1423. Krzyż, co stał się zbawieniem

Tajemnica Krzyża

Krzyż...

Dwie belki do siebie przybite.

Pozioma, 

co obejmuje wszystkich ludzi,

począwszy od Adama, 

skończywszy na ostatnim,

który po ziemi kroczy.

Pionowa,

spinająca ziemię z niebem,

niczym drabina 

łącząca ze sobą

te dwa odległe na pozór światy.

Krzyż, co stał się bramą,

do pokonania wrót śmierci,

i otwarcia zamkniętych wrót Raju.

Nadal nie wierzysz, że stał się cud?

że ktoś swoją śmiercią uczynił coś tak niezwykłego?

Pamiętaj, że dla Boga 

nie ma nic niemożliwego.

Największa tajemnica została rozwiązana.

Jednym z takich nieodłącznych elementów polskiego krajobrazu jest krzyż, najczęściej z wiszącym na nim Zbawicielem. Krzyże widzimy przy wiejskich drogach i w środku dużych miast, na dachach świątyń katolickich, na ścianach mieszkań ludzi identyfikujących się z wiarą i kulturą chrześcijańską, szkół, a nawet w sali sejmowej (swego czasu wywołał on niemałą dyskusję na temat tego, czy powinien tam wisieć, czy też nie). Niektórym to przeszkadza, inni, nawet jeżeli są niewierzący, mają do niego neutralny stosunek. 

W dawnych, starożytnych czasach na krzyżach wieszano największych złoczyńców. Dlatego Żydzi chcieli, aby Jezus zawisł na nim. Pokazałoby to wszystkim zgromadzonym na Golgocie, że wcale nie uważają go za swojego Króla, ale za kogoś zupełnie przeciwnego. Tymczasem, paradoksalnie, Krzyż wcale nie uniżył majestatu Bożego, wręcz przeciwnie, wywyższył go i wyróżnił ponad wszystko, chociaż na pierwszy rzut oka ówcześni ludzie widzieli pewnie zwykłego człowieka, który ponosił śmierć za czyny, które dokonał.

Na Krzyżu Stare Przymierze zderzyło się z Nowym. Według źródeł Chrystus zmarł około godziny 15:00. W tradycji judaistycznej o tej porze zabijano baranki paschalne. Tymczasem na Golgocie konał nowotestamentarny Baranek. Być może żałosne, ostatnie beczenie baranków dobiegało do Jego uszów w ostatnich chwilach życia. Chociaż ten zwrot w perspektywie zmartwychwstania, czyli ponownego powrotu do życia, wydaje mi się nieadekwatne. Jednak to tylko moje subiektywne odczucie.

Lubię patrzeć na krzyże, zarówno na te zwykłe, jak i bogato zdobione. Jest jednak jeden, którego widok szczególnie mnie wzruszył i zapadł mi w pamięć - to krzyż wiszący w jakimś kościele z Jezusem, któremu podczas wojny kula urwała rękę. Symboliczne wydaje mi się jednak to, że była to lewa ręka, a więc może ocalałą prawą błogosławić swojemu ludowi z krzyża.