854. Niby nic a cieszy

W dalszym ciągu laptopa mam w naprawie, a moim jedynym sposobem na połączenie się z Internetem jest dotykowy smatrfon. Pozwala mi to na zapanowaniu m.in. nad tym, co dzieje się na moim i Waszych blogach, chociaż nie odpowiadam na komentarze ani sama nie komentuję Waszych blogów(obiecuję nadrobić wszystko po odbiorze naprawionego laptopa, względnie po powrocie z Panamy). Dzięki temu wiem, że moje skromne świąteczne kartki powoli zaczynają do Was dochodzić. Bardzo mnie to cieszy, ponieważ zawsze jak wysyłam własnoręcznie zaadresowaną kartkę istnieje możliwość, że pracownicy poczty, tudzież listonosz, nie będą chcieli doczytać się po mnie. Oczywiście staram się pisać wyraźnie, najlepiej drukowanymi literami(zresztą dotyczy to nie tylko adresu) obawa jednak zawsze zostaje. Dlatego z uśmiechem na twarzy czytam od Was wiadomości, że kartka doszła. Mam nadzieję, że otwieracie je i czytacie z taką samą radością. Nie są to dzieła sztuki, nad odczytaniem ich treści też czasami trzeba się zastanowić, wiedzcie jednak jedno - są wysłane z sercem.

Ogólnie przepraszam też, że wysłałam je już po świętach, a jedną to nawet wczoraj wieczorem(tak się jakoś zawieruszyła i nie trafiła z innymi do skrzynki). Trochę jednak skomplikowały mi się sprawy i za bardzo nie miałam ani czasu ani głowy do takich rzeczy. Na szczęście powoli wszystko wraca do normy(chociaż do tego to jeszcze daleka droga). Do Panamy polecę jednak z dużo spokojniejszym sumieniem. Dzieciaki co prawda pytają mnie ciągle czy i kiedy wrócę(najbardziej żal mi tych z PO), ja jednak znowu zaczynam się cieszyć. Co prawda mam trochę spraw do załatwienia, ale wszystko zmierza ku dobremu.

Dzisiaj jeszcze mam księdza po kolędzie... W sumie to miałam nadzieję, że nie zdąży do mnie dotrzeć przed ŚDMem. Nie to, abym coś miała do Boskiego Oskiego. Ale on nawet nie wie, że lecę do Panamy. I niech tak zostanie. Nie chcę potem słyszeć pod swoim adresem dziwnych komentarzy. Po prostu nie mam na to już siły...