1749. "Piekarnik", który formuje studencką wiarę

O zaangażowaniu się w Duszpasterstwo Akademickie myślałam już od jakiegoś czasu. Nie chciałam, aby moja studencka przygoda skupiała się tylko i wyłącznie na nauce i uczęszczaniu na uczelnię. Za imprezami nie jestem, więc postanowiłam iść tą drogą licząc na to, że jednocześnie będzie to droga mojej wewnętrznej duchowej formacji. Skoro nie mogę na nią liczyć w swojej rodzinnej parafii (i pomyśleć, że za czasów księdza Wojtka średnio raz w tygodniu mieliśmy spotkanie formacyjne, pamiętam że przez jakiś czas były to wtorki), postanowiłam szukać gdzie indziej.

Pierwsza myśl o DA pojawiła się jeszcze podczas moich studiów z turystyki w grodzie Kraka. I chociaż miasto oferuje całą gamę ośrodków akademickich, nie mogłam z nich skorzystać z najbardziej prozaicznego powodu - nie zostawałam w nim na noc, a to właśnie wieczorem większość z nich prowadziła swoją działalność. Niby mogłam chodzić na DA gdzieś w moim regionie, ale uwierzcie mi, codzienne dojazdy były tak męczące, że czasami nie miałam siły na otwarcie notatek, a co dopiero na kolejny dojazd, tym razem do ośrodka. Zresztą ksiądz Jacek starał się zrobić jakąś namiastkę formacji, więc nie było tak źle. Potem miałam rok przerwy w studiowaniu. A potem znowu wróciłam na studia do Krakowa. Potem wybuchła pandemia. A po pandemii i całkowitej izolacji jeszcze dwa lata zajęło mi namyślenie się nad tym, żeby w końcu chociaż się przejść i zobaczyć, jak tam jest.

Trochę się zastanawiałam, jakie duszpasterstwo w ogóle wybrać. Teoretycznie w moim mieście jest jedna grupa, ale nikt o niej nigdy nie słyszał. W końcu zdecydowałam się na Duszpasterstwo Centrum w Katowicach. W zeszłym roku uczęszczałam na organizowane przez nie poranne roraty w kaplicy na moim wydziale, znałam więc mniej więcej księdza odpowiedzialnego za studentów. Poza tym na to duszpasterstwo uczęszczała moja znajoma z wydziału, a wiadomo, w kilkoro raźniej. Jeszcze tylko musiałam wybrać grupę, w której chciałabym działać. Siłą rzeczy i eliminacji wybrałam intrygująco brzmiący "Piekarnik". 

Czym tak właściwie jest owy "Piekarnik"? Na stronie internetowej można wyczytać następujący opis grupy: "Dołącz do grona studentów naszego duszpasterstwa! W czwartki gromadzi ich modlitwa, rozmowy na poważne tematy oraz praca. Treścią ich spotkań jest także wspólne rozważanie niedzielnej Ewangelii (szykują się razem do wzięcia udziału w liturgii). Swoją grupę nazywają... piekarnikiem. Dlaczego? Bo w piekarniku ciasto rośnie, dojrzewa, formuje się, ale i - nierzadko - przekracza przygotowaną formę. Otóż, celem DA jest wzrost; to mają być dla nas bardzo twórcze lata!"*. Czyli coś w sam raz jak na początek. 

Małym zaskoczeniem była dla mnie wiadomość o Mszy świętej na początek spotkania, bo nigdzie o tym nie wyczytałam (powiedziała mi o tym wspomniana Magda z wydziału, kiedy poinformowałam ją o moich planach), na szczęście odbyła się ona w porze, kiedy byłam już po pracy. I to na moim wydziale, więc prawie jak w domu. Msza zgromadziła nas o 18:30, natomiast 45 minut później, w kamienicy, w której mieści się siedziba Duszpasterstwa Akademickiego Centrum, odbyło się spotkanie formacyjne. Szłam tam trochę niepewnie, bo jednak nie wiedziałam jak to będzie i czego tak właściwie się spodziewać.

Po kilkuminutowym marszu i zdjęciu ubrania wierzchniego, wszyscy usiedliśmy w kole w jednej z dwóch sal duszpasterstwa. Przed nami stał stół, a na nim szklanki, torebki z herbatą, jakieś przekąski. Na początku każdy z nas powiedział swoje imię, skąd jest, co studiuje i co go dobrego spotkało w ciągu ostatniego tygodnia. Z zainteresowaniem słuchałam wypowiedzi innych, szczególną uwagę zwracając na imiona. Dobrze jest wiedzieć z kim się będzie działało. Kiedy doszło do mnie powiedziałam spokojnie swoje imię, miasto z którego jestem, co studiuję, i że ostatnio udało mi się oprowadzić grupę po Wadowicach i Kalwarii Zebrzydowskiej. Ksiądz Krzysiu jeszcze od siebie dodał, że w zeszłym roku byłyśmy z Magdą najgorliwszymi studentkami Wydziału Teologicznego uczęszczającymi na poranne roraty. Czyli i on mnie zapamiętał i to chyba w pozytywny sposób.

Tego dnia, z uwagi na zbliżający się dzień Wszystkich Świętych, rozmawialiśmy o tych świętych i błogosławionych, którzy są dla nas inspiracją i wzorem do naśladowania. Ksiądz ustawił na krześle obraz błogosławionego Pier Giorgia Frassatiego, patrona tego duszpasterstwa. Przed nim umieścił małe relikwiarze zawierające doczesne szczątki m.in. bł. Carla Acutisa, św. Maksymiliana Marii Kolbe, św. Matki Teresy z Kalkuty, czy też św. Jana Pawła II (było ich więcej, ale tyle zapamiętałam). Kapłan opowiedział nam w jakich okolicznościach każda z tych relikwii do niego trafiła, a następnie zachęcił nas do podzielenia się z pozostałymi naszymi ulubionymi błogosławionymi i świętymi. Po kilku wypowiedziach Kondzio grał na gitarze jakąś pieśń uwielbienia, a my wtórowaliśmy mu naszym śpiewem.

Kiedy przyszła moja pora okazało się, że większość świętych z którymi "się przyjaźnię" została już przedstawiona. W końcu przyszedł mi na myśl jeden z absolwentów gimnazjum im. Marcina Wadowity w Wadowicach - bp. św. Józef Bilczewski. Opowiadałam o nim podczas wycieczki, więc wiedzę miałam dosyć świeżą. Zgodnie z moimi przewidywaniami nikt o nim dotąd nie słyszał. Nie dziwię się, bo nie jest on zbyt popularnym świętym. Zaskoczony ksiądz zapytał mnie skąd taki pomysł na przedstawienie tego świętego. Moja odpowiedź była dosyć lakoniczna - po prostu chciałam, aby inni wiedzieli, że ktoś taki żył na przełomie XIX i XX wieku. Tylko tyle i aż tyle.

Na koniec, kiedy już podzieliliśmy się naszymi przemyśleniami na temat świętych i świętości, udaliśmy się do drugiej salki, nazywanej Oratorium (jak swojsko to zabrzmiało), aby odmówić w niej wieczorną Kompletę. W ogóle jest to jeden z punktów spotkań w duszpasterstwie. Ale wcześniej wykonano poniższe zdjęcie, na którym nawet mnie widać.

Można powiedzieć, że jest to symboliczne zdjęcie - w codziennym zabieganiu i ogromie otaczających nas spraw (co symbolizują nasze rozmowy w jego tle) warto przystanąć i pochylić się nad życiem tych, którzy wyprzedzili nas w drodze do Nieba.

Całość skończyła się po 22:00. Trochę późno, ale warto było. Wiele z tych osób żegnało się ze mną w najprostszy sposób: poprzez zwykłe "cześć", czy też uścisk dłoni. Dzięki temu już na pierwszym spotkaniu poczułam się jak część ich grupy. I myślę, że na tym jednym razie się nie skończy.

* źródło: https://dacentrum.pl/studenci/piekarnik