1291. Życie jak pory roku

Zazwyczaj zachwycam się roślinami w Waszych przydomowych ogródkach. Mnogość i różnorodność barw sprawia, że sama z chęcią rozłożyłabym się w nich z dobrą książką w ręce. Kiedyś nawet podzieliłam się tym marzeniem na jednym z odwiedzanych przeze mnie blogów. Po przeczytaniu odpowiedzi zrobiło mi się naprawdę przykro. Otóż jej autorka zasugerowała mi, abym się wzięła do roboty, a jak zarobię to będę mogła sobie pozwolić na dom z ogrodem. No cóż... Nie każdy ma możliwość mieszkania na wsi, rodziców, którzy zarabiają na tyle dobrze, aby pozwolić sobie na kupno domku na peryferiach, albo odziedziczył działkę po przodkach. Bo nie wierzę, żeby w wieku 20 lat dorobiła się własnego domu z ogrodem. Co prawda ja już dwa lata później miałam mieszkanie, ale otrzymałam je z zasobów miejskich. Małe, bez ogródka, nawet bez balkonu. Pewnie dlatego tak bardzo podoba mi się u Was. I naprawdę, podczas kolejnych narodowych kwarantann moje serce wręcz wyrywa się do tych małych oaz zieleni na świeżym powietrzu, z których możecie korzystać do woli :).
Nie oznacza to jednak, że nie zauważam najmniejszych oznak piękna otaczającej nas przyrody. Nawet wśród betonowych blokowisk można znaleźć zielone skwery, na których tu i ówdzie nieśmiało rosną drobne kwiaty. To nie prawda, że zurbanizowane miasto musi być "smutne" pod tym względem. Po to właśnie przed laty powstały przyblokowe skwery i obszary zielone, aby zapracowani ludzie mieli gdzie odpocząć po całym tygodniu pracy w fabrykach, hutach oraz kopalniach. Dzisiaj co prawda zmienił się podstawowy produkcji mojego miasta, pozamykali wszystkie kopalnie, również huty nie pracują już tak jak jeszcze 30 lat temu. Zielone tereny jednak dalej zostały, dając wytchnienie np. podczas letniej sesji egzaminacyjnej. Albo tak jak dzisiaj, wracając z pogrzebu Brutusa. Trudno uwierzyć, że nie ma Go już wśród nas. A jednak... Myślę, że tak naprawdę odczuję jego nieobecność podczas kolejnego finału Sz.P.
Cmentarz znajduje się niezbyt daleko od mojego bloku, toteż poszłam na niego na nogach. Zresztą z powrotem też. Zabrałam ze sobą aparat. Wiedziałam że po drodze mogę zobaczyć przyrodnicze cudeńka, niby niepozorne, a jednak potrafiące zadziwić. 

Widzicie sroczkę?

A tutaj to chyba wrona

Przyblokowy ogródek na moim osiedlu.

Tak sobie myślę, że przyroda odzwierciedla schematycznie nasze życie. Rodzimy się jak rośliny wczesną wiosną, potem dojrzewamy przez całe lato, jesienią wydajemy ostatnie owoce, zarówno od strony rodzinnej, jak i zawodowej. Zima to jego kres. Czasami przychodzi on w wieku 100 lat, a innym razem dużo wcześniej, a nawet - niespodziewanie. W przypadku śmierci we wczesnym wieku ten cykl przemija dużo szybciej. Ale po zimie nadchodzi wiosna. Wierzę, że ta wiosna to życie, które będzie trwać wiecznie, w szczęściu i w zgodzie. Wierzę też, że Brutus osiągnął już ten kolejny cykl (hmmm, czy za bardzo to nie brzmi po buddyjsku?). Zresztą, gdybyśmy tylko wiedzieli, jak wspaniała będzie ta kolejna wiosna, śmierć odbieralibyśmy jako coś naturalnego, nie zaś stratę. Wszak to nie jest koniec, a dopiero początek naszego życia. Życia bez bólu i cierpienia. 

Życie jak pory roku
Wiosną rodzi się wszystko do życia,
i nasza wiosna życia, to chwile dzieciństwa.
Lato, spójrz, dojrzewa zboże, owoce,
i my dojrzewamy w lecie naszego życia.
Jesień, to wydawanie owoców światu,
i my w jesieni dzielimy się naszymi owocami

 - dziećmi, doświadczeniem życiowym.
Zima, ostatnia pora roku, czas odpoczynku,
ludzka zima to kres naszej ziemskiej wędrówki.

Kres życia, a także oczekiwanie na kolejną wiosnę,
wiosnę, która nie przeminie,
spędzoną na obcowaniem twarzą w twarz 

z bliskimi naszemu sercu.

Lolek, D. G. 2021 

Trzymajcie się ciepło!