Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

Jaki był ten dzień

"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"

sobota, 30 sierpnia 2025

2258. Peregrynację czas zacząć

Lubię Go. Znaczy się biskupa mojej pokiereszowanej diecezji. I On chyba też mnie lubi. W Rzymie podczas tegorocznego Jubileuszu Młodych będąc na Casa Polonia niemal codziennie się ze mną witał poprzez zwyczajny uścisk dłoni, chociaż nie musiał tego robić. A kiedy biskup Suchodolski powiedział za głośno, że chyba sobie mnie zabierze ze sobą, z drugiego końca pokoju socjalnego odezwał się Artur, że on mu mnie nie odda. Myślałam, że padnę i nie wstanę. Na pieszych pielgrzymkach też podchodził na postojach i zagadywał. I zawsze podobno podpytuje o mnie księdza Krisa z Duszpasterstwa. Ciekawe co by powiedział na to mój proboszcz...
Teraz uparcie zabiegał o to, aby trzecia ogólnopolska peregrynacja obrazu Matki Bożej Częstochowskiej rozpoczęła się od naszej diecezji. Chodził, chodził i wychodził. 26 sierpnia, w święto Matki Bożej Częstochowskiej, podczas uroczystej Mszy świętej, została nam przekazana kopia cudownego obrazu. Jednak na jego oficjalne przybycie do diecezji musieliśmy zaczekać aż do dnia dzisiejszego, kiedy samochód-kaplica przywiózł obraz na granicę między Katowicami a Sosnowcem. Na tzw. Stawikach nastąpiło przywitanie obrazu, a następnie w uroczystej procesji został on przeniesiony do katedry w centrum miasta. Znamienne jest, że obraz był niesiony przez przedstawicieli różnych stanów, co pokazywało różnorodność naszego sosnowieckiego Kościoła. Nafaszerowana lekami przeciw- byłam jednym z tych wiernych, którzy na żywo wzięli udział w uroczystości.
Znamienne jest, przynajmniej dla mnie to, że papież Leon XIV wspominał o tym wydarzeniu podczas ostatniej środowej audiencji generalnej, a więc nabrało ono niejako globalnego znaczenia.
U stóp katedry obraz został powitany przez jej proboszcza oraz przedstawicieli parafian, po czym wniesiono go do katedry i ustawiono przy ołtarzu. Artur przybliżył nam trochę historię poprzednich peregrynacji cudownego obrazu i problemów z nimi związanych. Śmiał się, że ma nadzieję, że tym razem podróż jasnogórskiego wizerunku przez kolejne parafie na terenie diecezji okaże się mniej problemowa, a sama diecezja okaże się nie taka straszna, jak ją malują.
O godzinie 11:00 odbyła się uroczysta Msza święta, której przewodniczył kardynał Kazimierz Nycz, metropolita warszawski, a koncelebrowali ją m.in. Artur, biskup senior Grzegorz Kaszak, metropolita częstochowski Wacław Depo, biskup senior Antoni Długosz, metropolita katowicki nominat Andrzej Przybylski, biskup Grzegorz Suchodolski oraz wielu kapłanów diecezjalnych. W wygłoszonej do nas homilii obiecywał smaczne owoce, jakie mogą się zrodzić z owej peregrynacji oraz wyraził nadzieję, że przygotowania do niej staną się okazją do odrodzenia się życia w parafiach i jeszcze większej integracji ich członków. Osobiście mam pewien pomysł, jak można parafialnie "przeżyć" takie nawiedzenie. Ale nie mam pomysłu, gdzie to "sprzedać". Gdyby z Księdzem Niosącym Światło inaczej potoczyły się sprawy to sprawa byłaby jasna. A gdzie ja znajdę drugiego takiego pełnego wiary szaleńca, no gdzie? Z drugiej strony w dzisiejszej Ewangelii jest mowa o tym, żeby pomnażać swoje talenty. Może to właśnie jest mój talent? Może znajdę stabilny grunt, aby został zasiany i wydał owoce? Mogą być gorzkie, ale zawsze to owoce.
Zwieńczeniem wszystkiego był piknik na placu przed katedrą, na którym mogliśmy posilić się na ciele. Były przepyszne ciasta i smaczne kiełbaski, domowy żurek, chleb ze smalcem oraz kiszonym ogórkiem. Palce lizać. Do tego kawa lub herbata i góralskie rytmy. Od razu rozweselała się ludzka dusza - jeżeli nie na zewnątrz to na pewno od środka. A jeszcze kiedy połowa Twojej rodziny pochodzi z gór, to wewnętrzna radość jest tym większa.
Jedyne czego żałuję to tego, że nie wkręciłam się do asysty z Liturgicznej Służby Ołtarza. Awaryjnie miałam w plecaku moją komżę. Może by się udało, mimo statusu kandydata. A z drugiej strony gdzieś mi mignął ksiądz proboszcz z mojej parafii. Nie wiem jakby zareagował na mój widok w komży, zważając na to, że wykluczył mnie ze wszystkich aktywności. Nie, niech zostanie tak jak jest, niech myśli, że wygrał. A ja po prostu będę robić swoje, tam, gdzie mnie chcą i chociaż trochę uszanują to, co robię.
A jutro kanoniczne objęcie parafii przez Księdza z Gitarą. Cieszę się, że opóźniło się ono o miesiąc, dzięki temu mogę na nim być. O ile mnie nie pokona temperatura. Może nawet komża się przyda...
I dosłownie z ostatniej chwili:
Może faktycznie nie taka ta nasza diecezja sosnowiecka zła jak ją malują i opisują w mediach...

8 komentarzy:

  1. Bardzo chciałam zostawić komentarz pod ostatnim wpisem, ale komentarze były wyłączone.
    To prawda. Niewiele wiemy o Bogu, jego planach i otaczającym nas świecie. Możemy się uczyć, możemy zadawać pytania, ale odpowiedzi jakie uzyskamy, to zawsze będą małe cząstki, których nie jesteśmy w stanie pojąć w całości. Tylko takie, które będziemy w stanie unieść.
    Niezwykle ważną cechą jest odnajdywać swoje posłannictwo w niedoli, odszukać ukryty tam przez Boga skarb.
    Serdecznie pozdrawiam i ściskam.

    OdpowiedzUsuń
  2. Karolinko!
    Ty najlepiej rób swoje. Faktycznie, ta zorganizowana impreza odbiła się szerokim echem. Kawał czasu, a ciągle się do niej wraca. Serdecznie Cię pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
  3. Rób zawsze to, co czujesz, bo serce Cię prowadzi :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Ty ją, diecezję, znasz najlepiej Karolinko. I jak widzę jesteś tam perełką, którą każdy chce mieć:)))
    Pozdrawiam przygotowaniami do jesiennego wyjazdu

    OdpowiedzUsuń
  5. Zostawiłam tu komentarz, ale....
    A do tego najnowszego nie mogę dodać kolejnego

    OdpowiedzUsuń
  6. Karolinko, nadal nie mogę dodać komentarza do najnowszej Twojej opowieści

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Komentarze zablokowane, coś długo Karolina się nie odzywa, nie dobrze,

      Usuń
  7. Hej ja też nie mogę dodać komentarza pod ostatnim postem.
    Jesteś niesamowita...podziwiam cię.
    Jesteś perełką, jak to wcześniej ktoś napisał w komentarzu.

    OdpowiedzUsuń