688. Skoro dzisiaj jest Niedziela Laetare to radujmy się!

Niedziela Laetare(z łacińskiego "radować się"), przypadająca w połowie okresu Wielkiego Postu, znakomicie wkomponowała się w Mszę świętą imieninową naszego obecnego księdza proboszcza, która została odprawiona o godzinie 11:00. Dla mnie ta niedziela była Niedzielą Radości z jeszcze jednego powodu - dostałam do przeczytania dwa wezwania z Modlitwy Wiernych, którą miała do przygotowania schola. Pierwszy i ostatni raz czytałam wezwania na niedzielnej Mszy Świętej podczas diecezjalnych Dni Młodzieży. 

A potem, aż do Wielkiego Piątku 2017 roku, jakby o mnie zapomniano. Tłumaczyłam to sobie jednak tym, że komuś może wtedy w końcu zrobiło się wstyd, że ktoś taki jak ja już za kilka godzin zacznie swoją służbę podczas Światowych Dni Młodzieży w Krakowie. A skoro ŚDM już dawno przeszedł do historii to i ja pozostawałam niejako w cieniu scholistek. 

Ostatnio jednak coś zaczęło się zmieniać. Od września ubiegłego roku kilka razy przeczytałam coś na środowych nowennach. Ale to był środek tygodnia i na Mszy było też mniej wiernych niż w niedzielę. Dlatego byłam szczerze zaskoczona, kiedy wczoraj po próbie scholi pani B. powiedziała:

 - Karolina, to ty jutro przeczytaj pierwsze dwa wezwania Modlitwy Wiernych.

Ale, że co, że ja? Wszak w scholi śpiewają dwie Karoliny. A sytuacja z dnia w którym kościół wspomina świętego Jana Bosko nauczyła mnie nie cieszyć się za wcześnie z takich rzeczy. Lecz tego oczywiście nie mogłam powiedzieć na głos, bo od razu usłyszałabym, że robię problem tam gdzie go nie ma. A może po prostu walczę w ten sposób o swoje.

 - Tak, o tobie mówię - utwierdziła mnie - Przecież dzisiaj nie ma Karoliny W.

Dalej byłam zaskoczona, bo nie dość, że niedziela, nie dość, że imieniny proboszcza, to jeszcze od dzisiaj rozpoczynają się w naszym kościele rekolekcje wielkopostne, więc i ludzi było trochę więcej. A jednak podjęłam to wyzwanie - kto nie ryzykuje ten nie pije szampana. 

Przeczytałam najlepiej jak umiałam. Wychodzę z założenia, że ten kto chciał ten zrozumiał. A reszta? Resztą się nie przejmuję, naprawdę nie warto. Tak samo jak nie przejmuję się tym, że nikt z animatorów Oratorium nie poszedł z kwiatkiem do proboszcza. Jasne, ja bym mogła iść. Wkurzyło mnie jednak to, że kiedy zapytałam innych kto idzie z kwiatkami do księdza, odpowiedzieli mi pełnym pogardy:

 - Chyba żartujesz...

Nie wiem, może i jestem staroświecka, ale albo identyfikuję się z całą parafią, nawet jeżeli do niej formalnie nie należę, albo nie identyfikuję się wcale. Bo identyfikacja z jednym księdzem Oskarem jak dla mnie nie ma sensu. Rozumiem, że mogą nie zgadzać się z niektórymi jego zarządzeniami, ale z drugiej strony to on im w dużej mierze płaci za wszelkie szkolenia itp. pomimo tego, że nie są z naszej parafii. Więc skąd taki sarkazm w ich wypowiedziach? Ale tym oczywiście nie mam zamiaru się przejmować, nie moja sprawa. Lepiej cieszyć się np. z nadchodzącej wiosny :).

Radości naszych dni

Świat jest piękny, aż nadto,

pachnie kwitnącym kwieciem,

cieszy oczy swoimi kolorami,

gra melodią śpiewaną przez kosy!

Czy jednak umiemy dostrzec to piękno,

gnając w bieganinie codziennego życia?

Człowieku, zwolnij na chwilę 

i nad pięknem otaczającego cię świata

podumaj przez moment.

K.P. marzec 2018