579. Bóg nie potrzebuje heroicznych bohaterów...

Wiecie co mi powiedziała kierowniczka kolonii na odchodne: że czego jak czego, ale takiej wrażliwości na krzywdę drugiego człowieka i empatii w stosunku do innych jak u mnie to można długo szukać. Z jednej strony to chyba dobrze dla innych, ale z drugiej  nie do końca dobrze dla mnie, bo zawsze martwię się o tego słabszego, czy tam chorego. 

Zastanawiam się, jaki był sens robienia w dniu wczorajszym spotkania formacyjnego "Oratorium", skoro nasz główny opiekun był "umierający". Bo wiecie, dla większości mężczyzn katar, bolące gardło oraz ogólne rozbicie jest oznaką zbliżającego się kresu swoich dni. Z drugiej strony, skoro już się tak źle czuł, to chyba mógł nam napisać coś w rodzaju "Słuchajcie, jest taka i taka sytuacja, spotkajmy się kiedyś indziej". Wydaje mi się, że każdy by zrozumiał... Gdzie ksiądz Oskar się tak dorobił? Oficjalnie odziedziczył katar od zakichanych dzieciaków w szkole. A nieoficjalnie - w sumie to w tym domu mają ciut zimno...

Jak już zdecydował się na odgrywanie roli bohatera narodowego, co to nawet na łożu śmierci potrafi wziąć na siebie obowiązek wyedukowania wątpliwej pobożności trzódki bożej, tak dzielnie grał tą rolę do końca. I trochę się przeraził naszym brakiem podstawowej wiedzy o życiu i działalności księdza Bosko. To znaczy ja wiedziałam, no ale ja to ja, od początku działalności siedzę niejako w tej dziedzinie, poza tym to moja macierzysta parafia, więc głupio tak nic o niej nie wiedzieć. A uwierzcie mi, że kiedyś księża naprawdę przykładali się do tego, aby animatorzy zdobyli w tej kwestii porządne wiadomości. Dbali o nasz wszechstronny rozwój. A potem jakby to się zatarło. A może po prostu kolejni księża robili wszystko po macoszemu. Żeby tylko ktoś był z dziećmi, a co ten ktoś sobą reprezentuje to niech zejdzie na dalszy plan. Bo trzy Oratoriady w roku to za mało, tutaj potrzebna jest stała formacja. I nagle przyszedł może nie do końca doświadczony Boski Oski, jak to nieoficjalnie go nazywamy(ale o tym cicho sza, bo oficjalnie jest księdzem Oskarem), lecz z głową pełną pomysłów i planem działania. Widząc, że tylko ja trzymam łapę w górze westchnął tylko i zaczął swoim zachrypniętym głosem wałkować życiorys świętego. Super, nie ma to jak słuchać czegoś po raz enty. Ale za to podsunął mi niezły pomysł na notatkę na Dzień Nauczyciela. No bo założyciel salezjanów wymyślił całkiem fajny system edukacyjny, który poleciłabym każdemu nauczycielowi. Padł nawet pomysł obejrzenia filmu o Janie Bosko, ale jak człowiek jest na granicy życia i śmierci to szkoda czasu na tego typu rzeczy. Poza tym film trwa prawie trzy godziny... Obejrzymy go innym razem. Tak jak film "Pan od muzyki"(widział ktoś? ciekawy?). Potem trochę obgadaliśmy najbliższe zajęcia z dzieciakami. Oczywiście wybuchnął bunt, kiedy ksiądz Oskar powiedział nam o zaostrzeniu klauzury i brakiem wstępu do kuchni osobom postronnym(mnie tam osobiście nie przeszkadza klauzura, a nawet cieszę się, że ona jest). Ale za to pojawił się pomysł ciepłych zup dla dzieci zamiast oklepanych kanapek, co także zostało oprotestowane przez młodzieżówkę. A przekrzyczenie księdza nie było trudnym zadaniem. Co im przeszkadza zupa. Wychodzi brak zasad stosowanych przez poprzedniego opiekuna Oratorium. Chciał za wszelką cenę zachować przy sobie młodzież i pozwalał im dosłownie na wszystko. Tych z zewnątrz traktował lepiej niż parafialnych animatorów. Przecież większość starej ekipy się poddała, bo nie miała za wiele do powiedzenia. A teraz są tego efekty... Mam nadzieję, że teraz nie będzie takiego bałaganu. Żeby tylko ksiądz Oskar szybko wrócił do siebie, bo wczoraj nawet nie mógł opanować całego towarzystwa(a jednak głos jest bardzo ważny). No i żeby się bardziej nie rozchorował, bo wtedy będzie naprawdę mało ciekawie. Bo tak naprawdę Bóg nie potrzebuje heroicznych bohaterów, a ludzi, którzy swoimi zwyczajnymi uczynkami będą zmieniać cząstkę otaczającego ich świata na lepsze...

P.s. Myślicie, że to normalne, że martwię się tak zwyczajnie, po ludzku(tylko proszę, bez zbędnych skojarzeń, bo ksiądz Oskar nawet nie jest w moim typie) o jego zdrowie? Dla jasności - jak jakieś nasze oratoryjne czy tam scholowe dziecko choruje, czy tam inna znajoma osoba to też się martwię. Ale dziecko to dziecko, a ksiądz to ksiądz...