464. Wierzę w świętych obcowanie

W moim kościele parafialnym nad ołtarzem góruje wizerunek jego patrona - św. Paweł Apostoł a dookoła widnieją zwoje z wypisanymi fragmentami z jego Listów Apostolskich. Zawsze kiedy znajduję się w świątyni mój wzrok mimowolnie podąża ku górze. Konkretniej to parafia nosi wezwanie Nawrócenia św. Pawła Apostoła, którego wspominamy dzisiaj w liturgii Kościoła Katolickiego. Pamiętam jeszcze czasy, kiedy odpusty przypadały dokładnie w dniu patrona parafii. Od kilku jednak lat uroczysta suma została przeniesiona na najbliższą niedzielę poprzedzającą ten dzień, bądź następującą po nim(w tym roku wypada w przyszłą niedzielę, już dzwonili, czy dam radę zostać na 12:30 - Mszę wcześniej jest oficjalne zakończenie zimowiska dla dzieci i też wypada być).

W tak szczególnym dla mnie dniu(bądź co bądź w jakimś stopniu identyfikuję się z parafią, do której należę), przyszło mi zdobyć zaliczenie z "Miejsc religijnych na trasach rejsów morskich". Dwa dni temu na meilu pojawiła się nagle informacja, że profesor zaprasza dzisiaj na zaliczenie. Z jednej strony byłam zła, bo wszystko, łącznie z przedmiotem jest na ostatnią chwilę robione, a z drugiej wiedziałam, że jak dzisiaj nie pojadę, to mogę mieć problem z zaliczeniem przedmiotu (wykładowca przyjeżdża do nas specjalnie z Gdyni). Sprawę komplikował fakt mojego wychowawstwa na półkoloniach parafialnych, gdzie oficjalnie figuruję w papierach jako pełnoprawny wychowawca. No i jeszcze dzisiaj mieliśmy zaplanowane wyjście na basen(zawsze robimy tak, że na jednego wychowawcę/animatora przypada kilka dzieci, które pilnuje, a skoro mnie miało nie być, to i liczba pływających opiekunów się zmniejszyła). Nie wiedziałam jak to wszystko rozwiązać, dlatego pierwsze co zrobiłam, to zadzwoniłam do kierownika wypoczynku - kazał się nie przejmować i zaangażował proboszcza jako mojego zastępcę na ten dzień. Trochę mnie to uspokoiło. Pozostała jeszcze kwestia nauczenia się materiału. A raczej znalezienia sobie odpowiedzi na pytanie, które wykładowca wysłał nam z powiadomieniem o terminie zaliczenia. Moje dotyczyło pobytu św. Pawła w Jerozolimie. Początkowo zrzedła mi mina, bo konkretnie nie wiedziałam jak się za to zabrać. Poczytałam sobie jednak co nieco na ten temat w Internecie, uzupełniłam informacjami z Pisma Świętego i jakoś udało mi się opracować to zagadnienie. Pozostała jeszcze tylko kwestia zaprezentowania go w odpowiednim czasie, jednak krótka modlitwa o dar męstwa do Ducha Świętego oraz o pomoc do samego św. Pawła nieco złagodziła sytuację. Tak naprawdę zdążyłam powiedzieć wstęp do całego wystąpienia, ograniczający się do przybycia św. Pawła Apostoła na Sobór Apostolski w 49 roku oraz uwięzienie go podczas pobytu w Jerozolimie 9 lat później(oczywiście wszystko ujęłam w piękne, zwięzłe zdania), kiedy wykładowca mi podziękował, twierdząc, że widzi że wiem o co chodzi i wpisał mi 5 do indeksu. Kurczaczek, dziwnie się czuję, bo jednak zaczęłam od ogólników, i jakoś nie do końca uważam, że zasłużyłam na tą ocenę(pewnie gdybym powiedziała to co chcę powiedzieć i dostała też 5, to miałabym odczucie, że jest to w pełni zasłużona nota). Ale ok., w sumie to jedna z łatwiejszych 5 jakie zdobyłam. Wierzę równocześnie w to, że patron dzisiejszego dnia, św. Paweł, pomógł mi przejść przez to wszystko. Potem mieliśmy ten sam przedmiot, tylko z dziekanem naszego wydziału. Tym razem opowiadał nam o Turcji, ze szczególnym naciskiem na największe jego miasto - Stambuł. Trochę mi się przysypiało na tych zajęciach, umówmy się jednak, że emocję poprzednich zajęć zaczęły ze mnie schodzić. W kryzysowych chwilach podziwiałam znajdujący się za oknem Wawel(a przy okazji widząc w każdej przechodzącej kobiecie Basię, Gosię lub Łucję - dziewczyny, tak jak napisałam u Basi cieszę się, że studia są na finiszu, bo w takiej sytuacji byłyby poważnie zagrożone😀). Powinnam jeszcze iść na niemiecki, ale byłam już kompletnie padnięta. Dobrze, że miałam niewykorzystaną "losówkę", szkoda żeby się zmarnowała, prawda?

463. Ciężkie jest życie amerykańskiego prezydenta - cz. 2(od Zacharego Taylora do Stephena Clevelanda)

Dzisiaj postanowiłam kontynuować treść posta napisanego w dniu 21 stycznia 2017 roku, a który dotyczył najważniejszych dokonań pierwszych 11 prezydentów Stanów Zjednoczonych. A ponieważ sprawowanie tego urzędu nie skończyło się na Jamesie Polku, to przed nami sylwetki kolejnych 11 amerykańskich mocarzy(a wśród nich mój ulubiony Abraham Lincoln):

Zachary Taylor

Dwunastym prezydentem Ameryki był kandydat ugrupowania wigów - Zachary Taylor. Z powodu niedzieli został zaprzysiężony na ten urząd w dniu 5 marca 1849 roku(zawsze odbywało się to 4 marca, dlatego przez jeden dzień p.o. prezydenta był przewodniczący Senatu - David Rice Atchison). Musiał się zmierzyć z wieloma problemami, m.in. niewolnictwem. Na północy nasiliły się ruchy abolicjonistyczne, zaś na południu istniało niebezpieczeństwo buntu niewolnictwa. Taylor uregulował więc status Nowego Meksyku i Kalifornii, które zostały przyłączone do Stanów w 1850 roku. Obawiając się opowiedzenia się nowych stanów przeciw niewolnictwu, a tym samym zakłócenia dotychczasowej równowagi, prezydent ogłosił "Kompromis 1850 roku", który zastępował Kompromis Missouri(nowo przyjęte stany miały same decydować o wprowadzeniu lub zakazaniu niewolnictwa, jednak stany południowe miały mieć zagwarantowane utrzymanie statusu quo). Ponadto polityka prowadzona przez Taylora dążyła do zapewnienia Staną Zjednoczonym możliwości korzystania z trasy wodnej w Ameryce Środkowej, m.in. dzięki zawarciu traktatów handlowych z Nikaraguą, Gwatemalą i Hondurasem.

Millard Fillmore

Po szesnastu miesiącach urzędowania Taylora władzę w państwie objął inny przedstawiciel wigów - Millard Fillmore. Zaraz po objęciu urzędu zaaprobował „Kompromis 1850 roku”. Ponadto nowy prezydent zadbał o rozbudowę infrastruktury na Zachodzie, która zgrała się w czasie z szalejącą w Kalifornii gorączką złota. Wspierał też ustawy pocztowe obniżające opłaty, co wpłynęło pozytywnie na rozwój handlu. W drugiej połowie XIX wieku w Stanach Zjednoczonych wzrosło zainteresowanie Japonią(amerykańskie statki parowe wymagały uzupełnień węgla, kutry rybackie były znoszone przez prąd do Azji wschodniej, a także dlatego że szukano nowych rynków w tamtych rejonach). Fillmore był jak najbardziej za wysłaniem oficjalnej misji handlowej. Już w styczniu 1851 roku zgodził się na wysłanie floty do Japonii, po to, aby zawrzeć korzystny układ handlowy, uzyskać dostęp do minimum jednego portu dla statków handlowych oraz otrzymać zgodę na udzielanie pomocy rozbitkom amerykańskim i zaopatrywanie statków. Okręty dotarły na miejsce dwa lata później 8 lipca, zaś ekspedycja pod groźbą wojny wymusiła akceptację dla nieporównywalnych propozycji amerykańskich. Prezydent zawarł też traktaty handlowe z Kostaryką, Brazylią i Peru, poprawił stosunki z Meksykiem, kontynuował rozmowy z Nikaraguą w sprawie budowy kanału. Był przeciwny prowadzonym na Kubie ekspedycjom(m.in. w kwietniu 1852 roku odmówił podpisania trójstronnego porozumienia zainicjowanego przez Hiszpanię pomiędzy USA, Francją, a Anglią, które dotyczyło właśnie Kuby).

Franklin Piece

Na czternastego prezydenta wybrano wywodzącego się ze zgrupowania demokratów Franklina Pierce. Niemal od razu po objęcia prezydentury zajął się za rozwój infrastruktury(planował m.in. budowę transkontynentalnej trasy kolejowej mającej przebiegać na południu lub na północy kraju), postanowił też założyć kolejne dwa stany: Nebraskę i Kansas, co doprowadziło do licznych antagonizmów. W zakresie polityki zagranicznej Pierce musiał sobie poradzić z konfliktem z Wielką Brytanią dotyczące połowu ryb wokół Kanady. Negocjacje zakończyły się podpisaniem traktatu, który umożliwiał wolny połów ryb zarówno statków amerykańskich, jak i kanadyjskich, a dodatkowo umożliwiono wzajemną żeglugę na Rzece Świętego Wawrzyńca i jeziorze Michigan oraz obniżono cła protekcyjne. Pierce był zainteresowany też kupnem Kuby oraz Hawajów, do czego niestety nie doszło. Za czasu jego prezydentury wszedł również w życie Traktat z Kanagawy, który dotyczył stosunków handlowych i morskich z Japonią.

James Buchanan

Po czteroletniej kadencji Franklina Pierce, na piętnastego prezydenta wybrano Jamesa Buchanana - również demokratę. Największym wyzwaniem przed którym przyszło mu stanąć był problem niewolnictwa, który coraz bardziej dzielił stany północne od południowych. Ponieważ sympatyzował z ruchami proniewolniczymi wolał nie podejmować żadnych działał w tych kwestiach, zostawiając decyzję Sądowi Najwyższemu. Innym ważnym krokiem podczas piastowania przez niego urzędu była kwestia starającego się o przyjęcie do Unii terytorium stanu Utah. W 1857 roku zamieszkujący je mormoni, złożyli wizytę Buchananowi i zaprezentowali mu liczne skargi. W odpowiedzi prezydent mianował nowego gubernatora - Alfreda Cumminga, który zastąpił mormońskiego lidera Brighama Younga. Poskutkowało to walkami między zwolennikami jednego, a zwolennikami drugiego. Prezydent wysłał do Utah negocjatora, któremu udało się zażegnać konflikt. W zakresie polityki zagranicznej zainicjował rokowania w sprawie renegocjacji układu Claytona-Bulwera, pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Wielką Brytanią, które zakończyły się połowicznym sukcesem(Senat amerykański nie zgodził się na przekazanie Islas de la Bahia Hondurasowi, przez co rozmowy zostały zerwane). Podobnie jak jego poprzednicy, Buchanan zainteresowany był kupnem Kuby, jednak Kongres nie podzielał tego zainteresowania. Za jego prezydentury ratyfikowano układy handlowe z Japonią.

Abraham Lincoln

Na szesnastego prezydenta wybrano republikanina Abrahama Lincolna. W swoim przemówieniu inauguracyjnym zapowiedział, że będzie dążył do zachowania jedności kraju, a jednocześnie apelował do Konfederacji, aby powróciła do Unii. Oficjalnie nie wypowiadał się na temat niewolnictwa. Powołał rząd złożony z dawnych wigów oraz demokratów. Już na początku urzędowania zaproponowano mu zjednoczenie kraju za pomocą wojny z jednym z europejskich mocarstw, on jednak odrzucił tą propozycję. 12 kwietnia 1861 roku wojska konfederackie zaatakowały Fort Sumter znajdujący się w Karolinie Południowej i dwa dni później zajęły go, co jest uważane za początek wojny secesyjnej. Wkrótce Lincoln nakazał wojskom federalnym odzyskania zajętych fortów, a także wprowadził blokadę morską wobec statków Południa. Spowodowało to sprzeciw Anglii i Francji, które broniły swoich interesów handlowych. Także większość pozostałych europejskich stolic ogłosiła neutralność wobec walczących stron. Pod koniec 1862 roku Sąd Najwyższy orzekł, że wprowadzenie blokady było prawne i skutkowało stanem wojny domowej w kraju. W tym samym czasie prezydent był ostro krytykowany przez przeciwników wojny i Południowców. Podkreślał wówczas, że jego głównym celem nie jest walka z niewolnictwem, lecz walka o utrzymanie jedności kraju. Po powstrzymaniu działań ofensywnych w Północnej i Południowej Karolinie oraz Georgii, prezydent poruszył kwestię niewolnictwa w kontekście wojny. Nie chciał robić tego wcześniej, żeby nie rozdrażnić stanów przygranicznych, zachowujących niewolnictwo, ale nie dokonujących secesji. 22 lipca 1862 roku Lincoln przedstawił na posiedzeniu gabinetu wniosek o proklamacji zniesienia niewolnictwa, który został oficjalnie ogłoszony 22 września tegoż roku. Dekret prezydenta mówił, że wszyscy czarnoskórzy niewolnicy ze stanów walczących przeciw Unii będą wolni od 1 stycznia 1863 roku. Ponadto Lincoln osobiście angażował się w sprawy wojskowe i strategiczne.

Andrew Johnson

Po niespodziewanym zakończeniu kadencji przez Abrahama Lincolna, na jego następcę wybrano demokratę, Andrewa Johnsona. Nowy prezydent tuż po objęciu urzędu zdecydował się na kontynuację polityki swojego poprzednika. Nie zmienił też składu rządu. Powołał też sąd wojskowy mający sądzić zamachowców. Stopniowo znosił restrykcję wobec stanów południowych i ogłaszać amnestię dla buntowników, co nie spodobało się radykalnemu skrzydłu republikanów, a tym samym utworzyła się silna opozycja wobec prezydenta. Sytuację Johnsona dodatkowo pogorszyło weto wobec XIV poprawki do Konstytucji. Po wyborach do Kongresu w 1866, umocnieni radykalni republikanie, wysunęli propozycje wojskowej okupacji Południa, pozbawienia białych mieszkańców praw obywatelskich i całkowite uwolnienie czarnoskórych niewolników. Rok później radykałowie przegłosowali ustawę, wprowadzającą stan wojenny na terenach Konfederacji. Zawierała ona klauzulę pozbawiającą Johnsona stanowiska naczelnego dowódcy sił zbrojnych. Jednocześnie uchwalono ustawę, która zakazywała prezydentowi odwołania członka rządu, bez zgody Senatu. W sprawach zagranicznych Johnson zdawał się na zdanie sekretarza stanu, Williama Sewarda. Chciał uzyskać m.in. dostęp do Indii Zachodnich, toteż starał się o nabycie Wysp Dziewiczych, Hawajów oraz Santo Domingo. Po zakończeniu wojny secesyjnej z jego inicjatywy rozpoczęto też negocjacje w sprawie zakupu od Rosji Alaski. Chociaż układ podpisano 30 marca 1867, to prezydent zatwierdził go dopiero 28 maja, zaś Izba Reprezentantów zdecydowała się na wyłożenie wymaganej sumy przeszło rok później - 18 maja 1868 roku. Za czasów Johnsona nawiązano również stosunki dyplomatyczne z Chinami. Na mocy poprawki do układu z Tiensin z 1858 roku Stany Zjednoczone miały nie ingerować w integralność terytorialną  Chin, jak także oba kraje miały respektować prawa obywateli do zmiany przynależności państwowej.

Ulysses Grant

Podczas obejmowania urzędu prezydenta Ulysses Grant podkreślił, że chce jak najszybciej wprowadzić XV poprawkę do Konstytucji, która umożliwiałaby głosowanie czarnoskórym mieszkańców, odbudować zniszczonego wojną Południa oraz spłacić dług wojenny(wynosił on 400 milionów dolarów). Niestety, gabinet Granta był jednym z najbardziej skorumpowanych i niekompletnych w historii kraju. Powołani przez niego ludzie nie mieli odpowiednich kwalifikacji i otrzymali stanowiska głównie dzięki znajomości z Grantem. Głównym problemem pierwszej kadencji prezydenta była odbudowa Południa. Postawa prezydenta zmierzała do przyznania czarnoskórym mieszkańcom praw wyborczych oraz swobód obywatelskich. Spowodowało to ostre protesty, bunty i rozpoczęcie działalności Ku Klux Klanu. Wobec tego Grant wprowadził stan wojenny wszędzie tam, gdzie wymagała tego sytuacja. Usilnie zabiegał o zakup albo aneksję Santo Domingo, a także Dominikany, do czego jednak nie doszło. Pod koniec pierwszej kadencji Granta na Kubie wybuchła wojna dziesięcioletnia przeciw Hiszpanii. Amerykanie solidaryzowali się z ruchem wyzwoleńczym i domagali się wsparcia militarnego od rządu. Prezydent postanowił jednak ogłosić neutralność USA(miało to być odwetem za podobne działanie Hiszpanii wobec Konfederacji, w czasie wojny secesyjnej. Wkrótce zmienił jednak zdanie, co było krytykowane przez społeczeństwo. Grand podjął też kroki zmierzające do aneksji Hawajów - wznowił negocjacje, które w jego imieniu prowadził Hamilton Fish. Udało mu się m.in. podpisać układ handlowy, z klauzulą zapewniającą, że wyspy nie zostaną przekazane żadnego innemu mocarstwu. Kiedy w Europie toczyła się wojna francusko-pruska, w Ameryce dominowały nastroje propruskie. Chociaż Otto von Bismarck liczył na wsparcie Stanów Zjednoczonych, Fish zapewniał o neutralności kraju wobec stron walczących. Mimo tego prawo amerykańskie zezwalało na handel bronią prywatnym firmom, przez co znacznie się one wzbogaciły. Co więcej, po zwycięstwie Prus amerykański prezydent szybko uznał system republikański wprowadzony we Francji, a jednocześnie odmawiał Francji stanowiska mediatora z Prusami. Wkrótce na jaw wyszedł skandal nazywany "Whiskey Ring" - producenci alkoholu i urzędnicy Departamentu Skarbu otrzymywali nielegalne zyski z nieopodatkowanego alkoholu, które następnie częściowo zatrzymywali, a resztę przekazywali na fundusze Partii Republikańskiej. Chociaż Grant został informowany o sytuacji, jednak nie podjął żadnych kroków. Sprawa wyszła na jaw za pośrednictwem sekretarza skarbu Benjamina Bristowa, który oświadczył, że szef grupy Whiskey Ring, John McDonald wręczył łapówkę sekretarzowi prezydenta Oriville’owi Babcockowi, aby wstrzymać dochodzenie. Pomimo że Babcock został oskarżony i skazany, Grant nadal utrzymywał, że jest on niewinny.

Rutherford Hayes

Dziewiętnasty prezydent Ameryki, republikanin Rutherford Hayes, dowiedział się dzień przed terminem objęcia urzędu, czyli 3 marca 1877 roku. Jeszcze tego samego dnia wieczorem w Białym Domu złożył swoją przysięgę. Chcąc ograniczyć system łupów politycznych, 22 czerwca wydał zakaz by pracownicy administracji państwowej angażowali się w kampanie wyborcze czy uczestniczyli w zjazdach partii politycznych. Zaraz po objęciu prezydentury, Hayes wycofał wojska z Południa(doprowadziło do objęcia tam władzy przez demokratów i dyskryminacji rasowej czarnoskórych mieszkańców przez Ku Klux Klan, dodatkowo demokraci blokowali w Kongresie ustawy, zakazujące dyskryminacji rasowej na Południu).  W połowie 1877 roku prezydent stanął przed problemem masowych strajków pracowników kolei. Wobec próśb gubernatorów stanów wysłał do nich wojsko, żeby opanować protestujące tłumy. Zaostrzyło to tylko demonstracje, ponieważ opinia publiczna stała po stronie kolejarzy.  Wydarzenie to zapoczątkowało powstanie organizacji związkowych w Stanach Zjednoczonych(np. Międzynarodowego Związku Robotniczego). W sferze polityki zagranicznej Hayes zabiegał, aby mający powstać kanał międzyoceaniczny w Panamie, był pod wyłączną kontrolą Stanów Zjednoczonych. Jego budowę rozpoczął Francuz nazwiskiem Lesseps, który zwrócił się do rządu amerykańskiego o pomoc finansową. Hayes zaprotestował by kanał miał być kontrolowany przez jakiekolwiek państwo europejskie. Za kadencji dziewiętnastego amerykańskiego prezydenta do kraju przybyło wielu Chińczyków. Przyczyniło się to do licznych protestów i antyimigracyjnych nastrojów, zwłaszcza w zachodniej części kraju. Na prezydenta wywierano presję, aby podjął politykę zmierzającą do zmniejszenia napływu Chińczyków. Kongres powołał specjalną komisję, która opracowała raport. Na jego podstawie przyjęto antychińską ustawę „Fifteen Passenger Bill”(mówiącą, że statki amerykańskie mogą zabrać na swój pokład najwyżej 15 obywateli chińskich). Hayes zawetował ją i wysłał do Chin specjalną delegację. Celem misji było opracowanie nowej polityki imigracyjnej obu państw. Wynegocjowane porozumienie zezwalało na ograniczanie migracji chińskiej siły roboczej do USA, jednocześnie zakazując obywatelom Stanów Zjednoczonych eksportować do Chin opium.

James Garfield

James Garfield był jednym z najkrócej urzędujących prezydentów Stanów Zjednoczonych. Zaprzysiężono go na to stanowisko 4 marca 1881 roku, natomiast 19 września tego samego roku zginął zastrzelony przez zamachowca na dworcu kolejowym w Waszyngtonie. Dokonał tego niejaki Charles Guiteau, który wcześniej bezskutecznie zabiegał u prezydenta o stanowisko konsula we Francji. Prezydentura Garfielda była krótka, nie zdążył więc podjąć wielu inicjatyw. Kiedy w maju Clara Barton założyła Amerykański Czerwony Krzyż i zaproponowała by prezydent został jego przewodniczącym, ten odmówił twierdząc, że funkcja ta należy się wyłącznie założycielce. W czasie prezydentury Garfielda wyszedł na jaw skandal korupcyjny, dotyczący Departamentu Poczty. Dziennik "New York Times" ujawnił, że zawarł on kontakty na 4 miliony dolarów z politykami Partii Republikańskiej z zachodniego wybrzeża, w celu szybkiego dostarczenia tam poczty. Zdarzało się, że poczta była tam dostarczana tylko trzy razy w roku. Prezydent zdążył zażądać szybkiego ujawnienia i ukarania winnych, co przyczyniło się do reformy administracji państwowej.

Chester Arthur

Po przedwczesnym odejściu Jamesa Garfielda na jego miejsce wybrano republikanina Chestera Arthura. Zaraz po objęciu urzędu, zmienił skład całego swojego rządu, zachowując jedynie sekretarza wojny. Skandal w Departamencie Poczty, ujawniony za poprzedniej prezydentury, spowodował postawienia przed sądem wysokich urzędników. Tylko ci najniżsi rangą zostali skazani, nawet kiedy chodziło o względnie niegroźne przestępstwa. Doprowadziło to do reformy służby publicznej. Dokonała się ona dzięki tzw. ustawie Pendletona podpisanej przez Arthura na początku 1863 roku. Powoływała ona Komisję Służby Cywilnej, mającej nadzorować 10% pracowników administracji, sprawdzać kompetencje kandydatów do stanowisk państwowych i karać za nadużycia. Podczas jego prezydentury rząd miał spore nadwyżki w budżecie państwa. Arthur chciał wydatkować je na obniżenie podatków, spotkał się jednak z odrzuceniem tego projektu przez Kongres(suma summarum nadwyżkę spożytkowano na modernizację portów). W 1883 roku rozpoczęto rozbudowę floty wojennej, która trwała cztery lata. Rok po inicjatywie prezydenta powołano Akademię Marynarki Wojennej. Na czas kadencji Arthura przypadło zainteresowanie kolonizacji Afryki. Pomimo sprzeciwu wielu europejskich państw, Stany Zjednoczone uznawały działalność powołanego przez króla Belgii, Leopolda II, Międzynarodowego Towarzystwa Afrykańskiego, zajmującego się kolonizacją Konga i zawieraniem umów handlowych z miejscowymi wodzami plemiennymi. Arthur uważał, że zabezpieczy to interesy jego kraju. Działanie to doprowadziło do akceptacji Towarzystwa również przez kraje europejskie, chociaż obawiano się, że Kongo zostanie zawłaszczone w dużej mierze przez Stany Zjednoczone.

Stephen Grover Cleveland

Dwudziestym drugim prezydentem Ameryki wybrano demokratę, Stephena Grovera Clevelanda. Była to pierwsza część jego prezydentury. Od początku uważał, że główny kurs ustawodawczy powinien wyznaczać Kongres. Co ciekawe, on sam nie miał z nim dobrych stosunków, np. nie zgadzał się z jego ustawami i stosował wobec nich prawo weta. Usiłował zreformować administrację państwową poprzez wymianę ludzi w niej zatrudnionych. Starał się utrzymać pozycję Stanów Zjednoczonych na Hawajach(m.in. poprzez odnowę układu o wzajemności, który zawierał klauzurę dotyczącą portu Pearl Harbor). Na krótko przed objęciem prezydentury przez Clevelanda. w Berlinie miała miejsce konferencja dotycząca kolonizacji Konga. Udział USA wzbudził sprzeciw grup izolacjonistycznych, dlatego Cleveland jako prezydent nie przedłożył Senatowi sprawozdania z konferencji. Za jego pierwszej kadencji Francja podarowała Stanom Statuę Wolności, którą odsłonięto w 1888 roku. Kiedy w latach 1885 - 1889 dokonano reorganizacji i usprawnienia Departamentu Sił Morskich, prezydent zlecił budowę dużej ilości okrętów. Ich zadaniem miała być ekspansja terytorialna lub ochrona własnych statków handlowych.

462. Coś o odpowiedzialności za innych

Tydzień temu Polaków wstrząsnęła wiadomość o utonięciu 12-letniego Rafała na basenie, zaś jego rówieśnik, Dominik, w wyniku podtopienia, a przez to niedotlenienia mózgu, został wprowadzony w stan śpiączki farmaceutycznej. Chłopiec wraz z grupką innych dzieci przebywał na zimowisku zorganizowanym przez Urząd Gminy dla dzieci z biedniejszych rodzin. Szczęśliwy wypoczynek zakończył się tragedią dwóch rodzin i traumą kilkudziesięciu dzieci, na których oczach doszło do niej. Zaś ustalenia śledczych są przerażające - na obiekcie nie było żadnego ratownika, a jedynie osoba pełniąca jego obowiązki(której też nie było na miejscu). Dziwi, tym bardziej, że grupa nie weszła sobie ot tak, z ulicy, ale wcześniej była zgłoszona w ośrodku.

Pewnie nie zabierałabym głosu w tej sprawie, gdy nie dwa ważne fakty: znajomość obiektu oraz to, że sama jestem związana w jakimś stopniu z opieką nad "cudzymi" dziećmi.

Po pierwsze. Przez kilka ładnych lat trenowałam lekką atletykę w katowickim oddziale Stowarzyszenia Sportu i Rehabilitacji Niepełnosprawnych "START". W starych, dobrych czasach(czytaj okres gimnazjum + początek szkoły średniej) każdego roku jeździliśmy do Ośrodka Przygotowań Olimpijskich w Wiśle, należącego do centralnego Stowarzyszenia mieszczącego się w Warszawie. Tego samego, w którym doszło do tragedii. Wszyscy pływacy narzekali wtedy na brak warunków do trenowania. Bo o ile my, lekkoatleci mieliśmy wymarzone warunki do uprawiania swojej dyscypliny sportowej, o tyle oni musieli się zadowolić niewielkim basenem rekreacyjnym. Po godzinach korzystaliśmy z niego wszyscy. I wiecie co, nie przypominam sobie(a pamięć mam dobrą), abym kiedykolwiek widziała tam kogoś, kto przypominałby mi ratownika. Nie licząc naszych trenerów, rzecz jasna, którzy zdając sobie sprawę ze specyfiki pracy z dziećmi i młodzieżą niepełnosprawną porobiła wszelkie bardziej lub mniej potrzebne kursy. Ale przecież nie każda grupa odwiedzająca pływalnię będzie miała aż tak wykwalifikowaną kadrę! I tutaj nie można mieć do niej za to pretensji, bowiem zapewnienie ratownika na obiekcie pływackim należy do obowiązków właściciela tegoż obiektu! Zaś wykwalifikowany(!!!) ratownik powinien bez przerwy znajdować się na terenie pływalni. Nie za ścianą z szyby, nie w jakiejś przylegającej do pomieszczenia z basenem, ale przy basenie. Inaczej nie ma szans na w miarę szybkie zareagowanie na to, co się dzieje w wodzie. I nie chodzi tutaj tylko o pilnowanie grupek dziecięcych, ale nawet dorosłych. Tak naprawdę nawet doskonały pływak może się utopić - wystarczy, że zachłyśnie się wodą, czy nawet złapie go skurcz. Tak więc pamiętajmy, że jeżeli nie ma ratownika na terytorium basenu, lepiej zrezygnować z radosnego pluskania się w wodzie.

Ostatnie zdanie w szczególności odnosi się do dorosłych, zwłaszcza opiekunów i wychowawców dzieci i młodzieży. Sama się do nich zaliczam, więc doskonale wiem jaka to jest odpowiedzialność sprawować nad nimi opiekę. Tym bardziej, że z roku na rok zauważam, że maluchy są coraz bardziej przemądrzałe, coraz więcej wygadane i coraz częściej chcą postawić na swoim. Ale to są tylko dzieci i nikt nie ma obowiązku wymagać od nich strategicznego myślenia, które będzie uwzględniała skutki ich czynów. Od tego jesteśmy my, dorośli. Bardzo często jest to trudne, bardzo często możemy być zmęczeni ciągłym zwracaniem uwagi temu czy tamtemu. Ale nie zaprzestawajmy, np. widząc brak ratownika na basenie nie pozwalajmy wchodzić do niego dzieciom tylko po to, aby się wyszalały i były trochę grzeczniejsze. Ja wiem, że tak jest najprościej, sama niekiedy na sobotnim Oratorium mam wszystkiego dosyć i najchętniej zrobiłabym wszystko, aby pozbyć się niektórych gagatków. Najprościej nie zawsze idzie jednak w parze z bezpieczeństwem. Pamiętajmy o tym, nie tylko podczas pracy z dziećmi, ale w ogóle.
Dzisiaj odbył się pogrzeb Rafałka, przed którym przecież było całe życie. Nie chcę tutaj oceniać zachowania organizatorów zimowiska, wychowawców przebywających z dziećmi, czy też zarządu obiektu, w którym wydarzyła się tragedia - tym niech zajmą się osoby bardziej kompetentne, np. prokuratorzy. Chcę tylko przestrzec przed wieloma niebezpieczeństwami, które czekają na nas, a których możemy uniknąć zachowując pewien rozsądek i roztropność.

461. "Rozmawiaj z rodzicami, z osobami starszymi, ale zwłaszcza rozmawiaj z dziadkami. Jasne?"*

Pamiętam jak dziś ten wieczór, kiedy po całym dniu zwiedzania najpierw Kalisza, a następnie Lichenia udaliśmy się w tym drugim na spoczynek. Tak się złożyło, że przyszło mi dzielić pokój z pewną sympatyczną staruszką. Nawet za bardzo nie wiem, czy rozumiała to co mówię. Nieważne, ważne jest to, że ja rozumiałam, co ona mówi. A mówiła bardzo ciekawe historię z jej życia. Jedna szczególnie mnie wzruszyła, a za razem utkwiła w mojej pamięci. Zdarzyła się w czasie II wojny światowej, kiedy rodzice kilkunastoletniej Wirki(tak wołano na tą kobietę), już nie żyli ona sama zaś ukrywała się po wsiach u tak zwanych "dobrych ludzi". Czasami zostawała u nich na jedną noc, czasami na cały miesiąc. Pewnego razu udało jej się zatrzymać u pewnej rodziny na dłużej. Była to jedna z zubożałych dawnych rodzin szlacheckich, która jednak mieszkała jeszcze w swoim dworze. Młoda Wirka tak się zżyła z właścicielami, że mówiła do nich "mamo", "tato". Zresztą tak wydawało się być bezpiecznie. Pewnej nocy, kiedy wszyscy już spali, do środka wkroczyli oficerowie armii rosyjskiej. Szukali ukrywających się jeńców, a może czegoś jeszcze - staruszka po tylu latach już tego nie pamiętała. Pamiętała jednak jak właściciel posiadłość, zanim żołnierze wkroczyli do izb, kazał wszystkim się schronić w piwnicy na tyle dworu, jedynym murowanym pomieszczeniu. Był to ostatni raz, kiedy widzieli go żywego. Potem, siedząc już w ciasnej piwnicy, słyszeli już tylko serię strzałów. Kilka chwil po tym zdarzeniu oprawcy podpalili posiadłość. Nikt, kto tego nie przeżył nie jest sobie w stanie wyobrazić, co czuje osoba, znajdująca się w samym środku ogniowego piekła. Zewsząd dochodził gryzący dym i niesamowity smród, było duszno i nie dało się oddychać. W tak koszmarnych warunkach spędzili dwa dni. Ich strach był tak silny, że nikt, nawet małe dzieci, nie odważyły się pisnąć ani słowa. Na trzeci dzień wyszli z ukrycia. Okazało się, że stracili wszystko wraz ze zwierzętami, ale ocaleli to co najcenniejsze - własne życie.

Albo taki pan Henio. Pan Henio podczas drugiej wojny światowej walczył w Legionach. Zawsze w święta państwowe, czy też kościelne, zjawiał się na Mszy świętej w galowym mundurze. A potem, w drodze powrotnej do domu, opowiadał nam o tym jak jego oddział "skopał Ruskom tyłek". Ciekawe były te jego opowieści, dużo bardziej pasjonujące niż to, o czym uczyliśmy się na lekcjach historii.

W moim rodzinnym bloku mieszkała też pewna pani Halinka. Pani Halinka nosiła grube okulary oraz spódnice w kratę. Wychowała szóstkę dzieci. Przyjechała z Syberii, gdzie zesłano jej rodzinę w XIX wieku, tuż po zakończeniu wojny. Do Polski przybyła dosłownie z jedną torbą, w której spakowany był cały jej dobytek. Tutaj zamieszkała, ukończyła studia pedagogiczne, z czasem założyła rodzinę, potem przeprowadzili się z mężem do Zagłębia Dąbrowskiego. Kiedy mama wychodziła załatwić coś na mieście, zostawiała mnie właśnie u niej. Zawsze zadziwiała mnie opowieściami o trudach życia na dalekiej Syberii, a za razem o pięknie tamtejszego krajobrazu. Do dzisiaj pamiętam, chociaż minęło już ponad dwadzieścia lat od chwili, kiedy ją usłyszałam, historię o dziadku pani Halinki, który pracował w jednej z tamtejszych kopalni. W pewnym momencie wzrok mu się pogorszył tak, że orientował się już praktycznie tylko za pomocą słuchu w dodatku cierpiał na coś w rodzaju pylicy. Przeczuwał zbliżający się koniec. Miał jednak jedno marzenie - wyspowiadać się przed śmiercią. Niestety, w okolicy nie było katolickiej świątyni. Ba, tam gdzie oni mieszkali nie było nawet Polaków. Pewnego razu, pracując w kopalni, usłyszał polską mowę, która w dodatku wypowiadała słowa modlitwy. Poszedł za jego dźwiękiem. W końcu w słabym świetle dostrzegł jakąś postać. Od słowa do słowa doszedł do tego, że jest to polski ksiądz katolicki, który tak jak on został zesłany na Syberię. Niemal od razu się wyspowiadał. Tego samego dnia dziadek pani Halinki odszedł do wieczności. Parę godzin wcześniej zdążył jednak pojednać się z Najwyższym.

Albo taki pan Wojtek, który przeszedł w dzieciństwie przez piekło rozgrywające się w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu. Na wspomnienie "małych Żydziądek" idących na jego oczach "do kąpieli", z której nigdy nie wracali zawsze się wzdrygał. Albo takie jedzenie, na które składał się spleśniały czarny chleb, który i tak wszyscy sobie wyrywali z rąk. Do końca życia dbał o to, aby ani odrobinka tego podstawowego produktu się nie zmarnowała.

Chyba każdy z nas pamięta też wspomnienia papieża Jana Pawła II podczas kolejnych pielgrzymek do ojczyzny. Czy to o rodzinnych Wadowicach i dzieciństwie które w nich spędził, czy to o czasach studenckich na Uniwersytecie Jagiellońskim, czy o wojennej zawierusze, aż w końcu o swoim powołaniu kapłańskim - w każdej z opowieści można było znaleźć jakąś ciekawostkę. A my słuchaliśmy tych opowieści nie jak wierni kapłana, ale jak wnuczki swoich dziadków. Ileż w nich było przekazu historycznego? Ile ciekawych sytuacji.

Wspomniane przeze mnie postacie niestety już nie żyją. Przekazali jednak pewną historię, która miała miejsce w przeszłości. To co najbardziej z niej zapamiętali. Wiem, że w dzisiejszej dobie globalizacji takie wspomnienia z przeszłości mogą okazać się dla młodych po prostu nudne, ja jednak zachęcam każdego z Was, aby czasami oderwać się od dobrodziejstw współczesnej techniki i najzwyczajniej w świecie porozmawiać z nimi. Bo tak naprawdę "jeśli chcesz być nadzieją przyszłości musisz przejąć pochodnię od swojego dziadka i babci."**, a "jeśli zaś dziadkowie są już niebie, czy będziecie rozmawiać z osobami starszymi? Będziecie zadawać im pytania? Pytajcie ich, bo oni są mądrością narodu"***. 

W piątek podano termin kolejnych Światowych Dni Młodzieży, które tym razem odbędą się w znajdującej się po drugiej kuli ziemskiej Panamie. Młodzież spotka się z papieżem i wzajemnie ze sobą od 22 do 27 stycznia 2019 roku. Wiecie, że planuję tam się udać bez względu na wszystko, nawet na małą wiarę osób studiujących i wykładających na mojej uczelni(nota bene katolickiej). Mam nadzieję, że mi się to uda(już zbieram pieniądze, nawet Gosia wie w jaki "szalony" sposób hi, hi, hi!, nauka angielskiego też idzie pełną parą, planuję też od września zacząć uczyć się hiszpańskiego, wszak to urzędowy język Panamy). Tak więc możemy oficjalnie odliczać dwa lata, które dzielą młodzież od tego wspaniałego wydarzenia.

*, **, *** - cytaty pochodzą z przemówienia, jakie wygłosił papież Franciszek do wolontariuszy podczas spotkania na zakończenie XXXI Światowych Dni Młodzieży w Krakowie w "Tauron Arena" 31 lipca 2016 roku

460. Ciężkie jest życie amerykańskiego prezydenta

Na drugim końcu świata, w odległych Stanach Zjednoczonych, Donald Trump złożył wczoraj przysięgę jako 45. prezydent sprawujący władzę w jednym z najważniejszych krajów naszego świata. I chociaż śledząc na bieżąco relację z tego wydarzenia, która pojawiało się na onecie, miałam mieszane uczucia co do jego osoby(przypomina mi się reakcja mojej germanistki dzień po ogłoszeniu wyników, kiedy w środku zajęć ni z gruszki ni z pietruszki westchnęła: "Mój Boże, co to teraz stanie się z naszym światem. Czyżby nadchodziła apokalipsa), to nie mnie jest prorokować ani oceniać słuszność wyboru amerykańskiego społeczeństwa. Prawda jest taka, że po czterech latach rządu oceni go naród i wtedy albo wybiorą go na drugą kadencję, albo mu podziękują za sprawowane rządy.

Historia Stanów Zjednoczonych sięga odległych czasów starożytnych, kiedy zamieszkujące Skandynawię wikingowie dotarli na drugą stronę swoimi drakkarami dotarli na tereny współczesnej Alaski. Z drugiej strony, przez zamarzniętą Cieślinę Beringa, która oddziela Amerykę Północną od Azji, na Nowy Kontynent przeszło wiele osób zamieszkujących syberyjskie tereny. Rozkwit Ameryki nastąpił po "odkryciu" tych terenów przez Krzysztofa Kolumba. W Stanach Zjednoczonych zakładano kolonie m.in. brytyjskie, co wywoływało liczne konflikty. Pominę tutaj całą ich historię. Wreszcie w dniu 4 lipca 1776 roku(amerykański Dzień Niepodległości) podpisano Deklarację Niepodległości, co było równoznaczne z oficjalnym powstaniem nowego państwa znanego do dzisiaj pod nazwą Stany Zjednoczone. Ponieważ ustrój polityczny państwa to republika, na jego czele od zawsze stał prezydent. Dotąd było ich 45, a niektórzy z nich znani są na całym świecie. Postanowiłam przedstawić Wam sylwetki wszystkich dotychczasowych prezydentów USA i ich najważniejsze dokonania. Spokojnie, żeby Was nie zanudzić jednym obszernym postem, podzieliłam sobie wszystko na cztery części po 11 sylwetek w każdej. W takim razie startujemy z pierwszymi 11:

Jerzy Waszyngton

Weźmy na przykład takiego Jerzego Waszyngtona, który został w 1789 roku pierwszym prezydentem nowo powstałego państwa, jakim były Stany Zjednoczone. Wyobraźmy sobie, że to od nas zależy przyszłość słabego jeszcze kraju. Waszyngton wzmacnia więc władzę federalną nowego państwa poprzez wprowadzenie tzw. Karty Praw, sprawia, że następuje rozwój handlu i stabilizacja gospodarki państwowej, nie angażuje się też w liczne konflikty zbrojne, zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne.

John Adams

Po dwukrotnej kadencji Waszyngtona na urząd prezydencki wybrano przedstawiciela federalistów - Johna Adamsa. W czasie jego czteroletniej prezydentury nie doprowadzono do wojny z Francją, jak też powstrzymano wiele konfliktów wewnętrznych, z jego inicjatywy w 1798 roku utworzono Departament Marynarki Wojennej, zaś dwa lata później odbyło się pierwsze posiedzenie Kongresu USA w nowo wybudowanym Kapitolu.

Thomas Jefferson

Trzecim prezydentem Stanów Zjednoczonych, już w XIX wieku został demokratyczny republikanin - Thomas Jefferson. Do najważniejszych osiągnięć powstałych za jego rządów możemy zaliczyć m.in.: podpisanie wielu znaczących porozumień z państwami w Afryce północnej, nadanie flocie wojennej statusu sił policyjnych, ekspansja terytorialna USA, wprowadzenie embarga na handel zagraniczny, utworzenie trzech nowych terytoriów stanowych. Jefferson znany jest także z napisania tzw. Deklaracji Niepodległości Stanów Zjednoczonej, ogłoszonej jeszcze przed zaprzysiężeniem Waszyngtona oraz założenia Uniwersytetu w stanie Wirginia.

James Madison

Kolejnym amerykańskim prezydentem, wywodzącym się również z kręgu demokratycznych republikanów, został James Madison. Jego prezydentura trwała także osiem lat. Przez ten czas m.in. rozstrzygnął kwestię Banku Centralnego(który przestał istnieć), a także przyjął Florydę do Stanów Zjednoczonych.

James Monroe

Piątym z kolei prezydentem, wywodzącym się też z demokratycznych republikanów, był James Monroe. W czasie swojej prezydentury, Monroe angażował się głównie w sprawy polityki zagranicznej. Doprowadził m.in. do podpisania z Anglią umowy, która regulowała granicę z Kanadą, zawarł też porozumienie z Hiszpanią wobec przyjęcia Florydy. Za jego kadencji Kongres przegłosował ustawę popierającą przyłączenie Missouri jako stanu niewolniczego, zaś stanu Maine jako wolnego od niewolnictwa. Prezydent był także autorem tzw. doktryny Monroe'a(głoszącej, że kontynent amerykański nie może podlegać dalszej kolonizacji ani ekspansji politycznej ze strony Europy w zamian za brak ingerencji Stanów Zjednoczonych w sprawy państw europejskich i ich kolonii).

John Q. Adams

Szóstym prezydentem Stanów Zjednoczonych, tym razem pełniący swój urząd przez cztery lata, był John Q. Adams. Za jego kadencji do USA dołączały kolejne stany, jego nadrzędnym celem było skonsolidowanie tych, które były zrzeszone i rozwinięcie ich pod względem gospodarczym. Adamsowi udało się wprowadzić ustawy zwiększające wydatki na budowę dróg, usprawnienie infrastruktury, czy też badania zasobów naturalnych, prezentował też postawę proindiańską(chciał nawet wyznaczyć na zachodzie kraju specjalne strefy dla zamieszkania Indian, do czego nie doszło).

Andrew Jackson

Siódmym prezydentem, tym razem wywodzącym się z ruchu demokratów, był Andrew Jackson. Sprawował swój urząd od 1829 do 1837 roku. Jackson powołał grupę zaufanych współpracowników, których nazwano "gabinetem kuchennym", ustanowił także zwyczaj rotacji urzędów w administracji(Jackson ustalił także zwyczaj rotacji urzędów w administracji – odwoływanie urzędników z poprzedniej kadencji i zastępowanie ich ludźmi z klucza partyjnego). Był przeciwnikiem Banku Stanów Zjednoczonych, którego kadencja wygasała w 1836 roku, dlatego skorzystał z prawa weta(bank ostatecznie został przeniesiony do Pensylwanii jako bank lokalny, gdzie wkrótce zbankrutował). Chociaż nie miał doświadczenia w polityce zagranicznej, już na początku kadencji podpisał porozumienie z Wielką Brytanią(zakładało, że USA otworzą swoje porty na statki brytyjskie, a w zamiar Anglia umożliwi im handel z Indianami Zachodnimi, zostawiając sobie jedynie możliwość nakładania cła. Prezydent był zwolennikiem rozszerzenia ówczesnych Stanów Zjednoczonych. Zabiegał o odkupienie m.in. Teksasu, Kalifornii i Nowego Meksyku. Nie odniósł jednak zamierzonego skutku.

Martin Van Buren

Kolejnym prezydentem został demokrata Martin Van Buren. Sprawował swój urząd przez cztery lata. Czas jego panowania przypadł na krach gospodarczy, który rozpoczął się jeszcze pod koniec rządów poprzedniego prezydenta. Niekorzystne okoliczności doprowadziły do licznych bankructw firm i banków jak również do wzrostu cen, zwłaszcza żywności. Buren zaproponował wycofanie depozytów z banków i ustanowienie całkowicie niezależnego Departamentu Skarbu. Ta druga propozycja została odrzucona przez Kongres, zaś jej przegłosowanie było możliwe dopiero w 1840 roku. Buner ogłosił neutralność Stanów Zjednoczonych w sprawie powstania w Kanadzie, pomimo tego, że walczyło w nim wielu Amerykanów. Wkrótce, w obawie przed otwartym konfliktem z Anglią, prezydent nakazał powstańcom przestrzegania neutralności pod groźbą sankcji. Pomimo szybkiego stłumienia powstania, w Stanach Zjednoczonych jeszcze przez wiele miesięcy działały organizacje wspierające walkę o niepodległość Kanady. Zniknęły one dopiero po wprowadzeniu przez prezydenta nowej poprawki do ustawy granicznej, sankcjonującej nielegalne przekraczanie granicy. W 1837 roku wznowiono negocjację dążące do aneksji Teksasu. Buren odrzucił jednak propozycję przyłączenia Teksasu(będącego w stanie wojny z Meksykiem) do Stanów obawiając się wojny z południowym sąsiadem.

William Henry Harrison

Dziewiątym z kolei prezydentem USA był przedstawiciel partii Wigów, William Henry Harrison. W swoim przemówieniu wygłoszonym podczas zaprzysiężenia zapowiadał kontynuację dotychczasowej polityki wobec Indian oraz przywrócenie przyjaznych stosunków z innymi państwami. Niestety, żadna z jego obietnic nie doszła do skutku, bowiem podczas swojego dwugodzinnego przemówienia, pomimo niesprzyjającej pogody występował bez płaszczu i kapelusza, aby podkreślić swoją energię. Przepłacił to zapaleniem płuc, a w konsekwencji śmiercią zaledwie miesiąc później.

John Tyler

Po Harrisonie na stołku prezydenckim zasiadł John Tyler, który za czasów swojego poprzednika pełnił urząd wiceprezydenta kraju. On również reprezentował partię Wigów. Już na początku prezydentury zapowiedział, że będzie rządził silną ręką, bez względu na interesy partii. Kiedy odmówił podpisania ustaw ekspansjonistycznych, prawie wszyscy członkowie gabinetu podali się do dymisji. Samemu Tylerowi zarzucano ostracyzm polityczny tak samo w partii, jak i w Kongresie. Jedną z nielicznych inicjatyw w zakresie polityki wewnętrznej było doprowadzenie do zakończenia siedmioletniej wojny z Seminolami, których skłonił do przeprowadzki na zachód kraju. Dużo więcej zrobił w zakresie polityki zagranicznej. M.in. wznowił rozmowy z Wielką Brytanią dotyczące przebiegu granicy między Maine, a Nowym Brunszwikiem. Ustanowiono też regulację o nienaruszalności terytorium i zakazie nielegalnego przekraczania granicy, jak to miało miejsce w 1837 roku podczas powstania w Kanadzie. Innym elementem polityki Tylera był ekspansjonizm. Objawiał się on zainteresowaniem dokonania aneksji Teksasu. Chociaż początkowo prezydent nie starał się do rozszerzenia terytorium USA, to z czasem, z uwagi na fakt, że Meksyk, Wielka Brytania i Francja też były zainteresowane tym obszarem, to w 1843 roku zobowiązań sekretarza stanu Abla Upshura do rozpoczęcia negocjacji z prezydentem Teksasu. Po niespodziewanej śmierci Upshura jego następca, John C. Calhoun, kontynuował negocjację. Tyler 1 marca 1845 roku podpisał akt aneksji Teksasu, zaś Republika Teksasu ratyfikowała traktat za sprawą referendum w dniu 13 października tego samego roku. Tyler chciał jeszcze odkupić Kalifornii, niestety, nie doszło to do skutku.

James Polk

Na jedenastego prezydenta Stanów Zjednoczonych wybrano kandydata demokratów, Jamesa Polka. Jego rządy trwały jedną kadencję. Za prezydentury Polka Teksas został przyłączony do Unii, przez co Meksyk zerwał stosunki dyplomatyczne. Po kilku bezskutecznych próbach nawiązania dialogu, Polk wysłał do Teksasu wojska, w celu umocnienia granic, nakazując ich generałowi, by nie naruszali terenów meksykańskich i nie traktowali Meksyku jak wroga. W związku z niepowodzeniem tej akcji, w maju 1846 roku Polk przedstawił w Kongresie akt wypowiedzenia wojny Meksykowi. Został on przegłosowany zarówno przez Izbę Reprezentantów, jak i Senat. Dwa dni później podpisano akt zezwalający na wydatkowanie 10 milionów dolarów na rekrutację 50 tysięcy ochotników. Wkrótce Polk zainteresował się aneksją Oregonu, który należał wtedy do Anglii. Jego przyłączenie do Unii mogło więc wywołać wojnę angielsko - amerykańską. Stany Zjednoczone nie mogły sobie na nią pozwolić. W 1845 ekspansjonistyczny ruch na rzecz aneksji przybrał na sile, ze względu na ilość Amerykanów mieszkających na tamtym terenie. Rozpoczęły się negocjacje sekretarza stanu Jamesa Buchanana wraz z posłem brytyjskim w Waszyngtonie, Richardem Pakenhamem.. Buchanan wyszedł z propozycją ustanowienia północnej granicy na 49. równoleżniku, lecz została ona natychmiast odrzucona. Niebawem jednak Londyn sam wystosował taką propozycję, obawiając się otwartej konfrontacji ze Stanami Zjednoczonymi. Polk otrzymał te propozycje 6 czerwca 1846 roku i postanowił przedstawić je Senatowi do rozpatrzenia. Wkrótce Senat ratyfikował układ 12 czerwca, natomiast Buchanan i Pakenham podpisali go trzy dni później. Prezydent wprowadził także uzupełnienie do doktryny Monroe'a(dotyczyło półwyspu Jukatan). Ze względu na słaby stan zdrowia, Polk zrezygnował ze starań o reelekcję w wyborach w 1848 roku.