1486. Wspomnienie co wciąż we mnie tkwi

Październik, a wraz z nim nabożeństwa różańcowe powoli dobiegają do końca. Dzisiaj było ostatnie w tym roku nabożeństwo, podczas którego rozważano tajemnice światła. Prosto z pracy udało mi się zdążyć dojechać na nie do mojego parafialnego kościoła. Ze smutkiem spojrzałam na puste ławki i pomyślałam, że gdyby nie dwójka ministrantów, to nie byłoby na nim ani jednego dziecka. Z drugiej strony proboszcz sobie umyślał, że dzieci mogą chodzić na nabożeństwa w poniedziałki, środy i piątki, a tak w ogóle to na początku tygodnia rozdaje kontrolki na cały tydzień, więc motywację do chodzenia też mają małą. W ogóle zastanawiam się, gdzie się podział organista, gdzie się podziała schola, gdzie się podziała ta radość i zaangażowanie. Z rozrzewnieniem wracam pamięcią do czasów mojej młodości, kiedy z radością biegało się na nabożeństwa, nawet prosto ze szkoły, jeszcze z plecakiem na plecach. Kiedy w ostatniej chwili szukało się miejsca w pierwszych ławkach. Kiedy przed nabożeństwem ulubiony ksiądz Józio sprawdzał znajomość poszczególnych tajemnic, albo uczył jakiejś ciekawej pieśni. Ale jest też taka jedna sytuacja, która szczególnie utkwiła mi w sercu i w pamięci. 

Kiedy w szkole podstawowej uczęszczałam na nabożeństwa różańcowe, jeszcze w pierwotnym kościele usytuowanym w baraku, za każdym razem na ich rozpoczęcie śpiewaliśmy wraz z organistą piosenkę "Jak paciorki różańca przesuwają się chwile". Organista co prawda był już wiekowy, jednak werwę do śpiewania miał taką, że jak już zaczął, to i ściany drżały, i serce się radowało i wszyscy dołączali się do niego. Na początku każdego października wraz z księdzem Józiem przypominał stałym bywalcom nabożeństw oraz uczył nowe dzieci wspomnianej piosenki. A robili to tak skutecznie, że już po paru dniach wszyscy bardzo dobrze znaliśmy zarówno słowa zwrotek, odpowiadające treścią tajemnicom różańca odmawianym danego dnia, jak i sam refren: 

"Jak paciorki różańca przesuwają się chwile
Nasze troski, radości i blaski.
A ty Bogu je zanieś połączone w różaniec,
Święta Panno Maryjo pełna łaski"

W dni, w których rozważano tajemnice radosne, śpiewaliśmy:

"My też mamy małe zwiastowania,
My też czekamy twego nawiedzenia,
My też Jezusa z drżeniem serc szukamy,
W tajemnicach radosnych módl się za nami!"

W dni, w których rozważono tajemnice bolesne, rozlegał się śpiew:

"Ty też płakałaś i doznałaś trwogi,
I jak nikt poznałaś nasze ludzkie drogi,
Gdy nas mrok otoczy, nie jesteśmy sami,
W tajemnicach bolesnych módl się za nami!".

Natomiast wtedy, kiedy przychodziła pora rozważania tajemnic chwalebnych, nasze dziecięce głosy łączyły się w jedność śpiewając:

"I my także mamy swą ojczyznę w niebie,
Tam w pełnym blasku zobaczymy Ciebie,
Tam w pełnym słońcu wszyscy się spotkamy,
W tajemnicach chwalebnych módl się za nami!"

Jak zapewne wielu z Was pamięta, w 2002 roku papież Jan Paweł II, listem apostolskim "Rosarium Virginis Mariae" z dnia 16 października 2002 roku(tj. w 34 rocznicę pontyfikatu) dodał jeszcze jedną część różańca świętego, nazwaną Tajemnicami światła. Przedstawia ona działalność Jezusa Chrystusa zaczynając od chrztu janowego w Jordanie, a kończąc na ustanowieniu Eucharystii. Nie pamiętam jednak, czy zaczęto ją odmawiać od razu, czy dopiero w następnym roku. I raczej do tego sama nie dojdę, bo na nabożeństwa do nowo wybudowanego kościoła przenieśliśmy się na dobre na wiosnę 2005 roku, a więc zarówno w 2002, jak i w 2003 roku nabożeństwa różańcowe odbywały się jeszcze w baraku. Nie mógł to być też 2004 rok, ponieważ przed wakacjami ksiądz Józiu został przeniesiony na inną parafię.

Pewnego razu przed kolejnym nabożeństwem różańcowym ksiądz zaproponował wszystkim, aby spróbowali dopisać czwartą zwrotkę do śpiewanej przez nas piosenki, która swoją treścią nawiązywałaby do Tajemnic Światła. Nie było to obowiązkowe, ale chętnym zaproponował szóstki z religii (uczył w szkole należącej okręgowo pod parafię). Co prawda nie uczęszczałam już do niej, ale ziarenko zostało zasiane. Zresztą, co tam szóstka, bardziej liczyła się dla mnie zabawa, a zwłaszcza wymyślanie i układanie całego tekstu, tak, aby wszystko mi się z sobą zgadzało. Wena mnie dopadła, a jakże inaczej, na treningu. Po nim szybko wyciągnęłam brudnopis i zapisałam sobie mój pomysł. 

I my też mamy nasz chrzest w Jordanie,
I my też jest jesteśmy na weselu w Kanie.
Twego przemienienia co dzień jesteśmy świadkami.
W tajemnicach światła módl się za nami.

Jeszcze tego samego dnia zaniosłam karteczkę księdzu, który przeczytał ją, pokiwał głową i schował do kieszeni. Jakież było moje zdziwienie, kiedy na koniec miesiąca zostałam wywołana na środek. Okazało się, że tylko ja podjęłam się tego wyzwania i ułożyłam zwrotkę do piosenki. Nagrodzona zostałam osobistymi gratulacjami księży oraz książeczką z tajemnicami różańca i samym różańcem. Ksiądz dotrzymał też słowa z szóstką z religii - skontaktował się z moim księdzem katechetą i opowiedział o całym zdarzeniu.

I tak jeszcze raz sobie na koniec dzisiejszego nabożeństwa pomyślałam, że może za naszych czasów nie było jakiś materialnych nagród za uczestnictwo w nabożeństwach, właściwie kontrolki zbieraliśmy dla własnej przyjemności. Ale było czuć tego ducha wiary. A i czasami wymyślali coś, aby nas zaktywować. Trzymajcie się ciepło.