1037. Pozabiegowe przemyślenia

Skończyły mi się pierwsze zabiegi rehabilitacyjne, te wykupione na "Hucie Katowice"(10 masaży i 10 ćwiczeń ogólnych). Piorunujących efektów mi to nie przyniesie, a już na pewno nie ten wymiar czasowy. Ale zawsze coś. 

Co do masaży nic nie mam. Tak jak pisałam, miałam je z niewidomym masażystą. Ależ on miał siły w rękach. I nawet na koniec stwierdził, że widzi(ot, ten paradoks o którym pisałam w jednym z poprzednich postów) wyraźną poprawę, zwłaszcza w lewej ręce.

Za to rehabilitant... Ogólnie nic do niego nie mam. Ale zastanawiam się, co ci fizjoterapeuci mają z tym, że każde polecenie wypowiadają z naciskiem na końcówkę "-my".

Zaraz, zaraz, zaraz, jakie właściwie my? Przecież to ja wykonuję dane ćwiczenie, bez udziału, a na pewno już z bardzo małym, rehabilitanta. Więc jakie "my"? Nie rozumiem tej identyfikacji z pacjentem, zwłaszcza, kiedy to on sam wykonuje dane zadanie. Spokojnie wystarczyło by polecenie "Proszę zrobić to i to", czy też "Zrób to i to", a nie "Zrobimy to i to". Bo nie zrobimy. Co najwyżej ja zrobię. A te pierwsze rozkazy brzmią bardziej dojrzale. 

A może sami jesteśmy sobie winni? Pomijając to, że czasami nasz wygląd może naprawdę zaniżać naszą metrykę(wiem coś o tym) to może sami powodujemy, że inni traktują nas jak wieczne dzieci. Czasami nawet nieświadomie. MPDziaki, doroślaki - wiele razy czytałam takie żartobliwe określenia względem niepełnosprawnych. Czasami były one używane przez rodziców w stosunku do swoich dzieci, a czasami wręcz przez samych niepełnosprawnych. Tak, wiem, czasami jest to wołanie o pomoc dla najbliższych, a innym razem próba pogodzenia się ze schorzeniem. No bo przecież są to takie miłe dla ucha określenia, o wiele lepsze np. od mózgowego porażenia dziecięcego. Tylko, że często nie zdajemy sobie sprawy z tego, że takie zdrobnienia wychodzą poza nasze środowisko i trafia do społeczeństwa, które w większości działa na zasadzie skojarzeń. A jakie jest pierwsze skojarzenie do MPDZiaka, czy też doroślaka? Nie zdziwię się, jeżeli okaże się, że to... dzieciak. I tak też czasami jesteśmy traktowani - jako nierozumne dzieci. Problem jest tylko jeden - każdy z nas ma swoją godność. I nawet kiedy jesteśmy "więźniami własnych ciał" nie oznacza to, że nie rozumiemy tego, co się dzieje dookoła. Pamiętajcie jednak, że nie zawsze każdy z nas będzie umiał w odpowiedni sposób zareagować, chociażby z powodu problemów werbalnych.

Dlatego sama przedstawiam się w "normalny" sposób: "Witajcie, jestem Karolina, ale możecie zwracać się do mnie Lolek i jestem dorosłą osobą, z mózgowym porażeniem dziecięcym, pozwólcie jednak, że będę używała tutaj ogólnie przyjętego skrótu MPD". Od razu dojrzalej brzmi, czyż nie? 

A z drugiej strony cholernie cieszę się z tego, że większość wykładowców na studiach zwracała się do mnie per Pani(oczywiście byli też tacy, którzy mówili per ty, ale zauważyłam też, że w stosunku do innych się tak samo zwracali, więc się nie czepiam), co podkreślało mój statut jako studenta i w końcu jako obywatela. To ważne, kiedy naprawdę nie za bardzo wygląda się na swój wiek.