Przełom czerwca i lipca to moment obron prac licencjackich i magisterskich. W tym roku spora ilość moich znajomych czeka ten etap ich edukacji. Jedni są bardziej tym przejęci, inni przyjmują to na zupełnym luzie. Ale zapewne w głowie wielu z nich pojawia się pytanie: i co dalej? Szczerze powiedziawszy to nie byłam pod tym względem inna, zwłaszcza w momencie, gdy kończyłam licencjat z zarządzania. Wiecie, pytania czy iść dalej w edukacji, czy może dać sobie z nią spokój. Życie napisało dla mnie dosyć nieoczekiwany scenariusz, który zaskoczył głównie mnie samą.
Nie każdy jednak może mieć takie zawirowanie życiowe, jak ja. Po obronieniu pracy dyplomowej bardzo dużo ludzi zastanawia się nad swoim dalszym życiem. Mogą odczuwać też pustkę, po zakończeniu tego etapu w swoim życiu. A jednak to może być rewolucyjny moment w ich życiu. Często też zapominamy, że ukończenie studiów (szkoły) to tylko jeden z wielu typowych momentów w życiu. To tak jak zdanie matury, egzaminu, zakończenie jednej pracy, a nawet koniec narzeczeństwa i początek małżeństwa - to taka naturalna kolej rzeczy.
Możemy skupić się, albo na tym, że coś się kończy, albo na tym, że zaczyna się coś nowego, innego. To trochę jak taka niewiadoma rewolucja, którą warto dobrze wykorzystać. Wbrew pozorom to też dobry moment, aby na chwilę się zatrzymać. Nie pędzić czym prędzej do następnych obowiązków, nie zaczynać od razu pracy, ani nie jechać już na drugi dzień na spontaniczne wakacje.
Kiedy nie wiadomo co tak właściwie robić po ukończenie studiów albo nawet samej szkoły, to warto odpowiedzieć sobie na trzy bardzo ważne pytania.
- Kim jestem? - kim jestem po 12, 13 latach nauki w szkole? Albo po pięciu latach studiów? Warto z dystansem na ten czas i zastanowić się nad tym, co mi dały moje studia, jakich ludzi poznałem, czego się nauczyłem? Co było przyjemne, a co trudne? Co będziemy wspominać, a o czym wolelibyśmy zapomnieć i dlaczego? Takie podsumowanie jest też potrzebne po to, żeby docenić czas, w który włożyliśmy wiele pracy, trudu i serca, po prostu samych siebie. Kiedy dowiemy się, kim jesteśmy i co nas ukształtowało, będziemy mogli zastanowić się nad tym, kim chcielibyśmy być.
- Kim chciałbym być? - kolejnym krokiem jest zastanowienie się nad tym, kim chciałoby się być. Tak właściwie to często słyszymy już od dzieciństwa. Wtedy podajemy jeszcze odpowiedzi pełne marzeń: strażak, aktorka, tancerka, polot. Potem okazuje się, że wiele się zmienia, a życie przynosi nam zupełnie inne pragnienia. Studia mogły pomóc odkryć nam swoją drogę, ale mogły też... utwierdzić nas w przekonaniu, że to nie do końca nasza droga. Czy jednak te pięć lat to był zmarnowany czas? Niekoniecznie, bo może dzięki temu dowiedzieliśmy się, co chcielibyśmy robić. Często bywa też tak, że zamiast iść do pracy zgodnej ze studiami, idziemy w kierunku swojej pasji i to tutaj odkrywamy najwięcej możliwości.
- Co chciałbym teraz zrobić? - tak naprawdę jest to najważniejsze pytanie, jakie możemy sobie zadać. Istotne jest to, żeby zrobić to w całkowitej wolności. Nie kierujmy się tym, czego oczekują od nas rodzice, przyjaciele i ogólnie społeczeństwo. Każdy z nich ma jakiś plan dla nas, jednak najważniejsze jest to, jaki my mamy na siebie plan. Może nie chcemy od razu zaczynać pracy, ale marzymy o kilkumiesięcznej wędrówce, która będzie dla nas zamknięciem pewnego etapu i przemyśleniem kolejnego? Spróbujmy dać sobie w planach taką wolność na posłuchanie przede wszystkim siebie. Jasne, że porady innych są ważne, można je brać pod uwagę, ale nie kierujmy się przede wszystkim nimi.
Życie po studiach jest trochę jak przejście mostem na drugi brzeg. Istnieje, ale wygląda zupełnie inaczej niż wcześniej. Może wydawać się jakieś takie obce, nowe, często aż nużąco dorosłe. Trochę nie wiadomo, co z nim zrobić, jak sobie z nim poradzić, gdzie i jak zacząć. Jednak każdy, prędzej czy później, w końcu znajdzie swoją życiową drogę. Niektórzy robią to jeszcze na etapie studiów, inni nawet o tym nie myślą. Najważniejsze wydaje się to, żeby nigdy nie poddawać się w swoich poszukiwaniach. A jeżeli coś poszło nie tak, to próbujmy dalej, choćby w inną stronę, aby zobaczyć co jest za rogiem.
Pozdrawiam. Dziękuję za odwiedziny
OdpowiedzUsuńKarolinko, ja z innego pokolenia.Chcialam być nauczycielką ale rodzice nie wyrazili zgody bym poszła do LO bo nie będziesz miała zawodu, i tak znalazłam się w Technikum Ekonomicznym,to samo było z siostrami i braćmi .Zresztą matura kiedyś to było coś.W czerwcu po maturze juz pracowałam bo chciałam mieć swoje pieniądze.Jeszcze było tak u nas w domu że trochę pieniędzy oddawało się na życie,trochę trzeba było sobie odłożyć na przyszłość, nie buntowałam się, zaakceptowałam to.Inne czasy.
OdpowiedzUsuńDobrze że się zmienia bo ja też jeszcze z tego pokolenia co Urszula wyżej - tylko u mnie w szkole nas-poniżano , że my tumany itd A wsparcie pokierunkowanie młodych osób jest ważne 😀 pozdrawiam
OdpowiedzUsuńDziekuje za ciekawy post,jestem z pokolenia ,ktore na studiach nie pracowalo, uczylo sie i nie myslalo o przyszlosci,przynajmniej ja.Teraz jest inaczej, dzieci moich doroslych znajomych po trzecim roku przeszlo na studia zaoczne i pracuje, aby miec swoje pieniadze, teraz sa inne czasy,mlodzi zyja inaczej.Pozdrawiam serdecznie i dziekuje za odwiedziny
OdpowiedzUsuńMój starszy syn po dyplomie nie mógł dłużej usiedzieć w jednym miejscu. Ciągle coś mu nie pasowało. Zła byłam jak rozjuszona osa, ale nic nie mówiłam.
OdpowiedzUsuńW końcu znalazł pracę swojego życia. Dojazdy zabierają mu sporo czasu ( 100 km pociągiem). Wraca zmęczony ale zadowolony, pełen energii i pomysłów.
Świat się zmienia. Niektórzy z mojego pokolenia chcieliby jeszcze raz przeżyć młodość. Też jestem ciekawa jaka byłaby ona w dzisiejszych czasach.
OdpowiedzUsuńpozdrawiam