1326. Minęło siedem lat...

Minęło siedem lat od chwili, kiedy kolejny raz zdecydowałam się na prowadzenie bloga. Był 29 lipca 2014 roku. To były cudowne lata. Chociaż były w nich i wzloty i upadki, czasami bardzo bolesne, to jednak z większości z nich wychodziłam z obronną ręką. Te siedem lat temu nawet nie przypuszczałam, że wytrwam aż tyle czasu w tym miejscu, ani tym bardziej, że znajdę w nim tylu wspaniałych ludzi. Tymczasem stało się zupełnie inaczej. 

Przez te 7 lat powstało 1325 postów. Opisują one moją codzienność, spostrzeżenia, wspomnienia, przemyślenia. Czasami są to jakieś ciekawostki związane z przypadającą aktualnie datą, "dobrym życiem", tym, co jest dla mnie ważne, czasami nawet wykorzystuję do ich napisania wiedzę zdobytą podczas studiów(jak chociażby w notatce zatytułowanej "Wirus pozytywnych myśli" - tak więc nigdy nie wiadomo co i kiedy nam się przyda). Innym razem są to opisy przeczytanych przeze mnie książek(oczywiście nie wszystkich, bo jednak czytam sporo), albo obejrzanych filmów. A czasami pochwalę się jakimś moim wierszem. Do lipca 2016 zdjęcia na blogu pojawiały się sporadycznie, głównie były skądś ściągane. Dopiero jak przed Światowymi Dniami Młodzieży w Krakowie nabyłam podręczną  cyfrówkę, zaczęłam dzielić się z Wami obrazami otaczającego mnie świata.

Dla mnie blog jest swoistym pamiętnikiem, czymś, gdzie mogę zajrzeć w trudnych dla mnie chwilach. Daje mi on dużo radości(i to jest chyba w tym wszystkim najważniejsze), zresztą zawsze lubiłam pisać, a komputer daje mi w tym dużo więcej możliwości, niż moja własna ręka. Jest też motywatorem - niejednokrotnie opisywałam na nim trudne sytuacje, z których wyszłam "obronną ręką". A także żywym dowodem Waszej solidarności ze mną - jak na przykład podczas mojej przedłużającej się nieobecności na przełomie stycznia i lutego, kiedy przymusowo trafiłam na kilka tygodni do szpitala. Uwierzcie mi, po moim powrocie i uruchomieniu na swobodnie komputera, aż oczy mi się zaszkliły, kiedy zobaczyłam Wasze komentarze. Były one dla mnie najlepszym dowodem na to, że znalazłam w sieci wspaniałe osoby, które też się martwią o innych.

Kiedyś zarzucono mi, że za bardzo propaguję tutaj cierpienie, a wręcz się nim zachwycam. To nie tak. Cierpienie jest częścią naszej egzystencji, nieuniknionym fragmentem naszego ludzkiego życia. A mimo to w dalszym ciągu jest tematem tabu. Wiem, że komuś może nie podobać się np. pisanie o zbrodni katyńskiej lub rzezi wołyńskiej, ale przecież to część naszej wspólnej historii. Tak samo, jak pożegnania na blogu osób, które odeszły, są częścią mojej prywatnej historii. A jak się to komuś nie podoba, to trudno.

Dziękuję Wam za każdy komentarz i słowa wsparcia, a także za kulturę na blogu. Poza drobnymi wyjątkami zachowujecie się jak wzorowi komentatorzy, nawet jeżeli macie zupełny pogląd na sprawę niż ja. To ważne, bo przepychanki słowne i wzajemne ubliżanie sobie nie prowadzi do niczego dobrego. Znam bloggerów, którzy "tępią" tych, co myślą inaczej jak oni, a potem "są nieszczęśliwi". Tylko czy wyzywanie i ubliżanie ludziom o innym światopoglądzie może prowadzić do bycia szczęśliwym? Może na moment, ale nie na dłuższą chwilę. Wiecie, też czasami mnie poniesie i napiszę coś nieodpowiedniego, jednak później wielu rzeczy żałuję i staram się nie ponawiać swoich błędów. Dlatego jeżeli kogoś czymś uraziłam, to najmocniej Was za to przepraszam.

Trzymajcie się wraz ze słońcem, ogrzewającym rynek w Wadowicach(najmłodsi najbardziej byli zainteresowani fontanną wyrzucającą w górę wodę niczym gejzer, mnie osobiście bardziej podobała się jej poprzednia wersja, w której za młodu puszczało się łódki ze skorupek orzecha)

Oraz przyjemnym chłodem wadowickich plantów(oj, ile się nimi nabiegało w dzieciństwie to wiedzą chyba tylko moje nogi)

Dzięki pandemii wizyty w moich ukochanych Wadowicach niestety przybierają postać wyprawy na drugi koniec świata. 

Przypominam jeszcze o pierwszej części mojej wakacyjnej zabawy "Wszyscy jesteśmy rzemieślnikami". Szczegóły znajdziecie w >>tej<< notatce.