687. Panowie życia, panie śmierci

źródło zdjęcia

Ostatnio udało mi się przeczytać książkę Paula Coelha pt. "Weronika postanawia umrzeć". W sumie dosyć długo przymierzałam się do tej pozycji, wszak nie za bardzo gustuję w powieściach psychologicznych, aż w końcu przemogłam się, wzięłam pozycję z półki do ręki i zaczęłam czytać. W ciągu dwóch dni przeczytałam całe 208 stron.

Tytuł: "Weronika postanawia umrzeć"

Autor: Paulo Coelho

Wydawnictwo: Drzewo Babel

Warszawa 2009
Ilość stron: 213

Książka opowiada o 24 letniej kobiecie o imieniu Weronika, która na co dzień mieszka w celi francuskiego klasztoru. Nie, nie jest zakonnicą, pracuje jako kelnerka. Zakon narzucał jej jednak dyscyplinę powrotu do domu o określonej godzinie. Weronika czuje się wyraźnie znużona i znudzona swoim życiem. Oliwy do ognia dolewa to, że któregoś dnia natrafia w czytanej gazecie na pytanie gdzie leży Serbia? Ponieważ sama jest rodowitą Serbką, czuje się nim dotknięta. W ramach protestu łyka garść tabletek nasennych w nadziei na szybką śmierć. Zostaje jednak odratowana przez siostry zakonne, a następnie, jako niedoszła samobójczyni, umieszczona w zakładzie dla psychicznie chorych. Tam dowiaduje się, że owszem, została odratowana, ale jednocześnie jej serce zostało na tyle uszkodzone, że pożyje pięć dni, góra tydzień. Do kobiety powoli zaczyna docierać to, że na prawdę może umrzeć. Postanawia wykorzystać pozostały jej czas najlepiej i najpełniej jak tylko może. Pomaga jej w tym poznana na oddziale, zmagająca się z depresją Zedka.

Podczas czytania książki nasunęła mi się refleksja, że nie zawsze potrafimy żyć pełnią życia. Czasami boimy się podjąć ryzyka naszego wyboru, który wprowadziłby trzęsienie ziemi w naszym życiu. Ale to właśnie zmiany powodują, że nasze życie jest urozmaicone, a nie po prostu nudne. Nie warto go więc kończyć, bo tak nam się podoba, ponieważ nie wiemy co się w nim zdarzy, za dzień, dwa, czy za rok. Może i łatwo mi mówić, bo ktoś mi powie, że jestem jeszcze młoda, ale tak naprawdę mało brakowało, a nie pisała bym tutaj dzisiaj do Was... Czytając "Weronikę" zastanawiałam się też, gdzie jest granica w etyce lekarza. Bo rozumiem, że niektóre niebezpieczne na co dzień zabiegi mogą być pomocne w leczeniu niektórych schorzeń, nawet tych o podłożu psychicznym, jednak niektóre sceny z książki odebrałam jako istne znęcanie się nad Zedką. Moje wątpliwości budzi też samo zachowanie psychiatry względem Weroniki. Zastanawiałam się nawet jakbym się sama czuła na miejscu Weroniki, gdybym odkryła prawdę. I wiem jedno, na pewno miałabym do lekarzy po takim czymś ograniczone zaufanie...