakowskich uczelni i żakom pobierającym w nich naukę. Już sama ta świadomość podnosiła prestiż tego miejsca.
Teraz atmosfera była zgoła inna. Zamiast młodzieńczej radości i oczekiwania na to, co przyniosą młodym ludziom kolejne miesiące na wybranych przez nich kierunkach, mury wypełnione zostały żałobą i żałością. Transmisja rozpoczęła się w chwilą wniesienia trumny z ciałem Profesora i położenie jej na ustawionym przed ołtarzem katafalku. O tym, że spoczywa w niej kapłan świadczył położony na jej wieku kielich mszalny oraz otwarty Mszał (tak mi się wydaje), przepasany stułą. Za trumną weszli księża koncelebrujący nabożeństwo (wśród nich wypatrzyłam nawet mojego promotora pracy licencjackiej z turystyki religijnej, który jest już na emeryturze) oraz wszyscy ci, którzy po prostu chcieli osobiście go pożegnać. Wśród tych ostatnich udało mi się nawet wypatrzeć panią Poppins. Od razu przypomniało mi się, jak raz po powrocie z dziekanatu podzieliła się ze mną tym, że przy okazji wizyty uścisnęła dłoń księdza dziekana...
Podczas nabożeństwa żałobnego nie zabrakło wspomnień dotyczących zmarłego dziekana Wydziału Nauk Społecznych. Rektor Uniwersytetu pożegnał go w swojej homilii, której pełny, wcale nie taki długi tekst, można przeczytać >>TUTAJ<<. Pod koniec Mszy świętej pożegnali go natomiast profesor Iwona Hofman (medioznawca, politolog, mecenas sztuki i kultury), ks. prof. UPJPII Grzegorz Godawa oraz dr hab. Katarzyna Drąg.
Pani Profesor Hofman pożegnała Zmarłego jako współtwórcę polskiego środowiska naukowego medioznawców i dziekana Wydziału Nauk Społecznych, a nade wszystko jako przyjaciela zawsze myślącego o innych. W swoim przemówieniu zaznaczyła szerokie spektrum działań Księdza Profesora w dziedzinie medioznawstwa: "W biografii naukowej i zawodowej Księdza Michała Drożdża jest wiele prestiżowych funkcji i eksperckich stanowisk, ale o istocie jego życia i rozumieniu powinności świadczyło to, że w licznych aktywnościach pozostawał człowieka. Istotą życia Księdza Profesora była służba ludziom i nauce, nie poświęcenie, ale przeznaczenie swoich myśli i czasu sprawom, które dla innych ważne, stawały się priorytetami Michała. Ucieleśniał najwyższe ideały etyki i moralności, o których mądrze, ze znawstwem pisał artykuły i książki, żywo komentowane przez badaczy nauk społecznych i żywo odbierane przez studentów". W jej przemówieniu nie zabrakło przypomnienia, z jaką życzliwością podchodził do studentów i ich spraw, jak bardzo pobudzał w nich ciekawość świata, a także uczył takich wartości jak tolerancja i czerpania radości z pracy oraz spotkania z drugim człowiekiem.
Pani Profesor Hofman pożegnała Zmarłego jako współtwórcę polskiego środowiska naukowego medioznawców i dziekana Wydziału Nauk Społecznych, a nade wszystko jako przyjaciela zawsze myślącego o innych. W swoim przemówieniu zaznaczyła szerokie spektrum działań Księdza Profesora w dziedzinie medioznawstwa: "W biografii naukowej i zawodowej Księdza Michała Drożdża jest wiele prestiżowych funkcji i eksperckich stanowisk, ale o istocie jego życia i rozumieniu powinności świadczyło to, że w licznych aktywnościach pozostawał człowieka. Istotą życia Księdza Profesora była służba ludziom i nauce, nie poświęcenie, ale przeznaczenie swoich myśli i czasu sprawom, które dla innych ważne, stawały się priorytetami Michała. Ucieleśniał najwyższe ideały etyki i moralności, o których mądrze, ze znawstwem pisał artykuły i książki, żywo komentowane przez badaczy nauk społecznych i żywo odbierane przez studentów". W jej przemówieniu nie zabrakło przypomnienia, z jaką życzliwością podchodził do studentów i ich spraw, jak bardzo pobudzał w nich ciekawość świata, a także uczył takich wartości jak tolerancja i czerpania radości z pracy oraz spotkania z drugim człowiekiem.
Absolwentka Sylwia: "Ksiądz Dziekan zawsze miał dużo pracy, żył w biegu i zawsze miał coś do załatwienia. Mimo to zawsze miał czas dla studentów... Zawsze miał czas na krótką rozmowę, ciepły uśmiech, czy żart rzucony w biegu (...) Na pierwszym roku zestresowana weszłam do sali i oczywiście przywitał mnie z uśmiechem. Wcześniejszy test poszedł mi wyjątkowo źle i byłam przekonana, że czeka mnie poprawka. Zamiast pytań, Ksiądz Dziekan przejrzał mój indeks i zauważył, że pochodzę z okolic Nowego Sącza, zupełnie jak on. Zamiast egzaminu, porozmawialiśmy o mieście, pożartowaliśmy, a na koniec Ksiądz Dziekan z uśmiechem i miłym słowem wręczył mi indeks z zaliczeniem".
Seminarzysta Księdza Profesora, Piotr: "Niesamowite było dla mnie to, że w natłoku wszystkich obowiązków, ksiądz Michał tak dobrze z imienia pamiętał swoich studentów i zwracał się do nas w bardzo otwarty sposób. Nawet podczas zdalnego nauczania, kiedy mieliśmy mniej bezpośredniego kontaktu, widziałem, że miał w sobie ogromną chęć do pomocy, rozmowy. Wykazywał się przy tym naprawdę wielką cierpliwością, ale wiem, że po prostu zależało mu na przyszłości każdego z nas".
Ks. Tomasz, ostatni doktorant księdza Michała: "Widzieliśmy się kilka dni temu. Pytałeś, jak zawsze, o wszystko, ale o swoim zdrowiu, jak zwykle, nie chciałeś mówić ani słowa. Nosiłeś w sobie Tajemnicę i jakoś dało się odczuć, że Ty po prostu jesteś gotowy".
Natalia, seminarzystka: "Nigdy my - studenci, nie odczuliśmy podczas rozmowy rozczarowania z powodu niepowodzenia na egzaminie, źle napisanego eseju, czy niezrozumienia omawianych tematów etyki dziennikarskiej. Zawsze cierpliwy, a w dodatku - zawsze ze swoim ujmującym uśmiechem, który rozpraszał wszystkie przeciwności i dodawał otuchy. Nigdy nie widziałam księdza Michała złego czy zdenerwowanego. Zawsze uśmiechnięty, otwarty, chętny do pomocy, prawdziwie zainteresowany drugim człowiekiem. Taki obraz pozostanie mi na zawsze w pamięci".
Katarzyna, seminarzystka: "Pierwsze wspomnienie, które nasuwa mi się na myśl, to ten uroczy i poczciwy uśmiech. To był człowiek, który nie widział problemów, tylko z uśmiechem przedstawiał ich rozwiązania. Chyba jeden z nielicznych wykładowców na mojej drodze studenckiej, który mówił do wszystkich po imieniu, z jednoczesnym szacunkiem i sympatią. W czasie pandemii, gdy nasze seminaria przeniosły się do Internetu, zawsze na początku seminarium pytał: >>Jak się mam, co słychać, czy wszystko w porządku<<. Jego radosny głos wybrzmiewał w całym mieszkaniu".
Jarosław, seminarzysta: "To, co zapamiętałem z pierwszego spotkania, to ogromna życzliwość, otwartość. Jednak najbardziej utkwiły mi w pamięci jego otwarte ręce. Wiele razy mogłem współpracować z księdzem Michałem w czasie uczelnianych wydarzeń, konferencji. To był człowiek, który nas, studentów, często bez żadnego doświadczenia, traktował na równi z sobą. Traktował nas po partnersku, może bardziej, po ojcowsku".
Katarzyna, absolwentka: "My - studenci, z pewnością zapamiętamy niezwykle urokliwe egzaminy u Księdza Profesora. Jeśli chodzi o filozofię, zaliczenie przedmiotu było podzielone na trzy części. Pierwszą był egzamin pisemnym. Drugą było napisanie eseju na wskazany temat filozoficzny, a trzecią to egzamin ustny. Wówczas z przerażeniem i dozą niepewności podchodziliśmy przede wszystkim do części trzeciej. Rozmowa na tematy filozoficzne z Księdzem Profesorem wzbudzała w nas poczucie, że to nie może się udać. Tymczasem Ksiądz Michał wcale nie chciał nas egzaminować z wiedzy filozoficznej... Chciał po prostu nas poznać, jako studentów pierwszego roku (...) Ks. Prof. Michał Drożdż był ważnym człowiekiem także dla mnie. Człowiekiem, który każdemu mówił po imieniu. Jako jedyny wykładowca zwracał się do mnie bezpośrednio: >>Kasiu, co tam słychać?<<. Był recenzentem mojej pracy licencjackiej i magisterskiej, przewodniczącym komisji na obronie, wspaniałym wykładowcą, prawdziwym autorytetem. W każdym kontakcie pełen ciepła, humoru i zawsze z ujmującym uśmiechem. >>Cześć Kasiu<< - od tego zdania Ksiądz Profesor rozpoczął nasz pierwszy wspólny egzamin. >>Jak się masz?<< - kontynuował. >>Jesteś z Miechowa?" - zapytał po spojrzeniu w mój indeks - >>byłem tam kiedyś, piękne miasto<< - mówił dalej. Już od pierwszego spotkania twarzą w twarz ujął mnie swoim ciepłem i potrzebą bycia człowiekiem, a nie tylko surowym wykładowcą. Egzamin pisemny poszedł mi, jakby to powiedzieć... tragicznie. A on zbył to śmiechem i powiedział: >>spokojnie, to dopiero pierwszy rok. Jeszcze zdążysz filozofować". Z egzaminu dostałam piątkę, >>na zachętę<<. Pamiętam, że po obronie mojej pracy magisterskiej rzucił zdanie >>Kasia, a może Ty idź na doktorat<<. Poszłam, a On zawsze, nawet dwa dni przed swoją śmiercią, pamiętał o tym, by zapytać mojej ukochanej Pani Promotor: >>Czy sprawa tematu rozprawy Kasi Wysockiej dalej aktualna?<<. Tak się składa, że wraz z moimi dwiema redakcyjnymi koleżankami skończyłyśmy dziennikarstwo na UPJP2. Byłyśmy razem na kawie, gdy dotarła do nas informacja o śmierci Księdza Dziekana. Gdy ją zobaczyliśmy, zamilkłyśmy. Cisza to rzadko spotykana sytuacja wśród naszej trójki. My zawsze mamy o czym ze sobą rozmawiać. Tego wieczoru spacerowałyśmy po krakowskich Plantach i wymienialiśmy się wspomnieniami z udziałem Księdza Profesora, które na długie lata zostaną w naszych sercach. Nauka o etyce dziennikarskiej Księdza Dziekana towarzyszy nam zresztą w codziennej pracy redaktorskiej w Stacji7".
Ula, doktorantka: ">>Droga Ulko, pozdrawiam Cię serdecznie<< - jedno, krótkie zdanie, które już zawsze kojarzyć mi się będzie z tą jedną Osobą. Osobą, która zawsze pytała, co u mnie, gdzie aktualnie mieszkam, co nowego słychać w social mediach i jak spisali się nasi skoczkowie na ostatnich zawodach. Osobą, która prowadziła mnie za rękę w naukowej ścieżce od samego jej początku i dzięki której rozpoczęłam również swoją zawodową, akademicką przygodę".
Joanna, doktorantka: "Ksiądz Michał to dla mnie człowiek wartości. O wartościach pisał, wartości bronił, wartościami żył. Prawda, wolność, odpowiedzialność, sprawiedliwość i godność człowieka to nie tylko słowa, którymi tak często się posługiwał, ale autentyczne fundamenty jego życia dostrzegalne w drobnych gestach, cieple, pamięci. W każdym jego >>pozdrawiam serdecznie<< było czuć, że ta serdeczność jest najprawdziwsza. Już na zawsze wzbudził we mnie nie tylko nadzieję, że możliwe jest etyczne tworzenie mediów i życie pięknymi wartościami, ale też determinację, żeby o to walczyć".
Marta, ubiegłoroczna doktorantka: "Gdybym miała wybrać jedno określenie odnoszące się do Księdza Profesora byłoby to: dobry człowiek. Emanował dobrocią. Niejednokrotnie tej dobroci doświadczyłam. Zawsze, przez te prawie 10 lat naszej relacji, mogłam liczyć na Jego wsparcie i życzliwość. Był obecny na każdym etapie mojego kształcenia: jako wykładowca, członek komisji podczas obrony moich prac dyplomowych, dziekan i wreszcie jako mój opiekun naukowy i promotor mojej pracy doktorskiej. Służył pomocą, radą, spokojem, zachętą dobrym słowem i uśmiechem".
Kasia i Łukasz, byli studenci, na których ślubie był ks. Drożdż: ">>Drodzy nasi przyjaciele<< - takimi słowami zwrócił się do nas podczas naszego ślubu, tak nas przywitał. >>Was znam kiedy przyszliście do nas na Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie i daliście się poznać jako naprawdę zaangażowani studenci z wielką pasją, zaangażowanie pomysłami, a przede wszystkim poznałem Was jako dobrych, młodych ludzi<< - to był zaszczyt móc mieć przy sobie w tak pięknym i ważnym dla nas dniu, w dniu naszego ślubu, bliską nam osobę. Księże Michale, wprowadziłeś nas do tego świata, świata uczelni, studiów, to Ty otworzyłeś przed nami wiele pięknych ścieżek. Dziękujemy za to, że towarzyszyłeś nam podczas wszystkich ważnych chwil, cieszyłeś się razem z nami. Uśmiech, który towarzyszył nam podczas najważniejszej Mszy w naszym życiu, którą dla nas poprowadziłeś będzie dla nas pamiątką na długie lata. Był to zaszczyt móc dzielić się razem z Tobą naszym szczęściem. >>Miłość jest źródłem szczęścia a szczęście jest owocem miłości.<< - a te słowa, które wypowiedziałeś były najpiękniejszym podsumowaniem. Nasz przewodniku, autorytecie, przyjacielu, będziemy tęsknić".
Wpis anonimowy: "Czy wyobrażamy sobie dziś Uczelnię bez Księdza Profesora? Absolutnie nie. Przecież to właśnie On był pierwszą osobą, którą poznawaliśmy przekraczając próg Franciszkańskiej. Mimo, że już nigdy więcej nie będzie dane nam porozmawiać, na pewno z wdzięcznością i wzruszeniem będziemy wspominać wszystkie wymienione (czasem naprędce) zdania. Poza ciepłem, którym nas obdarzył, był dla nas źródłem inspiracji i skarbnicą wiedzy. Towarzyszył nam na wszystkich etapach naukowej kariery".
Marcin, doktorant: "Wszedłem do biura, gdzie posiedzenie miała komisja rekrutująca do Szkoły Doktorskiej, usiadłem i pierwsze co zobaczyłem to Jego wzrok i uśmiech z których czytać się dało jak z otwartej księgi. Chociaż nie wypowiedział ani słowa, ja wyszedłem stamtąd z całą listą obowiązków, które przede mną zostały postawione. Usłyszałem: To jest miejsce dla Ciebie. Nie myliłem się i nade wszystko: Poprzez media nieś nadzieję światu. Na tym się zatrzymajmy, bo dużo pracy przed nami".
Anna, absolwentka: "Ja tak naprawdę na dziennikarstwo się nie dostałam... Byłam gdzieś na liście rezerwowej i nie znając na Uniwersytecie nikogo, poszłam porozmawiać. W ręce miałam teczkę materiałów, a w głowie determinację, że chcę być studentką Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Ksiądz Profesor przyjął mnie najpierw na rozmowę, a miesiąc później na studia".
Igor, student: "Z ks. prof. Michałem Drożdżem spotkałem się jedynie w ramach trwających jeden semestr zajęć filozofii mediów. To bardzo krótki czas, który zdecydowanie nie pozwolił mi, by bliżej go poznać. Niemniej zostanie on w mojej pamięci jako osoba, która od pierwszego dnia zajęć emanowała niezwykłym ciepłem, zrozumieniem w stosunku do wszystkich swoich studentów i jako ikona UPJP2. Bez niego nasza uczelnia nigdy nie będzie już taka sama".
Paulina, absolwentka: "Uśmiech, spokój - to dwie cechy, którymi Ksiądz Dziekan zarażał wszystkich, gdziekolwiek się nie pojawiał. Nie można było tego nie odwzajemniać. Choć wiadomość o jego odejściu zszokowała i zasmuciła nas wszystkich, wiemy, że Ksiądz Dziekan jest w lepszym miejscu. Teraz to stamtąd będzie nam kibicował i wspierał każdą naszą inicjatywę. Księże Profesorze, obiecujemy podążać przez nasze życie zgodnie z zasadami etyki dziennikarskiej, która dla księdza była tak bardzo ważna".
Zofia Świerczyńska, sekretarz redakcji Stacja7: "W każdej sytuacji potrafił znaleźć dobro. Takiego właśnie go zapamiętałam - ksiądz profesor z dobrym sercem, z którym można było porozmawiać o wszystkim, przyjść do niego z każdą sprawą. Zawsze zaskakiwało mnie, jak bardzo troszczy się nie tylko o studentów uniwersytetu, ale także o absolwentów - po ukończeniu studiów, mieliśmy okazję spotkać się w wielu okolicznościach. Za każdym razem zwracał się po imieniu, z troską pytał o życie zawodowe, podpowiadał, udzielał rad. Nie raz zaskakiwał mnie znajomością moich artykułów, pytał o wydarzenia, w których brałam udział jako dziennikarz. Nie ukrywał dumy z moich najmniejszych osiągnięć i z pokorą dziękował za wszystkie działania, których się podejmuję. Obdarzał dobrem i doceniał, gdy inni potrafili to dobro ofiarować innym - jak nikt wiedział, jak nieraz dużo wysiłku potrzeba, by tworzyć i wybierać dobro. Dlatego zawsze za nie dziękował".
Czytając te wszystkie wypowiedzi pomyślałam sobie, ile bym dała, żeby po mojej śmierci ktoś w ten sposób chociażby o mnie pomyślał. A przecież ja Mu nie dorastam nawet do pięt...
źródło wypowiedzi studentów: https://stacja7.pl/ludzie/do-kazdego-zwracal-sie-po-imieniu-ks-prof-michala-drozdza-wspominaja-studenci-i-absolwenci-upjp2/
* Mam nadzieję, że nie naruszam taką informacją słynnego RODO, wszak każdy może to sprawdzić chociażby na stronie uniwersytetu
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz