2011. Podmiejskie tereny - tak bliskie mojemu sercu

Nie lubię myśleć, że mam szczęście mieszkać w najpiękniejszym miejscu na Ziemi. Już dawno nabrałam przekonania, że gdyby każdy człowiek tak myślał, a wręcz wyrażał się tak o swoim miejscu zamieszkania, to gdzie tak właściwie by ono było? W Europie? W Azji? Na równiku? Czy może na śnieżnej Alasce? Przecież to z definicji powinno być jedno jedyne miejsce w całym wszechświecie. Więc gdzie ono jest? Jasne, można to pojmować jako przenośnię i dla każdego tym najlepszym miejscem może być to, gdzie mieszka. Tylko, że i tak dalej mnie "gryzie" ten przedrostek "naj".

Z drugiej strony równie często spotykam się z dziwną zazdrością tego, że ktoś mieszka na wsi, a ktoś w mieście i jeden drugiemu zazdrości wielu rzeczy nie doceniając tego, co ma. A może to, co posiada osoba mieszkająca w mieście / na wsi, jest w zasięgu tej drugiej. Czasami są to istotne sprawy, ale czasami tak błahe, że aż żal jest czytać owe księgi skarg i zażaleń.

Nie uważam, że jestem największą szczęściarą żyjąc w mieście. Ale nie zazdroszczę też tym, co mieszkają na wsi. Sama w czasach szkolnych spędzałam dość dużo czasu mieszkając u rodziny na wsi i poznałam jej realia, głównie od tej negatywnej strony. Oj, daleko mi było do błogiego wypoczynku, w okresie żniw chodziło się z innymi do pola stawiać snopki albo pomagać w stodole, w czasie wykopków - zbierać z innymi warzywa z pól. A pola uprawne niekiedy były naprawdę ogromne, zwłaszcza w oczach dziesięcio-, jedenastoletniego dziecka. Pamiętam, jak raz przepłakałam cały pobyt, bo cała klasa pojechała na zawody, a ja z rodzicami na wieś na wykopki. Żeby nie było - krowy na pastwisko też wyprowadzałam. I owce w górach też pogubiłam. Ja wiem, że czasy się zmieniają, że teraz i dzieci i rolnicy mają więcej luzu. Ale jeszcze te 20, 15 lat temu praca na roli była naprawdę ciężkim kawałkiem chleba.

Mimo wszystko lubię moją miejscowość, nawet jeżeli na pierwszy rzut oka jest przemysłowa, zakurzona, hałaśliwa i zalana betonem. Jednak jeżeli poświęci się trochę czasu i pójdzie na jej obrzeża, które znajdują się za torami kolejowymi, trafi się w innym świecie. Można tam podjechać lokalnymi autobusami, ale ja jednak wolę przejść się te 5 kilometrów. To nie jest daleko, a można zrobić coś dla swojego ciała i zdrowia. Dzisiaj pozwoliłam sobie na wyprawę na zamiejskie łąki, w celu poszukania roślin na jutrzejsze święto Matki Boskiej Zielnej.

Gdzieś po drodze znalazła się chwila na przysiadnięcie na jednej z alejkowych ławeczek i uzupełnienie płynów (było bardzo, ale to bardzo gorąco). A także na przeczytanie kilku stron z nowego książkowego nabytku.

Kilka razy wspominałam Wam gdzieś na blogu o naszych miejskich zbiornikach wodnych. Tak się złożyło, że znajdują się one w sąsiedztwie łąki, na którą się wybrałam. Szkoda byłoby o nie nie zahaczyć, chociaż na chwile. Jak widać są one ostoją dla miejscowych i turystów, a i mało przemysłowe widoki skłaniają do wypoczynku. Plaża, woda, ścieżki rowerowe - raj dla miłośników rekreacji.

Jednak dzisiaj, jak można się domyśleć, nie było czasu na leżing, plażing, nic nie robing, a zamiast tego musiałam poszukać jakichś roślin na jutrzejszy bukiet. Na szczęście dosyć okazała łąka znajdowała się tuż przy zbiorniku wodnym.

A tutaj chyba mamy namacalny skutek czwartkowej nawałnicy - drzewo przełamane na pół.

Po zebraniu skromnego, ale dosyć okazałego bukietu postanowiłam wracać. A teraz najlepsze - tak się zaaferowałam tym zbieraniem roślin, że straciłam rachubę czasu. Zdawałam sobie sprawę z tego, że może być późno, ale kiedy zobaczyłam na przystanku, że jest 16:30, przyspieszyłam tempa. Wszak o 18:00 była Msza odpustowa w parafii św. Maksymiliana Kolbego, którego wspomnienie dzisiaj przypada. 

Po powrocie do domu wzięłam szybki prysznic, zjadłam jeszcze szybszy obiad, założyłam granatowe spodnie i koszulę w kratę i niemal biegiem ruszyłam do kościoła.

Może głupio to zabrzmi, ale lubię takie eskapady jak dzisiaj, kiedy mam możliwość, niczym odkrywca z przełomu średniowiecza i renesansu, odkrywać nowe obszary mojego miasta, albo na nowo odkrywać już kiedyś poznane. Nie oznacza to, że uważam się za szczęściarza, który żyje w najlepszym i najpiękniejszym miejscu na świecie. Bo żyję w  najzwyklejszym mieście, w którym na pierwszy rzut oka mało jest takiej "wiejskiej" zieleni, czy też zacisznych miejsc. Ale jeżeli tylko chce się takie znaleźć, to przy odrobinie szczęścia i wytrwałości może się to udać. Trzeba tylko umieć docenić swoje miejsce zamieszkania biorąc pod uwagę to, że inni żyją inaczej. Nie lepiej, ani nie gorzej, ale inaczej. To bywa trudne, wymaga pokory, bo przecież nie zawsze potrafimy docenić to, co mamy, ani tym bardziej dostrzec, że innym żyje się dobrze tam, gdzie mieszkają na co dzień. Ale kiedy już nam się to uda to dostrzeżemy i zrozumiemy, że nie tylko my żyjemy w tym "najlepszym" miejscu na Ziemi, ale inni też, gdziekolwiek by ono nie było.