1071. To już się przestaje robić śmieszne

Stoi człowiek przed drzwiami sekretariatu. Stoi i zastanawia się, czy dobrze widzi i rozumie czytaną treść. Formalnie zamknięcie sekretariatu przedłużyło się o kolejny tydzień, a w pilnych sprawach należy się kierować do pokoju obok. Zawsze w takich chwilach zastanawiam się, według jakich kryteriów sprawom nadaje się kwalifikacje bardziej i mniej pilne? Przecież to, co jest pilne dla mnie, dla drugiego już takie nie musi być... Oczywiście można do naszego sekretariatu wbijać w godzinach dyżuru dyrekcji. I chociaż nie mam nic do pani M., to jednak jakoś bardziej wolę tam wchodzić, kiedy jest pani D. No i przede wszystkim nie załatwi się żadnej papierkowej sprawy, niestety.

Stałam tak sobie chwilkę analizując wszystko w swojej głowie(trzy tygodnie na zwolnieniu to nie przelewki), kiedy z pomieszczenia wyszła pani M.

 - O, pani Karolina. Coś się dzieje?

W sumie to nic się szczególnego nie dzieje. Ba, nawet żadnej pilnej sprawy nie miałam. Tak po prostu rano chciałam przyjść zobaczyć czy pani D. już wróciła, czy też jeszcze nie. Co najwyżej mogłabym jej opowiedzieć o wczorajszej Gali Wolontariatu dla uczestników projektu Wolontariat Katowice. Nawet przyszłam w bluzie, którą otrzymał każdy z wolontariuszy. No, ale jeszcze jej nie ma. Pytanie kiedy wróci też było bez sensu - gdyby nie miała zwolnienia do końca tygodnia, tylko dłużej, to na mój rozum, informacja na kartce informowałaby o zamknięciu sekretariatu na dłużej niż do soboty. Wzruszyłam tylko ramionami i pokręciłam przecząco głową.

 - Ale jakby coś się działo to zawsze może pani do mnie zajrzeć.

Tak, wiem. Mogę do niej wejść zawsze kiedy jest. Nie chcę jednak zbytnio zajmować jej czasu wolnego, ani ją czymś obarczać. Rzuciłam jeszcze raz rzut oka na kartkę. Dyrektorka zrobiła to samo.

 - Dalej jest na zwolnieniu?

 - Tak, dalej jest - potwierdziła.

 - Ale to ona jest chora, chłopcy, czy teściowie?

 - Nie wiem... 

I nagle wróciły do mnie obrazy sprzed roku, jakby w zwolnionym filmie. Automatycznie mocniej zacisnęłam pięści.

 - Rok temu... - szepnęłam. A ona odwróciła się w moim kierunku. Usiadłyśmy na krzesłach.

 - Proszę do tego nie wracać. Było-minęło - i padło jeszcze wiele podobnych słów. - Ciekawa bluzka. Nowa, prawda?

 - Tak, dostałam za wolontariat - i tu zaczęła się moja opowieść o tym, jak zostałam zaproszona na Galę Wolontariatu do Katowic i jak to odbyło się w jednym z tamtejszych klubów, czy też lokali, podziękowanie dla wszystkich tych, którzy pomagali w minionym roku w organizacji różnych wydarzeń w mieście. I że ja też zostałam na nie zaproszona. Oczywiście pojechałam, bo tyle mojego. A na samej Gali nie tylko dostałam drobny upominek(bluza - wreszcie prawdziwą M, a nie jakąś o kilka rozmiarów za dużą, słonik-maskotka oraz okulary przeciwsłoneczne), nie tylko ściskałam dłoń tzw. VIPów i odbierałam podziękowania za pomoc, nie tylko wymieniałam się doświadczeniami z moją ukochaną grupą Silesiawolo, ale przede wszystkim owocnie spędziłam czas.

I wiecie co - Dyrekcja też podzielała moją radość, a nade wszystko chyba autentycznie cieszyła się z tego, że są ludzie, którzy mają swoje pasje i je rozwija. Co prawda to nie była rozmowa taka jak z panią D., ale zawsze mogłam trochę dać upustu swoim emocjom.

Jak zdobędę jakieś zdjęcia z Gali, to się z Wami nimi podzielę.

A na koniec zapraszam na dokończony(wreszcie) wpis o wycieczce do Wrocławia. Jeżeli chcecie się dowiedzieć kim był Jan Dzierżon to koniecznie musicie do niego wrócić.