Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

Jaki był ten dzień

"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"

środa, 21 czerwca 2023

1621. Święty Florian był w tym przypadku bezsilny...

Jadąc po godzinie 14:00 do pracy, po drodze zauważyłam kłęby dymu wznoszące się ku górze. Nad S-cem zawisła ciemna chmura, a ja byłam pewna, że coś się pali. Intuicja mi podpowiadała, że to nie jest pożar mieszkania, a czegoś innego. Z perspektywy drogi szybkiego ruchu trudno było jednak wywnioskować, co to może być. Może gdybym lepiej znała rozkład miasta i wiedziała co skrywa się pomiędzy wieżowcami, których nie brakuje w tym stolicy Zagłębia... No, ale nie znam, tak samo jak nie znam całej DG, w której spędziłam całe moje życie. 
W pracy przez trzy godziny odczuwałam jakiś niepokój. Gdyby się dało, to sprawdziłabym na Internecie co tak właściwie się paliło. Tak jak pisałam, po dymie można było sądzić, że to dosyć poważny pożar, a więc musiał ktoś coś napisać, chociażby na portalu z wiadomościami z miasta. Ale nie miałam jak tego sprawdzić. Na świetlicy mamy co prawda sieć wi-fi (dzięki temu mogłam ponad dwa tygodnie temu uczestniczyć w zdalnych zajęciach na uczelni z miejsca pracy), ale jeszcze trzeba mieć na czym ją odebrać. Normalnie pewnie miałabym laptop w plecaku, który służy mi za notatnik na wykładach i ćwiczeniach. Ale dzisiaj mieliśmy wolne od zajęć, więc uznałam go za zbyteczny gadżet w tej sytuacji. Musiałam więc uzbroić się w cierpliwość i odczekać swoje do czasu powrotu do domu.
W drodze powrotnej, która wiodła tą samą trasą, można było w dalszym ciągu zobaczyć kłęby dymu wznoszące się w górę. Czyli akcja gaśnicza trwała w dalszym ciągu. "Ech, niedobrze" - przemknęło mi przez myśl. Co jak co, ale ogień to jeden z najgorszych żywiołów. Pochłonie niemal wszystko. Na drugim biegunie można postawić wodę, która wszędzie podejdzie i powoduje np. procesy gnilne. A jeżeli to był, tzn. płonął, czyjś zakład pracy? Jak kiedyś, to raz, to drugi płonął jakiś zakład wulkanizacyjny, to podobny czarny dym wznosił się ku górze. Tylko, że tamten był bardziej ciemny, wręcz czarny. No, tak, ale wtedy paliła się guma, a teraz trudno było stwierdzić, co tak właściwie płonie. Takie i inne myśli kłębiły mi się po głowie przez cały czas.
Sprawa wyjaśniła się, kiedy po powrocie do domu zajrzałam na strony www. Okazało się, że płonie... jeden z kościołów w S-cu. No zdarza się. Sam kościół nic mi nie mówi. Owszem, słyszałam kilka razy o parafii p.w. św. Floriana, jednak nie potrafiłabym powiedzieć, który to, czy też gdzie konkretnie on się znajduje. Musi być gdzieś niedaleko kościoła św. Joachima, bo tam zostały tymczasowo przeniesione Msze św. A w Joachimie odbywały się spotkania poprzedzające, czy też przygotowujące do wyjazdu na Światowe Dni Młodzieży w Panamie. Więc umiejscowienie tej parafii (św. Joachima) na mapie miasta już jestem w stanie wskazać.
Ze zdjęć pożaru wynika, że na dachu były panele fotowoltaiczne, więc może to one są przyczyną całego nieszczęścia...

Ale żeby patron kościoła, św. Florian nie pomógł w zapobiegnięciu temu całemu nieszczęściu... Może jednak fotowoltaika wykraczała poza obszar jego kompetencji.

3 komentarze:

  1. Kiedyś dach mojego kościoła się palił i jakoś ciężko było go ugasić

    OdpowiedzUsuń
  2. wielka szkoda, że Św Florian nie uchronił :/

    OdpowiedzUsuń
  3. Pewnie starożytny rzymski oficer nie ma pojęcia o fotowoltaice:)

    OdpowiedzUsuń